Kankırmızısı 1: Gerçeklik Algısı ~1. BÖLÜM~

Hemen kitaba başlamadan önce şunu söyliyeyim. Bu benim ilk yazdığım kitap o yüzden fazla acemice gelebilir bana bile öyle geliyor. Yazım yanlışları olsun, yazım dili olsun... Her şeyiyle basit ve kısa bir kitap ama 1. Kitaptan kastım bu. Seri tarzında yapıyorum ve 4 kitaptan oluşuyor. Hani okudukça zamanla geliştiğimi sizde göreceksiniz. Özellikle 2ye geçtiğiniz an 1le arasındaki farkı anlarsınız. Öyle hani çok linçlendiğim için bu yazıyı geçmek istedim. Neden tekrar yazmıyorum? Çünkü bu benim gelişim sürecim bastırdığımda zaten baştan yazacağım ama şuan böyle olmasında bir sakınca görmüyorum. Hem okurlarımda benim gelişim sürecimi görmüş olacak ve bu beni rahatsız etmiyor. Bu şekilde ben daha fazla uzatmiyim lafı ve sizi kitabımla baş başa bırakayım.. Beğenmeniz dileğiyle...

...

O gün yine her gün olduğum gibi mutluydum. Annemle kahvaltı hazırlıyorduk çünkü aşçımız hastalanmıştı, sanırım iyi ki hastalanmış diyicektim çünkü çok mutluydum, çok eğleniyordum. Bi yandan masayı kurarken, bi yandan annemle gülüşerek sohbet ediyorduk. Koskaca villada ikimizin sesi yankılanıyordu. Ablam Elis ben doğmadan önce esrarengiz bi şekilde ölmüş. Babam ise benim doğduğum gün ablamın yokluğuna dayanamadığı için evi terketmiş. Aslında ben bu hayata alıştım ve mutluyum. Masayı hazırlamayı bitirince masaya oturduk. İçimde kötü bi his vardı, kaç yaşında olursa oluyim de o hislerim hep tutardı. Belli etmeden tam kahvaltı yapmaya başlıyıcakken kapıya birileri vurmaya başladı. Annem hemen kolumdan tutup beni yatağın altına sakladı ve ''Sakın ne olursa olsun burdan çıkma ve sesini çıkarma'' dedi. Tam beni saklayıp ayağa doğrulduğunda önüne biri çıktı. Ben sadece yatağın altından gelenlerin ayaklarını görüyordum. Gelenlerden birinin sesi kadın sesine benziyordu, şöyle dedi ''Bizden kaçabilceğini mi zannettin Leila''. Annemin adı Leyla'ydı ama o kadın farklı söylemişti. Bunu söyledikten hemen sonra hiç duymadığım ama çok korkunç pat diye bi ses çıktı. Bağırmamak için kendimi zor tutarken ellerimle kulaklarımı kapattım. Korkmuştum kalp ritimlerim hızlanmıştı, birden yere düşen annemin kanlı bedenini görünce ilk gözlerim büyüdü, sonra büyük bi çığlık attım. Naptığımın farkına varıp hemen ellerimi kulaklarımdan çektim ve ağzımı sıkıca kapattım. Kalp ritmimle birlikte nefes alışverişlerimde hızlanmıştı. Kapından çıkacak olan ayaklar benim üstüme gelmeye başladı. Gözyaşlarımı tutamadım sessizce ağlıyordum ve o kadın yatağın altına eğildi. İlk korkunç bi kahkaha attı, sonra ''Bakın ben burda ne buldum'' dedi. Kolumdan tutup yatağın altından çıkardığında sadece ''Bırakın beni'' diyebildim titreyen sesimle. Zorla götürmeye çalışırken yanındaki adam ''Oooo demek yeni minik bi asker bulduk çok güzel'' diyip, benim hizama eğildi ve gözlerimin içine bakarak alaylı bi şekilde '' Sana çok güzel bakıcaz minik'' diyip dudağını büzdü. Beni zorla kolumdan çekiştirerek götürüyorlardı. Benim tek yapabildiğim şey ise sadece ağlamaktı. Korkuyordum başıma bir şeyler geliceğini hissediyordum. Ve çoğu hissettiğim şey gibi bununda gerçekleşeceğinden eminim. Kapıdan beni çıkartmadan son kez anneme baktım ve ağlamam daha da şiddetlendi. Adam kulağıma eğilip ''Merak etme eninde sonunda ona kavuşucaksın'' dedi. Daha küçüktüm ne demek istediğini anlayamadım, sadece ağlıyordum. Ama o gün orada iki şeye alıştım birincisi kankokusunu koklayıp ciğerlerime işlemesine, ikincisi kankırmızısı rengini görmeye...