A WAVE CALLED CHAN💝

Arabadan indiğimde denizin tuzlu kokusu çarptı yüzüme. Gözlerimi kısmamla birlikte rüzgâr saçlarımı dağıttı. Sessiz bir kumsaldı burası. Kimse yoktu. Sadece biz ve dalgaların sesi.

C–Sessizliği seviyorsun, değil mi?

Sadece başımı salladım. Evet, seviyorum. Çünkü sessizlik bazen en gerçek şey oluyor. Hiçbir kelime seni yarı yolda bırakmıyor. Hiçbir bakış seni yanlış anlamıyor. Ayakkabılarımı çıkardım. Kumun soğukluğu ayağımı gıdıklıyordu. Yan yana yürümeye başladık, Chan’la. Uzun bir süre kimse konuşmadı. Ama o sessizlik… sanki her şeydi.

S–Neden beni buraya getirdin?
C–Çünkü dün gece gözlerinde bir fırtına vardı. Ben de seni denize getirdim. Belki biraz durulur.

Ona döndüm. Gülümsüyordu. Ama içimde bir şey düğümlenmişti.

S–Chan… Beni çözmeye mi çalışıyorsun?
C–Hayır. Ama yanında yürümek istiyorum. Çözmesem bile.

Yutkundum. Çünkü bu, birinin bana kurduğu en sade ama en ağır cümleydi. "Yanında yürümek istiyorum." O an fark ettim… belki de birini sevmek, çözmek değil… onunla yürümeye razı olmak demekti. Kumların üstüne oturduk. Ayak parmaklarım dalgaya değiyordu. Chan yanıma yakındı ama yine de temassızdı. Bir güvenlik mesafesi gibi. Ya da bir korku.

S–Ben bazen ne hissettiğimi bilmiyorum.
C–Zaten hisler... anlaşılmak için değil, yaşanmak için var.
S–Ama biri bana ne hissettiğimi sorarsa… cevap verememekten korkuyorum.
C–Ben sormam.

Başımı ona çevirdim. O da bana baktı. Gözleri… yine o ışık. Ama bu sefer yıldız değil. Bir deniz feneri gibi. Korkmamamı söylüyor, ama tam da bu yüzden korkuyorum.

S–Chan.
C–Hmm?
S–Ya bu sadece bir anlıksa?
C–O zaman birlikte yaşarız. Ve biterse... birlikte uğurlarız.

Kalbim sıkıştı. Böyle yumuşak konuşan birini… ne zamandır duymamıştım?

S–Ben daha önce hiç böyle hissetmedim.
C–Ben de.

Bir sessizlik daha. Ama bu seferki gergin değildi. İçinde kabulleniş vardı. Dalgaların arkasında güneş batmaya başlamıştı. Turuncu… mor… lacivert… gökyüzü renk değiştiriyordu. Ama Chan’ın gözleri hâlâ aynıydı.

Bir dalga geldi, pantolonumun paçalarını ıslattı. Chan’ınki de. İkimiz de irkildik. Aynı anda birbirimize baktık. Ve bu sefer… gülümsemelerimiz aynı anda doğdu.
Sonra o cümle döküldü dudaklarımdan. Fısıltıyla. Ama içimden haykırarak:

S–Belki bu bir şey.

O da başını salladı. Gözlerini kapattı bir an.

C–Belki de... en doğru şey.

Deniz dalgalandı. Ama içim duruldu. Sessizce, yan yana oturduk. Birbirimize değmeden. Ama fazlasıyla yakın. Ve ilk kez, hiçbir şeyi tanımlamaya çalışmadım. Çünkü bazen hissetmek... yeter. Ayağa kalktık ve ilerideki bir küçük eve girdik.

S–Burası neresi Chris?
C–Amcamın kaçak yeri. Lisedeyken sürekli kaçıp bu gölün olduğu yere çöküyormuş. Yıllar geçince amcam buraya bu minnak yeri yaptırdı. Bana da kaçmak istediğinde buraya gel dedi.
S–Sen şimdi yine mi kaçtın?
C–Hayır. Sen kaçmak istedin.
S–Ne-!?
C–Gözlerine bakınca o kaybolmak isteyen kişiyi görebiliyorum.
S–Cidden beni çözmüşsün.
C–Artık kaçmak istersen buraya gel. İçerideki kişiye adımı versen yardımcı olur.
S–Teşekkür ederim.
C–Gerek yok Seung. Ne de olsa biz arkadaşız.
S–Bence artık arkadaş kelimesini kaldıralım.
C–Ne!?!?!?!?*Seungmin Chan'ın dudağından öper*

Biliyordum. Çok erken davrandım fakat artık o gözlerine arkadaş gözüyle bakamıyordum. Biliyordum böyle olacağını. Ben Bangchan'dan uzaklaştım ve arkama bakmadan geldiğimiz yola doğru koştum.

C–Bu neydi şimdi? Ne yani o da mı benden hoşlanıyordu?

–––––––––––––––––––––––

ERKEN YAPTIMM

BİLEMEYİZ DEVAMINI.

❗OY VERMEYİ UNUTMAYIN❗

💋ÖPÜLDÜNÜZ💋