Kankırmızısı 1: Gerçeklik Algısı ~24. BÖLÜM~

Hala düşüyordum, düşme hissi iyice artı çok farklıydı bu duygu. İyice düşüyordum, düşme hissi son raddeye gelince birden sıçrama hissi geldi ve sıçradım. Gözlerimi açtım yataktaydım, Tulip ve mayıs endişeli gözlere bana bakıyordu ne yani hepsi kabus muydu?

''Biz ne zamandayız?'' diye garip bir soru sordum nereden sonrası kabustu, hala Türkiye'deki evdeydik. ''Selis iyimisin daha dün herkez sırlarını anlattı'' dedi Tulip. Ne?

Ne yani daha dün sırlarımızı anlattıysak ben kabus görmiyeceğim diye uyuduğum gece şu ana kadar gördüğüm en büyük kabusumu görmüştüm ama nasıl, nasıl bu kadar gerçekçiydi? Zar zor nefes alıyordum, nefes düzenimi kontrol etmeye çalışıyordum. Hızla yataktan kalkıp aşağı indim herkes buradaydı, herkez yaşıyordu. Ama artık herkese bakış açım çok farklıydı çünkü eminim ki bu kabus bana bir şeyleri işaret ediyordu. Bu kabusa göre hareket edersek intikamımızı hemen alırız. Hala zar zor nefes alıyordum ve gözlerimi çok hızlı kırpıştırıyordum, Cenk bunu farketmiş olucak ki sordu ''Selis iyimisin?'' bu sorunun ardına zar zor konuştum, heceliyerek sadece ''Kabus'' diyebilmiştim, bunun ardından gözlerim yavaş yavaş karardı en son düştüğümü ama birinin beni tuttuğunu hatırlıyordum daha doğrusu hissetmiştim.

Peki şimdi ne olmuştu yine karanlık ile buluştum, noluyordu yoksa bu sefer gerçekten düşmüşmüydüm sonsuza?...

DEVAM EDİCEK...