Siz: Hey, naber insanoğlu? (17.08) Siz: İddiayı kaybettim. Siz: Cezam da birine yazmak oldu. Siz: Şansıma sen çıktın. Dediler: “Al bu numarayı, olmayan aşkını ilan et.” “Bu yolun sonu ya veda ya sevda… ama benim adımlarım hep sana doğru, Doktor.”

0530: Pişt gizemli… Bir şey soracağım. 0530: İnsanlardan niye böyle köşe bucak kaçıyorsun? Sanki biri sana baksa yere çökeceksin. 0530: Bir kere bile kafanı kaldırıp etrafına bakmıyorsun. Dünya sadece önündeki kaldırımdan ibaret değil yani… haberin olsun. 0530: Kendini korumaya mı çalışıyorsun gerçekten? Yoksa milleti fazla mı abartıyorsun? 0530: Kafana taktığın şey… Tamam, iyi hoş da… seni bu kadar mı içine kapatıyor? İnsan bir bakar etrafına, iki saniye bir nefes alır. 0530: Zaten cevap vermezsin biliyorum. Sessizlik oyununu çok iyi oynuyorsun. 0530: Ama bil istedim… Bu kadar görünmez olmaya çalışan biri, fark edilmek için fazla iz bırakıyor.

Bilinmeyen numaradan gelen mesaja cevap verdim… En fazla ne olabilirdi ki? Yanılmışım. Çok şey olurmuş… Mesela gerçek aşkı buldum, bir kalbin ne kadar hızlı çarpabileceğini öğrendim. Huzuru, sevgiyi ve umudu buldum. Küçük anlarda büyük mutluluklar bulmayı, birini kaybetme korkusunu ölesiye duymayı öğrendim. Kısacası, onunla ben her şeyimi buldum. Başta ise kendimi…

Güz Matemi isminde ilk kitaptır. *Mahalle kurgusu* Karganın kanat çırpışlarının ardından kulaklara Manolyanın masalı uğuldadı...

Gerçek aile (aşiret ) ve mahalle kurgusudur. Gerçek ailesinden haberi olmayan üniversite 3. Sınıfa giden bir Deniz . Ailesinin gerçek olmadığını öğrendiği de ne yapacak. Asıl gerçek ailesinin bir mahallede oturduğunu öğrenen ve ağabeyleri olduğunu öğrenen Deniz bunu nasıl karşılayacak? Yalnız ve zengin bir aile kızı olan Deniz .. Kalabalık ve aşiret olan bir aile.. Deniz , ağabeyler ve aşiret bir aile... Hadi bakalım.

Birbirine duyulan nefret ve arzu... Yanlış duygular,yanlış kişiler. "yapmayın profesör" dedim,sesim arzulu ama bir o kadar da nefret kusarken. "Niye ? Zaten tüm okul bilmiyor mu ?" diye sordu alayla, gözleri gözlerime yoğun ve bir o kadar nefretle bakarken. "yanlış anlama oldu. Uzak durun Tipim değilsiniz.Siz saygısız birisiniz." dedim,bu söylediklerim onu kızdırmasına neden oldu. Bu, onu yoğun bakışlarından kurtarırken kendime gelmem saniyeler aldı. "Saygısız değilim. Haddini aşma!" dedi, sertçe. Sesi odayı kaplıyor, yankı ediyordu. "SAYGISIZSINIZ PROFESÖR(!)"