Kankırmızısı 1: Gerçeklik Algısı ~16. BÖLÜM~

Aradan bir gün geçti ama kimse kimseyle konuşmuyordu. Mayıs hala ekipte olsada kimse ona güvenmiyordu. Cansel ise gittikçe güçleniyordu, sanırım güçlü durması gerektiğini anlayıp, öyle de yapıyordu. Cenk ise sevdiği kadını kaybetmişti o yüzden üzgündü ama belli etmiyordu. Kahvaltımızı yapmış salonda öylece oturuyorduk, Cenk Cansel'i yürüyüşe çıkarmıştı, kız ne zamandır korunaklı olsun diye evde tıkalı kalmıştı hava alması için yürüyüşe çıkmaları ikisinede iyi gelecekti. Mayıs odasındaydı bizimle oturmuyordu artık, Tulip'te sürekli uyumak istiyordu ben de üzgünken öyle olurdum eskiden o yüzden onu anlıyordum.

Salonda Ilgaz ve ben oturuyorduk ama ikimizde konuşmuyorduk. Bir süre sonra son sessizlik bozucusu Ilgaz bey konuştu ''Nasıl hissediyorsun?'' diye sorduğunda ona döndüm ve anlamamış şekilde bakıp ''Ne?'' dedim. ''Baya işte nasıl hissediyorsun, intikamımızı almak için geldiğimiz yerde ne durumdayız şu an''

''Benim duygularım yok malesef o yüzden pek bir şey hissetmiyorum"

''Bunun gerçek olmadığını ikimizde biliyoruz değilmi?''

''Sanırım hangi duyguyu yaşadığımı bilmiyorum''

''Nasıl yani?''

''Baya işte içimde bir sürü karmaşık duygu var ama ben isimlerini unuttum''

''Sana hatırlatılmasına da izin vermiyosun ki'' diye mırıldandığında onu duymuştum, ''Seni duyabiliyorum''

''Ne güzel işte kulakların keskinmiş''

''Ben bana hatırlatılmasına izin veriyorum sadece kişi seçiyorum''

''O kişide benim yani öylemi?''

''Belki baştan başlasaydık o kişi sen olmayabilirdin''

''Baştan başlayalım o zaman''

''Cenk ve Cansel geç kalmadımı?''

''Harika yine konu değiştir''

''O zaman sende değiştirilmeyecek bi konu aç''

''Konuyu sen açtın''

''Sen devam ettirmek zorunda değildin''

''Peki'' dediğinde derin bi nefes aldım ve ayağa kalktım zaten o sırada Mayıs odadan çıktı ve bende konuştum ''Neyse ben bi Cenk ve Cansel'e bakiyim'' diyerek oradan ayrıldım, tam kapıdan çıkacakken Mayıs ve Ilgaz'ın konuşmasını dinledim, Mayıs Ilgaz'a ''Bu aşk seni bitiricek'' dedi. Benden mi bahsediyordu, ama bu olamazdı ben birini sevmeye hazır değildim, ben bunları düşünürken Ilgaz konuştu ''Bitirsin o zaman belki kurtulurum''

''Sen demedin mi kız eski sevgilisini seviyor diye unut Selis'i Ilgaz sizden olmaz imkansızsınız''

''Ne güzel işte bu hayatta bi imkansızım da olmadı demem''

''Gerçekten sen kafayı yemişsin iyice'' onlar bunları konuşurken Tulip bana seslendi ''Nereye?'' diye sorduğunda ona döndüm ''Cenk ile Cansel geç kaldılar sanki ben bi gidip onlara bakiyim''

''Tamam dikkatli ol'' diyip mutfağa girdi ve bende evden çıktım. Evden çıktım ama nereye gidecektim konudan kaçmak için çıktım şimdi ne yapıcaktım. En iyisi dediğim gibi yapıp Cenk ve Cansel'e bakıp geri döniyim. Ama neredelerdi ki şimdi, biraz düşündükten sonra her zamanki yürüyüş yaptığımız yere gittim. Biraz yürüdükten sonra eve geri dönme kararı aldım ama tam geri dönecekken ileride ağlama sesi duydum, hislerim oraya gitmemi söyledi ve oraya gittim. Gördüğüm manzara karşısında şok olmuştum, Cenk yerde kanlar içinde yatıyordu Cansel ise başında ağlıyordu.

Hemen yanlarına koşup hıçkara hıçkıra ağlayan Cansel'e sordum ''Ne oldu burada'' Cansel zar zor konuşarak cevap verdi ''Bilmiyorum uzaktan biri vurdu ve kalbini tuttu ilk anlamadım çünkü sesssizdi silah'' dediğinde ''Tamam sakin ol nabzına bakıcam şimdi'' diyip nabzına baktım ama atmıyordu, şok geçirmiş bi şekilde öylece kaldım, Cansel ise sadece ''Atıyor mu?'' diyebilmişti.

Ben ise bir şey demeden ayağa kalkıp Ilgaz'ı aradım telefonu açtığı an ''Ilgaz hemen sana attığım konuma gelin çabuk'' dedim ve ona konuşma fırsatı tanımadan telefonu kapatıp Cenk'in yanına çöktüm ve hemen hırkamı çıkarıp kabine bastırdım, tek yapabildiğim şey buydu çünkü. Bir süre sonra Ilgaz, Mayıs ve Tulip'te geldi. Ilgaz ''Ne oldu burada?'' diye sorunca cevap verdim ''Vurulmuş nabzı atmıyo'' dediğim an Mayıs yanına çöküp kalp masajı yaptı ama artık çok geçti, öylece kaldık Cansel hıçkıra hıçkıra ağlıyoru, abisini de kaybetmişti. Hepimiz öylece kalakaldık, ekipten birini daha kaybetmiştik...