Kankırmızısı 1: Gerçeklik Algısı ~3. BÖLÜM~

Şu teklif meselesinin ardından 2 hafta geçmişti. Mayıs'ta teklifi kabul etmişti. Ve artık hepimiz Ilgazın villasına yerleşmiştik. 2 gündür buradaydık eşyalarımızı yerleştirip, düzenimizi oturtmuştuk. Ama tek düzen eşyalarla oturmuyordu tabiki, herkes birbirinden uzaktı. En çok ta Mayıs kendini havalı sandığı için mi? Yoksa gerçekten güven sorunlarının olduğundan dolayı mı böyleydi? İşte bunu hiç bilmiyordum. Ama yine de ilk kez bu kadar kalabalık dolu dolu bi ortamda olduğum için kendimi gerçekten çok huzurlu hissediyordum. Ama onun dışında bu zamana kadar neredeyse kimse kimseyle işi düşmediği sürece konuşmuyordu. Sanırım Ilgaz bunu düşünmüş olucak ki hemen görevlere başlamıyıcaz demişti. Aslında iyi de olmuştu, çünkü böyleyken kimsenin kimseye güveni yokken pek te birlikte iş planlayıp ekip halinde çalışabiliceğimizi ben de düşünmüyordum. Neyse şu an kızlarla kahvaltı hazırlıyorduk ama Mayıs hiç bize yanaşmıyordu bile, gerçekten gıcık kaptım kıza yani bize bu kadar uzak kalacaksa gruba girmeyi de kabul etmemeliydi. Her neyse diyip kahvaltı hazırlamaya devam ettim.

Gerçi kahvaltıyı sadece hazırlıyorduk, ne bi sohbet ne bi gülüşme vardı aramızda.

Herkezin kendine göre haklı sebepleri vardı tabi ama neyse diyip sofraya çatal kaşıkları dizdim. Mayıs kadar uzak olmasa da bize uzak bi kız daha vardı o da Cansel'di. Kızın yerinde ben olsam ben de bizden uzak dururdum. Ne de olsa intahar ettiğini zannetiği annesinin ilk birileri tarafından öldürüldüğünü öğrendi, sonrasında hiç tanımadığı bi grupla annesini öldürenlerin peşine düşüp intikam alacağını öğrendi ve bunun için güçlü durması gerektiğini. Zaten Cenk'in anlattığı kadarıyla Cansel'in psikolojisi zaten bozukmuş, ama buraya gelince ağzını bıçak açmadan sadece yeri izliyordu. Ama en azından bize alışmaya çalışıyordu diyebilirim, yani sürekli yanımızda oturuyordu. Gerçi hepimiz birbirimize alışmaya çalışıyorduk.

...

Her neyse kahvaltımızı yapıp odalara dağıldık. Villa ne kadar büyük olsada iki kişilik odalarda kalıyorduk. Sadece biz üç kişilik odada kalııyorduk, Mayıs, Tulip ve ben. Mayıs'la aynı odada kalmamı sağlayan tek şey villanın en büyük odasında kalmamdı. Biz bu şekilde üçümüz kalırken, Cansel abisiyle yani Cenk'le, Ilgaz'da kardeşi Tutku'yla kalıyo, Kumsal'da Afet'le kalıyordu. Aslında aynı odada kalan kişiler birbirlerine bi tık fazla alışıktı bizde Tulip ile iyi gibiydik ama Mayıs asla bize yanaşmıyordu. Aslında direk ekibe yanaşmıyordu, sanki annesini öldürenlerin kim olduğunu merak etmiyor gibiydi. Belki de annesini kimin öldürdüğünü biliyodu ama hiç mi intikamını almak istemiyordu. Gerçekten bu kıza kafa yormaktan ayrı bi sıkılmıştım.

...

Gece olmuştu daha demin akşam yemeğimizi yemiştik ve kimse birbiriyle hiç konuşmamıştı. Hiç umudum yoktu bu ekipten birbirimize alışmamız allah bilir ne kadar zamanımızı alırdı. Tam pijamalarımızı giymiş yatacaktık ki odanın kapısı çaldı.

Tulip bi bana bi Mayıs'a bakıp müsait olduğumuzu görünce ''Gel'' dedi. Bu kızı da anlaması güçtü çok samimiydi aslında ama soyadına kadar yabancı olan biri hiç aksanını bozmadan nasıl bu kadar iyi türkçe konuşuyordu. Herkezle ilgili kafamda binlerce soru vardı. Ben bunları düşünürken odaya Tutku girmişti ''Abim bi konuşma yapıcakmış aşağı sizi bekliyor'' dedi.

Herkezin odası genel olarak üst kattaydı, biz odadan çıkmış aşağı inerken Tutku, Cenk ve Cansel'i çağırmak için odaya girdi.

Merdivenlerden inerken Tutku ilk önce Afet ve Kumsal'ı çağırmış olucak ki önümüzden onlar gidiyordu. Garipti ki sohbet ediyorlardı, sanırım aynı odada kaldıkları için iyi anlaşmışlardı. Keşke biz de böyle olabilsek ama bizim odada tek samimi Tulip vardı ve gözlerindeki buz mavisinin buzunu içine çekmiş buz gibi bi kız Mayıs vardı. Ben kendimin ikisinin tam ortası olduğunu düşünüyorum, biri benimle iletişime geçene kadar buz gibi ama iletişime geçtikten sonra sıcacık samimi bi kız olabilirdim. En son ne zaman samimi bi kız olduğumu hatırlamıyorum. Bu zamana kadar bir sürü insanla tanıştım ama hiç biri bana asla yanaşmadı, sanırım ilk adımı benim atmam gerekiyor arkadaş edinebilmek için ama bu hayatta arkadaş edinmekten daha büyük hedeflerim var, annemi öldürenleri bulmak gibi...

Bunları düşünürken merdivenlerden aşağı inmiştik ve Ilgaz ''Hadi sizde oturun'' diyince kendimi tek kişilik koltuğa attım, sanırım gerçekten kendimi insanlardan uzak kılan kişi bendim ama bu şuan hiç umrumda değildi. Cenk ve Cansel'de gelince arkasından Tutku'da geldi. Onlar da oturunca Ilgaz hiç gecikmeden lafa girdi ''Hepinizin bibirinizden çok uzak olduğunun farkındayım, bu şekilde ekip çalışması durumuna girmemiz 1 yılı bile alabilir. O yüzden artık birbirinize alışmanız lazım bunun için en temel ihtiyaç birbirinize güvenmeniz bunun içinde aklıma bir fikir geldi.'' dediğinde derin bi nefes aldı, nasıl bu kadar duraksamadan cümle kurabiliyordu? Herkez meraklı gözlerle ona bakınca lafına devam etti ''Yarın kahvaltıdan sonra ben de dahil olmak üzere herkez sırayla geçmişini anlatıcak bu şekilde'' daha lafını bitirmeden Mayıs lafa atladı ''Hayır ne alakası var bunlar sırf bana güvensin diye ben kimseye geçmişimi falan anlatmam'' doğal olarak böyle bişeye herkez karşı çıkardı, ama daha Ilgaz lafını bile bitirmeden Mayıs'ın karşı çıkması bu kızdan şüphelenmeme neden oldu. Tam Ilgaz konuşucakken ''Mayıs'a katılıyorum, zaten kardeşimin psikolojisi bozuk bide ona geçmişini hatırlatarak daha beter hale sokamam onu'' dedi Cenk. Hemen lafa Kumsal atladı ''Ben de kabul etmiyorum zaten kısaca annem öldü, zaten sizin bunu bilmeniz bile hatayken size asla geçmişimi anlatmam'' demesi kırıcıydı ama haklılık payıda vardı. Tulip hemen lafa atladı ''Madem annenin ölmesini bile bilmemiz hataydı girmeseydin gruba seni zorla getiren olmadı'' diyip Kumsal'a göz devirdi, Tulip'i ilk kez böyle görüyordum sanırım Tulip'in içinde kendimi görmüş olucam ki yüzümde istemsizce anlamlandıramadığım bi tebessüm oluştu. Tam Kumsal geri cevap vericekken, birden Afet bayıldı. Yanına koşan ilk Kumsal oldu sonra hepimiz başına toplandık. Kumsal'a baktığımda korkmuşa benziyordu, hepimiz endişelendik ama o çokça fazla endişelendi endişeden öte korktu ''Afet uyan hadi'' diyordu sadece, sanırım gerçekten birbirlerine çok alışmışlardı, umarım hepimiz bi gün öyle olurduk. Hemen Ilgaz konuştu ''Tamam kızın başında çok toplanmayın açılın biraz hava alsın kız'' dedikten sonra Kumsal Afet'i koltuğa yatırıp ayaklarını yastığın üstüne koydu. O sırada Ilgaz Tutku'ya dönüp ''Çabuk kolanya getir hadi'' dedi ve Kumsal'a verdi.

Yine Ilgaz konuştu ''Tamam Tulip sen hemşire çağır hadi salondaki telefonunyanında numarası olucaktı'' dedi. Tulip kafasıyla onaylayıp hemen aramaya gitti.

Benim dikkatimi Ilgazın soğukkanlılığı çekmişti gerçekten böyle bi durumda çok sakin kalabiliyordu. Gerçi bende sakin kalabiliyordum ama bu şekilde herkezi yönetmesi onun garip bi özelliği dahaydı.

Neden buradaki herkez bu kadar garipti. Eğer Afet uyandıktan sonra şu geçmişi anlatma mevzusu tekrar açılırsa hiç karşı çıkmayacaktım en azından kafamdaki soru işaretleri silinirdi ve sadece intikamıma odaklanabilirdim. Ben bunları düşünürken kapı çaldı, Tulip koşarak kapıyı açtı.

Hemşire gelmişti. Gelir gelmez yanındaki çantadan tansiyon aletini çıkardı ve Afet'in tansiyonuna baktı. Sonra çatasından bi serum çıkarıp içine iki iğne vurup Afet'e taktı.

Hemşire serumu taktıktan sonra Afet'in hemen yanında oturan Kumsal'a yöneldi ve ''Merak edilecek bir şey yok, tansiyonu düşmüş sadece bu serum onu kendine getirip uyandıracak. Uyandıktan sonra kendini hiç yormasın bişeyi kalmaz ama siz yinede birşey olursa beni ararsınız'' diyip gülümsedi ve Ilgaz ''Teşekkürler ben sizi geçiriyim'' dedi, ve oradan ayrıldılar. Tulip hemen Kumsal'ın yanına oturup ''Merak etme iyi olucak'' diyip derin bi nefes aldıktan sonra ''Ayrıca özür dilerim'' dedi. Gerçekten çok samimi bi kızdı. ''Sorun yok ilk ben başlattım sayılır zaten'' diyip gülümsedi, ardından Tulip'te gülümsedi. Ve içeriye Ilgaz geldi ''Hadi herkez yatsın yarın konuşuruz'' diyip Kumsal'a döndü ''Sen Afet uyanana kadar burada kal sonra birlikte odaya çıkarsanız'' dediğinde Kumsal kafasıyla Ilgaz'ı onayladı.

Herkez odalara çıktı, bizde çıktık ve çıkar çıkmaz Tulip uyudu. Mayıs lavaboya çıkıcam diyip odadan ayrıldı, odada da lavabo vardı ama ses etmedim. Ben muhtemelen bu gece uyumuyıcaktım uykusuzluğa alışıktım genelde uyumazdım çünkü her uyuduğumda sabaha kadar arka arkaya sürekli kabuslar görürdüm. Yatakta tavanı izlemekten sıkıldım, ayağa kalktım Mayıs hala gelmemişti kafaya takmadım belki de Afet ve Kumsal'a bakmaya gitmiştir diye düşündüm.

Odada Tulip'i uyandırmayacak şekilde dolanıyordum, camın yanına gittim hava almak için tam camı aralayacakken aşağıda Mayıs'ı biriyle telefonla konuşurken gördüm.

Zaten geçmişini anlatmakta en çok o karşı çıkmıştı, şüphelerim arttı. İyice incelediğimde sanki telaşlı konuşuyordu, sürekli etrafı falan kontrol ediyordu. Bir şeyler karıştırıyo gibiydi, zaten bu kız en başından beri garipti.

Artık dayanamadım koşarak yanına gittim, yanına giderken Kumsal ve Afet'i salonda göremedim, umursamadım muhtemelen odaya çıkmışlardır zaten şu an tek hedefim Mayıs'tı. Ben geldiğimde hala telefonla konuşuyordu ama bi yandan etrafı yokladığı için beni hemen faketti ve telefonu kapattı, hemen yanına gittim. İlk onu baştan aşağı süzdüm, bana ne der gibi baktığında hemen ''Ne karıştırıyorsun sen burda?'' dedim.

''Asıl senin burda ne işin var?''

''Soruma soruyla cevap verme, seni camdan telaşlı ve tedirgin bi şekilde telefonla konuşurken görünce aşağı inmem gerektiğini düşündüm. Ne dersin iyi düşünmüşmüyüm?'' dediğimde bi şey demedi sadece derin bi nefes aldı.

''Sen aşağı ineli neredeyse yarım saat oldu acaba yarım saattir kimle konuşuyordun?'' diyip telefonuna uzandım hemen telefonunu geri çekti. ''Ne saçmalıyorsun sen be çekil eve giricem'' diyip eve girmeye çalışırken kolundan tutup ben onu eve soktum sürekli ''Napıyorsun bırak beni'' gibi şeyler söylerek bağırdı için tüm ev ayaklanıp aşağı indi. Ilgaz ise merdivenlerden izliyodu. Mayıs'ın kolunu bıraktığım gibi ''Bu kız yarım saattir aşağıda bahçede biriyle tedirgin ve endişeli şekilde konuşuyordu. Bende odanın camından gördüm, yanına indiğim gibi telefonu kapattı kiminle konuşuyorsun dediğimde cevap vermedi. Madem bu kız yetimhanede büyüdü kimi kimsesi yok kimle konuşuyordu?'' dediğimde herkez şüphelendi ama Tulip bana dönerek ''Peki hiç birimiz Mayıs'ın yetimhanede büyüdüğünü bilmezken sen nereden biliyorsun?'' diye sordu o son cümlemin kırıcılığının bende farkındaydım ama haketmişti. Tam Tulip'e cevap vericekken Mayıs lafa atladı ''Nereden biliyo olucak bu kız belliki hiç birimize güvenmeyip geçmişimizi araştırmış'' dedi. Tabiki araştırıcaktım hiç birini tanımıyordum kendimi ateşe atıcak halim yoktu ''İlk olarak hepinizi araştırmadım şüphelendiğim kişileri araştırdım ve senden sonuna kadar şüpheleniyorum canım çünkü hiç aramıza girmeye çalışmıyorsun bizden uzaksın neden? Neden böylesin?'' diyip kendimi savundum. ''Öyle mi madem beni o kadar araştırdın keşke güven sorunlarımın olduğunu da araştırsaydın''

''Malesef canım internette bile kendini sakladığın için bulamadım o kadarını kusura bakma'' dedim. Ve hemen konuya dönerek ''Ayrıca konuyu dağıtmaya çalışma kiminle konuşuyordun?'' dedim. Cenk lafa atladı ''Bence de madem bizden saklıyacak birşeyin yok kiminle konuştuğunu da söyle'' diyince ''Ben özelimi sizinle paylaşmak zorunda değilim'' dedi artık sesi titriyordu neredeyse, çok mu üzerini gitmiştim. ''Peki neden bize uzaksın?'' diye sordu Tulip, ''Neden bu kadar uzak olduğumu da sizinle paylaşmak zorunda değilim, sizinle ekip olmak zorunda da değilim!'' diye savundu kendini. Artık dayanamadım lafa atladım ''Neden anneni öldürenleri merak etmiyomusun yoksa annenin intikamını almak istemiyorsun?'' dedim ağır konuştuğumun farkındaydım ama artık içimde tutamıyordum düşüncelerimi.

''Yeter artık bakın Afet uyuyo daha yeni yeni kendine geliyo bu kavgayı şuan çıkartmak zorundamıydınız?'' diyip kendini Mayıs'ın tarafında olduğunu belli etmeye çalışıyordu ama benim haklı olduğumu bildiğinden ses çıkartamıyordu. ''Yani bencede bu kadar ileri gitmemize gerek yok hem belki yetimhaneden bi arkadaşıyla konuşuyordu'' dedi Cansel. İlk kez Cansel'in bu kadar açık sözlü olduğunu gördüm çünkü neredeyse hiç konuşmuyordu. Sanırım Cansel Mayıs'a bi yalan fikri vermiş olucak ki hemen Mayıs konuştu ''Evet yetimhaneden arkadaşımla konuşuyordum size söylemiyecektim ama anlaşılmışa benziyor'' dediğinde yalan söylediği çok belliydi. Tutku tam lafa girip ''Yalan söy'' diyecekken Ilgaz kolundan tuttu. Sanırım kardeşinin kavgaya girmesini istemiyordu, ayrıca Ilgaz yine sakindi sadece kavgayı izliyordu. Birden merdivenlerden bi ses geldi, Afet'ti bu yanımıza gelerek ''Yukardan herşeyi duydum, abartmayın bu kadar işte kız yetimhaneden arkadaşıyla konuşuyormuş siz onu yanlız zannettiğiniz için de yakalanmaktan korkmuştur bu kadar basit'' diyip o da Mayıs'ı savundu. Hemen Cenk lafa girdi ''Peki neden gece yarısı neden günün normal bi saatinde değil?'' diye sorduğunda Mayıs ''Size yakalanmamak için işte ama malesef fazla şüpheci kişileriniz kafasında bir sürü şey kurarak beni yakaldı'' dedi. Tam geri cevap verecekken merdivenlerden Ilgaz'ın sesi geldi. O an bende kendime geldim napıyordum ben resmen ekip olmamız gereken kişileri ikiye bölmüştüm, Mayıs'a baktığımda yine bi havalara girmişti ve içimden ''Hepsinide haketti'' dedim. Ben bunları düşünürken Ilgaz ''Yeter artık! Sizin ekip olmanız gerekirken ikiye bölünüyorsunuz resmen. İşte bu yüzden hiç bir itirazı kabul etmeden tamtamına 1 hafta sonra herkez geçmişini en iyi şekilde anlatıcak ve kimsenin kimseyle hiç bir sorunu kalmıyıcak. Tekrar söylüyorum itiraz kabul etmiyorum en azından kendinizi hazır hissetmeniz için size bir hafta tanıdım.'' diyip tam yukarı çıkıcakken ''Ha ayrıca o zamana kadar kavga gürültü istemiyorum bir şey olursa iki kişi kendi arsında sessizce halletsin'' diyip derin bi nefes aldı ve ''Hadi şimdi herkez yatsın'' dedi ve Tutkuyla birlikte odasına çıktı. Kalanlarımız bi süre öylece durduk, ve herkez yavaşça dağıldı. Yine herkezi o susturmuştu nasıl yapıyordu bunu?

Her neyse diyip bende yattım evi sessizlik bürümüştü yine o hem alıştığım hemde nefret ettiğim sessizlik...