1

"uyan!"

aniden gelen bağırma sesiyle yerimden sıçrarken nolduğunu anlamak için etrafıma bakındım.

yüzündeki şeytan gülümsemesiyle bana bakan zeynebi görünce kafamı geri yastığa bıraktım.

"ne yapıyorsun sen ya?"

yatağın dibine gelip ellerini beline koyarak dik dik bakmaya başladı.

"kalkmayı düşünmüyor musun?"

"niye kalkayım ya?"

"eniştenin maçına gidiyoruz."

"aynen."

zeynebi umursamadan yüzüstü dönerek yatmaya devam ederken söylediği şeyi idrak edip hızla geri önüme döndüm.

"eniştem derken?"

olduğu yerde dönüp zıplamaya başladı "bugün özel davetli olarak galatasaray maçına gidiyoruz!"

kaşlarımı çattım "ne alaka?"

göz devirdi "ne demek ne alaka, sen seni davet edenlere ne alaka diyor musun ya?"

"zeynep," dedim yanımdaki yastığı yüzüme bastırırken "yorma beni."

"kalksana o zaman!"

yastığın altında bağırıp kafasına fırlattım "ben niye kalkıyorum abi?"

"ya metehan bizi maça davet etti diyorum sana?"

"sebep?"

"ananın amı."

güldüm "ne işim var benim galatasaray maçında?"

kaşlarını çattı "gören de sanacak ilk defa gidiyorsun."

"iş başka özel hayat başka," dedim yataktan kalkarken "metehanı nerden soktun hayatımıza sen ya?"

adını duyunca gözlerinden kalpler fırladı "nerden buldum bilmiyorum ama iyiki bulmuşum."

kafamı olumsuz anlamda iki yana salladım "bir de aşık olduğunu anlatsan keşke şu cocuğa."

"cesaretim yok."

bu konuşmaları o kadar fazla yapmıştık ki artık kendi haline bırakmaya karar vermiştim.

mırıldanarak yanından geçip odanın içindeki tuvalete ilerledim "cesaretin var mı aşka, çarpıyor kalbim bir başka..."

___________

"tamam dedim ya amca."

söylenmelerini dinledikten sonra gülmemek için kendimi sıktım, gülersem döverdi.

"ay amca tamam, kimle muhatap olucam sanki. hadi gidiyorum çıkıcaz şimdi."

telefonu kapattıktan sonra son kez kendime bakıp alıcı gözüyle inceledim, güzel olmuştum he, yani bizimde bir itibarımız var sonuçta.

salona geçtiğimde zeynebin ayaklarını uzatmış, telefona baktığını gördüm.

"hazırım."

yavaşca telefondan bakışlarını kaldırıp bana baktı "zahmet etmişsin."

"vallahi zahmet ediyorum."

göz devirip ayağa kalktıktan sonra baştan aşağıya beni süzdü.

göz kırpıp kafa salladım "hayırdır?"

"güzel olmuşsun, sen evde mi kalsan?"

hızla kafamı salladım "olur, gidiyorum o zaman ben."

salondan çıkacakken kolumdan tuttu "saçmalama iki dakika, inelim hadi."

beraber aşağıya inip arabaya geçtiğimizde sürücü koltuğuna geçip telefonu arabaya bağladım.

"ya arabayı sen sürmese miydin?"

"o niye?"

"allah muhafaza da ben korkuyorum senden."

gülmekle yetinip arabayı çalıştırdım.

______________

"naz, çok heyecanlıyım."

"o niye yine?"

"ne demek niye?" dedi yerinde duramazken.

"arkadaşımızın yanına gidiyoruz zeynep, abartma."

"neyimiz?" şokla bana bakarken göz devirdim.

"sevgili olmadığınıza göre?"

doğru dercesine başını salladığında geldiğimiz staddan içeri girdik. tanıdığım birkaç muhabir ile konuştuktan sonra maçtan önce metehanı görmek için soyunma odasına ilerledik.

"zeynep," dedim yüzümdeki sırıtışla

"hı?"

"soyunma odasına girecek miyiz?"

"ya niye girelim milletin çıplak çıplak oturduğu odaya?"

"çıplak oturdukları için girelim dedim zaten."

gözlerini kocaman açıp bana baktı "yuh naz ya, yuh!"

"ne dedim?" dedim omzumu silkerken.

"meteyi arayayım da dışarı çıksın."

telefonunu çıkartmak için çantasına yöneldiğinde elini tuttum.

"ben çağırayım mı?"

"ya diyorsun ki illa gidicem o odaya!"

kafamı salladığımda gülerek kafa salladı "iyi git, adamın evli olduğunu unutma bak."

göz devirip soyunma odasının önüne geldikten sonra kapıyı çaldım.

nefret ettiği adamı görmek için şuraya girdiğimi görseydi amcam bana napardı acaba? neyse.

içeriden gelen sesle kapıyı açıp kafamı uzattım.

içeri bakar bakmaz gördüğüm kişiyle gülmemek için zor durdum, allahım yardım et.

"ay geldiniz mi?" dedi mete yanıma koşarken.

kafa sallayıp onu bekledikten sonra beraber odadan çıktık.

"senin şu kaan ayhan hayranlığını napıcaz abi?"

zeynebin yanına gittiğimizde sorduğu soruyla güldüm.

zeynep de gülüp bana vurdu "sence hayranlık mı? bildiğin sapığı."

mete de ona katıldığında hoş geldin diyerek sarıldığında kaş göz yaparak zeynebe bakıyordum. kalbinin atışlarını ben duyuyordum, mete insallah sağırsındır.

yarım saat kadar takıldıktan sonra onlar erkenden ısınmak için sahaya çıkarken bizde tribünde yerimizi almak için yanlarından ayrılacaktık.

metehanın çağırmasıyla zeynep onun yanına giderken bende ileride onları bekliyordum, ne konuşuyorlardı acaba bıcır bıcır?

konuşmaları bittiğinde zeynebin yüzünde şeytan gülümsemesi belirmişti. anlamamış bir şekilde ona bakarken omuz silkip kolumdan tutarak ilerlemem için işaret verdi.

beraber tribüne geçerken zeynebi takip ediyordum, atmosfer o kadar boğmuştu ki bayılacaktım.

önlerinden geçtiğim insanların bakışları bana dönerken kendi içimde egomu tatmin ediyordum, maşallah bana.

zeybebin ilerde durmasıyla bende hızla yanına ilerledim. önünde biri vardı ve onunla konuşuyordu ama kim olduğunu göremiyordum.

yanlarına gittiğimde konuştuğu kişinin mertcan olduğunu görmüştüm, kaşlarım hızla çatıldı. bunun burada ne işi vardı?

nasıl amcam kaan ile anlaşamıyorsa bende aynı şekilde onun kardeşiyle anlaşamıyordum, hemde hiç!

mertin beni fark etmesiyle yüzüne alaycı bir gülüş yerleşti "vaayy, kimleri görüyorum?"

"senin ne işin var ya burda?"

"abimin maçını izlemeye gelmem kadar normal bir şey yok bence, asıl senin ne işin var burada?"

güldüm "almanyadan buraya maç izlemeye geldin herhalde?"

kafa salladı "gelmişken seni de göreyim dedim."

"ne kadar tatlısın ya, bende abini izlemek için geldim biliyor musun?"

yüzündeki gülüş solarken alayla gülme sırası bendeydi.

zeynep de kahkaha atarak merte döndü "naz ve abin hayranlığı işte."

"tüh, bugün iş için gelseydin röportaj yapardın abimle."

abim kısmını bastırarak söylediğinde yüzümü buruşturup ona bakarken zeynep yüzündeki sırıtışla bizi izliyordu, bu işin o turuncu pipiden çıktığını anlamalıydım!

sinirle önüme dönüp sahaya baktığımda ısınmaya başladıklarını gördüm, gözlerim direkt 23 numarayı bulduğunda güldüm.

"şu maçın çekilecek tek çilesi bu adam yemin ederim."

mertin bakışları bana dönerken zeynep olumsuz anlamda kafa salladı "daha iyileri var."

"ewewew." dedim onu taklit ederken.

ısınmalarını izlerken zeynep omzumdan tutup beni kendi yerine ittirdi "ben burdan tam göremiyorum, sen buraya gel."

zorla beni aralarına aldığında sinirle zeynebe baktım, ne yapmaya çalıştığını anlamıştım.

yüzüme bakmadan gülümseyerek sahayı izlediğinde omzumun merte dokunmasıyla sabır diledim, biz niye ayaktayız mesela?

adımı duymamla arkama döndüğümde birkaç kişilik grubun el salladığını görüp gülümseyerek el salladım.

önüme geri dönmemle mertin kulağıma fısıldamasi bir oldu "bu kadar ünlü olduğunu bilmiyordum."

gülümsedim "bir gün sende olursun üzülme."