HIS EYES ARE A STAR⭐👁

Uyandığımda odada garip bir serinlik vardı. Pencereyi gece açık bırakmışım. Perde hafifçe dalgalanıyordu. Gözlerimi ovuştururken aklımdaki ilk şey ne kahveydi… ne de kahvaltı. O gözlerdi. Parlayan yıldızlardan bile parlak olan gözler. Bangchan’ın gözleri. Kafamı yastığa geri koydum. Ne saçma. Sadece biraz bakıştım. Sadece biraz... tuhaf hissettim. Bu kadar. Değil mi?

Telefonum çaldı. Ekranda yine aynı isim:
"BAŞIMIN BELASI"
Felix.

S–Alo?
F–Seungggg, sabah oldu farkında mısın?
S–Farkındayım, gözlerimi açtım çünkü.
F–Yani hâlâ insan gibisin, sevindim.
S–Ne istiyorsun sabah sabah?
F–Sabah değil, öğlen. Ayrıca bugün izinliymişsin, ne yapıyoruz?
S–Hiçbir şey yapmıyoruz.
F–Nasııı??? Dün gece romantik geceden sonra depresyona mı girdin?
S–Romantik değildi. Sakin bir yürüyüştü.
F–Sakin bir yürüyüşte göz göze gelip şiir yazan başka biri var mı bilmiyorum ama tamam.
S–Kapatıyorum.

Telefonu kapattım ama dedikleri kulağımda yankılandı. Gerçekten romantik miydi? Ben mi abartıyorum? O sadece bir doktordu. Yeni tanıştığım, hafif gıcık, ama… gözleri yıldız gibi parlayan bir doktor. Kalktım. Aynaya doğru yürüdüm. Gözaltlarım mor. Çok düşünmüşüm belli ki. Felix mutfağa çoraplarıyla kayarak girdi.

F–Günaydın, şair Seungmin.
S–Ben şiir falan yazmıyorum.
F–Evet evet, “Gözüm sende, elimde değil” falan yazan biri kesin yazmıyordur.

Cevap vermedim. Kahvemi aldım, balkona çıktım. Hava serin ama gökyüzü açık. Yıldızlar yok… ama o gece hâlâ kafamın içinde. Chan. Bir şey demedi. Bir şey sormadı. Sadece baktı.
Bazen sessizlik çok şey söyler. Ama ben… o sessizliği hangi dile çevireceğimi bilmiyorum. Felix yanımda belirdi.

F–Bugün onunla konuşacak mısın?
S–Neden konuşayım?
F–Çünkü sabaha kadar onu düşündüğünü ben bile anladım.
S–Bir şey hissettiğimi sanmıyorum.
F–Ama bir şey değişti. Değil mi?

Cevap veremedim. Evet… Değişti. Sadece adını duyduğumda kalbim bir atım duruyor. Sadece sesini hatırladığımda içim ısınıyor. Ama bu… Bu aşk mı? Bilmiyorum. Henüz bilmiyorum. Belki de zamanla anlayacağım. Belki de hiç anlamayacağım. Ama bildiğim tek şey var: O geceden sonra yıldızlara farklı bakıyorum. Ve onun gözlerine… Bakmaktan korkuyorum. Felix içerideydi. Ben hâlâ balkondaydım. Gökyüzü mavi ama içim griydi. Telefonuma baktım. Hiçbir mesaj yoktu. Bangchan'dan da. Bir yanım “Boş ver, zaten arkadaşsınız” diyordu. Ama diğer yanım... o gözleri tekrar görmek istiyordu. Öğleye doğru üzerimi giyindim. Kalın bir hırka, sade bir tişört. Çıkacak gibi değilim ama hazır gibiyim. Felix bana dik dik baktı.

F–Yine onunla buluşacaksın.
S–Hayır. Sadece biraz yürüyüş.
F–Yani onunla yürüyüş.
S–Felix.
F–Tamam tamam, hiçbir şey demedim.

Otelden çıktım. Ayaklarım beni farkında olmadan oraya götürdü. Dağa değil... Hastaneye. Bangchan’ın bölümüne vardığımda içim sıkıştı. Birkaç hemşire bana selam verdi. Kapısını gördüm. Kapalıydı. Tam dönecektim ki içeriden bir ses geldi.Kapı aralandı.

C–Seungmin?
S–Merhaba…
C–Beni mi arıyordun?
S–Aslında... bilmiyorum.
C–İyi ki gelmişsin. Ben de seni düşünecektim az sonra.
S–(şaşkın) Ne?

Gülümsedi.
Yine o gözler...
Yine o dinginlik.

C–İçeri gelsene.
S–İstemem rahatsız etmeyeyim.
C–Sen rahatsız etmiyorsun.
S–Ben… sadece... şey diyecektim… Dün gece için teşekkür ederim.
C–Ben teşekkür ederim. Dürüstçe söylüyorum… bana iyi geldi.
S–(kafamı eğerek) Bana da.
C–Ama... biraz dalgındın.
S–(sessizlik) Evet.
C–Neyi düşünüyordun?

Gözlerine baktım.
Yalan söyleyemedim.

S–Seni.
C–(yumuşakça) Peki şimdi?
S–Şimdi… daha çok.

Kısa bir sessizlik.
Kalbim hızlı atıyordu.
Bu bir itiraf değil... ama bir kaçış da değil.

C–O zaman... gel.
S–Nereye?
C–Bugün yıldız yok. Ama deniz var.
S–Deniz mi?
C–Seninle bir şey daha paylaşmak istiyorum.

Yutkundum.
İçimde bir yer “Hayır” derken, kalbim çoktan “Evet” demişti.

S–Tamam. Gidelim.

Onun arabasına bindim. Müzik çalmıyordu ama arabanın içi sessiz değildi. Kalbimizin sesi yankılanıyordu. Yolda birkaç kez bana baktı. Ben de ona. Ama bu sefer kaçırmadım. Bu sefer baktım. Ve kendi kendime dedim ki:
"Bu bir başlangıç. Aşk değil belki. Ama hiç olmamış gibi de davranamam."

Belki yıldızlar aşkı vermez. Ama o gece... Bana bir cesaret verdi. Ve bazen… Bir adım, bir göz teması… Bütün hikâyeyi başlatabilir... Belki hikayemizi bir yıldız başlatmıştır. Kim bilir?

—————————————————————

1 GÜN 3 BÖLÜM

BUGÜN 2 TANE DAHA ATABİLİRİM

EN ZOR BULUNAN POVLARDAN BİRİSİ CHANMIN BENİM HESAPTA VAR

❓ACABA DEVAMI NASIL❓

BOMBALIK BÖLÜM FİKRİ VAR AKLIMDA

❗OY VERMEYİ UNUTMAYIN❗

💋ÖPÜDÜNÜZ💋