Kankırmızısı 1: Gerçeklik Algısı ~23. BÖLÜM~

Yaklaşık 5 saattir koşuyordum, ama yorgunluk hissetmemiştim. Ben şehire ulaşmayı beklerken bi uçuruma geldim, ne yani o kadar koştum ve sonucu bu mu? Hava da kararmak üzereydi, artık dinlenmem gerektiğini düşündüm nasıl olsa beni bulamayacakları kadar koştum. Uçuruma biraz yaklaşınca şok oldum o kadar yüksekti ki tarif edilemez ve uçurumun sonunda bir deniz vardı, içinde annemin olduğu deniz.

Uçurumun kenarına oturdum ve sadece izledim denizi ve karşıda ki dağları, güneşin batışını. Uzun süre sonra ilk kez huzurlu hissediyordum, garipti bu durumda huzurlu hissetmem ama hissediyordum. Artık sanırım onların elinden kurtulmuştum ama Demir'i de artık göremiyecektim. Güneş batmıştı, etrafı ay ışığı aydınlatıyordu, arkamdan bir ses geldi. İlk hayal olduğunu düşündüm ama bu Demir'in sesiydi ''Matmazel'' dedi yorgun sesiyle. Hızla kalkıp ona döndüm elinde silah vardı aldırış etmeden ''Beni nasıl buldun''

''Sen lavaboya girerken kolundan tuttuğumda pantolonun cebine takip cihazı atmıştım" dediği an elim pantolonumun cebine gitti evet bu doğruydu bi takip cihazı vardı.

''Neden bunu yapıyorsun? Eskiden kaçmama yardım eden sen neden şimdi bunu yapıyorsun?'' bunu söylerken yanıma iyice yanaştı aramızda 2-3 adım vardı. ''Ben aynı Demir değilim ben Dean'ım annemle babamın çocuğuyum artık üzgünüm''

''Öldürücekmisin beni?'' diye sorduğumda elindeki silahı elime verip konuştu ''Vur beni tek kurtuluşun o vur''

''Ne?''

''Duydun işte vur ve kaç''

''Demir''

''Demir değilim ben artık senin eski Demir'in yok karşında, iki arkadaşını gözlerinin önünde öldüren cani bi adam var ve adı da Dean''

''Hayır'' dedim sesim titriyordu.

''Matmazel ben senin için ölmeye razıyım sen mutlu ol''

''Hayır olmaz''

''Bak ben senin intikamını alman gereken kişiyim, vur beni al intikamını'' sustum ne yapacaktım ''Bak matmazel hadi yoksa ben seni öldürmek zorunda kalıcam, hani son üç yazısı vardıya onun anlamı Mayıs'ı üç kere Ilgaz'ı iki kere seni bir kere vurarak öldürücektik ama ben bunu yapamam"

''Ben de yapamam'' diyip silahı kafama tuttum. ''Matmazel napıyorsun?''

''Madem ikimizden birbirimizi vuramıyoruz bende kendimi vururum olur biter''

''Arkandan gelirim'' diyip yaklaştı, ''Hayır ben zaten ölücem ama sen yaşamak zorundasın'' elimdeki silahı almadan hala benim elimdeyken kendi kafasına tuttu ''Vur beni hadi Matmazel''

''Olmaz ben bi daha senin matmazel diyişini duymadan yaşayamam'' bunu söylerken elim ve her yerim titriyordu, silah elimden kayıp düştü yere silaha bakıp tekrar Demir'e baktım. Bi anlık olarak elimi tutup hızla kendine çekti beni ve dudaklarımız birbirini buldu. Ölmeden onunla son kez bu anı yaşabilmekte varmış hayatımda, zaten ölüceğimi, ayrılacağımızı bildiğim için ellerimi boynuna doladım ve onu öpmeye devam ettim. Demir'de kollarını belime doladı ve aynı şekilde karşılık verdi.

Yaklaşık 5 dakika sonra nefes alabilmek için ayrıldık ve alınlarımızı birbirimize dayadık ''Seni seviyorum matmazel''

''Seni seviyorum Demir'im'' bunun ardından arkadan ayak sesleri gelmesiyle ayrıldık, Demir arkasına döndüğünde ben sağ çaprazıma baktım o gölge oradaydı ''Game over'' dedi. Onu söylemesine gerek yoktu, ben biliyordum zaten ölüceğimi.Tekrar Demir'e döndüm bana bakıyordu ikimizin gözlerinde de yorgunluk vardı. Bunun hemen ardından gözyüzünden ses geldi bu Tulip'in sesiydi ''Selis'' diyordu arkasından da Mayıs aynı şeyi söyledi. Gökyüzüne bakıp tekrar Demir'e baktım ''Arkadaşlarım, beni çağrıyor'' diyip nefes aldım ve tekrar konuştum ''Vur beni''

''Yaşamaya çalış matmazel'' dediği an omuzlarıda baskı hissettim. Beni uçurumdan aşağı attı, arkamdan da bi el silah sıktı. Belki yaşarım umuduyla beni atmıştı çünkü vurursa ölüceğimi biliyordu, ama artık çok geçti bu ucu gözükmeyen uçurumda, boşlukta sürükleniyordum, denize düşsem bile bu yükseklikten parçalanmış olucaktım. Arkadaşlarıma, dostlarıma, anneme ve hiç görmediğim ablama kavuşucaktım, sadece düşüyordum. Bu sonu görünmeyen uçurumda düşüyordum sonsuza...