Kankırmızısı 1: Gerçeklik Algısı ~2. BÖLÜM~

O olayın üstünden tam tamına 17 yıl geçti. Onların elinden kurtulmuştum. Artık çok daha güçlü bir kızdım ve bu hayatta yaşama tutunma nedenim tek birşeydi o da annemin intikamını almak. Yıllardır onları araştırıyordum,elimde neredeyse hiç bir bilgi yoktu, sadece oradaki bir kaç kişinin yüzü o da yıllar önce olduğu için hafızamda neredeyse siliniyordu, ve tabiki onların da yüzü çok değişmişti. Bu düşüncelerden 5 saniyeliğine kurtulup, hazırlanıp akşam koşumu yapmaya çıktım. Koşuyordum sadece koşuyordum. Akşam rüzgarı tenime sertçe çarpıyordu ama umursamıyordum. Artık duygusuz bi kız olmuştum desem yeridir. En son ne zaman güldüm, ne zaman ağladım, hiç birini hatırlamıyordum. Sadece kalbimdeki intikam duygusu vardı ve beynimde hiç bir zaman silinmiyecek o gün...

Yaklaşık 600 m koştuktan sonra taksi durağına normal bi hızla yürümeye başladım.

Bu zamana kadar beni yanıltmayan hislerimarkamda birinin olduğunu söyledi. Zeki bi kızdım aniden arkamı dönüp onu kaçırmıyıcaktım. Yönümü değiştirdim ve eve kadar yürümeye karar verdim. Elimden geldiğince onu peşime taktım, korkmuyordum çünkü birini yere serebilecek kadar kurslara gittim. Evimin sokağına kadar geldim evime girip ona yerimi belli etmeyecektim. Hala kendini belli etmeyince birden arkamı dönüp ona seslendim ''Kimsin çık ortaya'' ses gelmedi. Biraz daha bekleyip ''Peki sen bilirsin o zaman ben gelirim'' dedim. Tam yanına gidecekken arkamdan binanın kapısı açılda o tarafa döndüğümde altkomşum çıkıyordu. İlgilenmeden hızla adama baktım ama kaçmıştı. Derin bi nefes alıp umursamadan eve çıktım. Kapıdan içeri girdim, ışıkları yakıp, montumu çıkarıp askılığa astım. Salona geçip kendimi tek kişilik koltuğa atıp, kafamı geriye attım ve beş dakika duvarı izledim.

Birden zil çaldı. Muhtemelen komşudur diyerek kapıya bakmaya gittim. Kapıyı açtım, kargocuydu ''Selis Kandemir'in evimi?'' dedi.

''Evet, buyrun'' dedim, ''Bi kargonuz vardı'' diyince şüpheli gözlerle ona baktım ve ''Ben bir şey sipariş etmedim'' dedim, ve o klasik olarak ''Ama adres burası'' diyip elinde tuttuğu kağıdın bir kısmını eliyle kağıttaki bi kutucuğu gösterdi ve ''Şuraya bi imza alabilirmiyim?'' diyip elindeki kalemi uzattı. Daha fazla ısrar etmeden kalemi alıp imzayı attım ve kargoyu alıp kapıyı kapattım. Kanepeye oturup kargoyu açmaya başladım. İçinden bi mektup ve bi kolye kutusu çıktı. Kutunun içinede bi kolye vardı. Kankırmızısı rengiydi bu adım kadar iyi bildiğim o renk, kolyeye dokunmadan direk mektubu açtım, ve okumaya başladım. Şunlar yazıyordu;

*Selis Kandemir, eğer anneni öldürenleri bulup intikamını almak istiyorsan bu gece saat 10da bu kolyeyi takıp gökyüzü parkında ol altta detaylı adresi var.*

Neyin nesiydi bu şimdi benden başka bu işi bilenlerdemi vardı? Ve asıl soru oraya gidecekmiydim? Saat daha 20:30du. Evet gidicektim oraya annemin intikamını ne pahasına olursa olsun alıcaktım. Ama oraya boş gitmiyecektim tabiki çünkü bu bir tuzakta olabilirdi. Hemen mutfağa gittim ve maket bıçağını alıp çorabımın içine sıkıştırdım. Hemen üstüme siyah deri ceketimi alıp çıktım. Ve siyah botlarımı giydim. Hemen yola çıktım zaten düşünerek ve hazırlanarak yeterince zaman kaybetmiştim. Saat şuan 21:18'di, oraya gitmem yarım saatimi alırdı. Şu an inadıma takside gelmiyordu, daha fazla bekleyemeyip taksi durağına yürümeye başladım. O sırada taksi geçti yanımdan ama durduramamıştım. Şansım hiç iyi değildi bugün, bir taksiyi durdurdum ve ona yolu tarif ettim. Saat 21:46'ydı sadece oraya gidebilmenin derdindeydim. Konumdaki en kısa yol 14 dakika gösteriyordu, eğer bu hızda gidersek tam zamanında varabilirdim oraya...

Arada geçen 10 dakikanın ardından beklediğimden hızlı varmıştım. Taksiciye ücretini ödeyip hızla parka gittim. Saat 21:56'ydı, parka geldiğimde 6 kişi vardı.

Hepsini sırayla inceledim. Bi tane sarışın bi kız vardı, yanında bi sarışın kız daha ama sarışın olmasından çok gözleri dikkat çekiyodu çok açık bi yeşildi. O kızın yanında bi adam vardı benzerliklerine bakılırsa abi kardeşlerdi. Bu gece karanlığında simsiyah saçlarıyla dikkat çeken buz mavisi gözlü bi kız daha vardı. Bi tane de yüzü yabancıyı andıran bi kahverengi saçlı yeşil gözlü bi kız daha vardı, ve muhtemelen evet yabancıydı. Ben bunları incelerken bi tane kızıl saçlı kız geldi, saçları gibi koyu mavi gözleride dikkat çekiyordu. Ve son olarak bunlara bakarken yine benzerliklerinden anlaşılacak üzere abi kardeş iki adam daha gedi. İkiside siyah saçlıydı, biri mavi gözlüydü, sanırım küçük kardeşte oydu. En önemliside hepimizi ortak özelliği olan kankırmızısı kolyeydi sanırım birbirimizi bu kolyeden anlıyacaktık.

Ortamı sesizlik bürüdü son gelen adamlardan kahve gözlü olan abi gelen kişileri sayıyor gibiydi, sanırım bizi buraya toplayıp mektupları ve kolyeleri yollayan oydu. En azından korktuğum gibi bi ortam çıkmadı diyebilirim, yanıma aldığım bıçağı kullanmak zorunda kalmıyıcaktım. Ama hepsine bir kere daha göz gezdirdikten sonra bunlara güvenmeyi geçtim, hiç biri annemin katilini bulmama yardımcı olacağa benzemiyordu. Saat tam 22:00 olduğunda bizi buraya toplayan şahıs sessizliği bozup konuştu ''Sanırım sizi buraya toplamamın nedenini merak ediyorsunuz, zaten mektuplardan da anlaşılacağı üzere ya anneniz ya da babanız bilinmeyen şahıslar tarafından belki siz doğmadan belki de siz çok çok küçükken öldürüldü. Üstelik bu yetmezmiş gibi bazılarına da intihar süsü verildi''. Bu son cümlesini söylerken Abi kardeş olan kıza ve abisine baktı. Kız buna dayanamamış olacak ki hemen lafını kesti ''Benim anneme intihar süsü falan verilmedi, çalıştığı grup onu adam öldürmeye zorlayınca kendi bizzat intahar etti'' dedi, ağlamaklı bir şekilde. Sonra hızla kafasını abisine çevirip ''Dimi abi?'' diye sordu. Yine hislerim beni yanıltmamıştı, evet abi kardeşlerdi. Kız bunu sorduktan sonra abisi kıza bakmayıp gözünü bizi toplayan adama yöneltti ve ''Şimdi sadece onu dinle'' dedi. Bunun ardından hemen '' Aynen öyle ayrıca lafımın kesilmesinden hiç hoşlanmam'' dedi, bizi toplayan şahıs. Ve lafına devam etti ''İşte buraya toplanma nedeninizde bu, ben hepinizi tanıyorum aslında'' diyip, tek gelen sarışını eliyle gösterip ''Kumsal Durmaz'' diyip hemen ardından kızıl kızı gösterip ''Afet Yıldırım'' diyip abi kardeşi göstereren ''Cenk ve Cansel Solmaz'' diyip eliyle siyah saçlı kızı göstererek ''Mayıs Şimşek'' ve yabancı kızı göstererek ''Tulip Brown'' beni göstererek ''Selis Kandemir'' ve kardeşini yanına çekerek ''Kardeşim Tutku Kaya ve ben Ilgaz Kaya'' dedikten sonra artık herkezin ismini biliyordum. Neyseki hafızam kuvvetlidir, o yüzden herkezin ismi ve yüzü hafızamda kalıcaktı. Ama sıkıntı şu bu şahıs bizim yada en azından benim ismimi nereden biliyordu, dayanamadım sordum ''Peki bay Ilgaz sen bizi nereden tanıyorsun?'' diye sorunca sırıtarak cevap verdi ''Hepinizi gizlice takip ettim'' diyince gözlerim açıldı ama yinede lafını kesmedim ''Ve hepinizin anne ya da babalarınızın ölümünü araştırdığını da biliyorum'' diyip derin bi nefes alarak lafına devam etti ''Bende birçok şey araştırdım ve emin olun ki tüm bu cinayetleri işleyenleri sizden daha iyi tanıyorum, aynı sizi tanıdığım gibi. Şimdi buraya kadar anlaşılmayan bişe varsa sorabilirisiniz'' dedi. Gerçekten kendi kendine bi havalara girmiş bunu anlatıyordu ''Görende lisede matematik hocası zanneder'' diye mırıldandığımda duymuş olucak ki sırıttı, bende istemsizce dudağımı ısırdıp diğerlerine baktım neyse ki sadece Ilgaz duymuştu. Herkez düşünceliydi, ilk lafa siyah saçlı Mayıs atıldı ''Peki sana neden güvenicez nereden bilicez senin karşı tarafın ajanı olup bizi de öldürmek istemediğini'' derken bi havalardaydı ama takmadım çünkü haklılık payıda vardı. Tabiki Ilgaz beyimiz hazır cevap hemen lafı yapıştırdı ''Eğer öyle bir şey olsaydı bu kadar zahmete girmez direk hepinizi teker teker para karşılığı sustururdum bundan hiç şüphen olmasın'' deyince Mayıs dudağını yana kıvırarak göz devirdi, gerçekten hangi havalardaydı bu kız. Sonrasında Afet lafa atladı ''Peki nasıl bi düzenimiz olucak'' dediğinde kabul edeceği çok belliydi Ilgaz cevap verdi hemen ''Babamda kalma villada ikişer kişilik odalarda kalıcaz ve korumalarla canımız son derece güvende olucak merak etmeyin'' diyip bir nefes alıp lafına devam etti ''Ayrıca birbirimize alışma süresi de tanıyıcam size merak etmeyin. Sonra da en iyi araştırmaları yapacağımız bi karargah ayarlıyıcam ve intikamımızı en iyi şekilde alıcaz'' dediğinde benim fikrim kesinleşti, çünkü kaç yıldır araştırıp neredeyse hiç bir bilgiye ulaşamamıştım. Öne bi adım atıp ''Kabul ediyorum'' dedim. Benden sonra Cenk konuştu ''Benim bi şartım var'' dedikten sonra Ilgaz ona ne der gibi baktı. ''Cansel sadece yanımızda durucak ama iyice kendini güçlü hissedene kadar hiç bir işe bulaşmıyıcak''

''Peki sıkıntı yok''

''O zaman kabul'' diye aralarında bir kanuşma geçtikten sonra, Afette bi adım öne gelerek ''Bende varım'' dedi. 5 dakikanın ardından Tulip ve Kumsal da kabul etti. Geriye tek Mayıs kaldı hepimiz gözlerimizi ona çevirdik. Kendini havalı zannetmesi dışında pek bi gıcık kaptığım yanı yoktu, sonuçta onunda annesini öldürmüşler ve kim bilir neler yaşamıştır. Bu yüzden bize güvenip güvenmeme konusunda kararsız gözüküyordu. Ortamı sessizlik bürümüş sadece ona bakıyorduk. Cevabı ne olucaktı?

Hepimiz evet dedikten sonra o hayır diyemezdi. Herkez sadece ona odaklandı, bu da onu germiş olucak ki nefes alışverişleri hızlanmıştı bu yüzden ondan gözümü çektim sadece sesinin kulaklarıma gelmesini bekledim. Sonuçta evet diyemediği gibi hayırda diyememişti...