THE CALL I COULDN’T IGNORE 📞

Koşuyordum. Adımlarım hızlandıkça, kalbim daha da gürültülü atmaya başladı. Sadece koşmuyordum… kaçıyordum. Kendimden, ondan, dudaklarımdaki ısıdan, hissettiğim her şeyden… Ama ne kadar uzağa gidersem gideyim, aklım o sahnede asılı kaldı. Bangchan’ın gözleri. Şaşkınlık. Sonra… Hiçbir şey. Eve girmedim. Otelin yanındaki o boş alana çöküp dizlerimi karnıma çektim. Gözlerim karanlığa daldı. Kalbim hâlâ “ne yaptın?” diye bağırıyordu. Parmaklarım titriyordu. Dudaklarım hâlâ onun kokusunu taşıyordu.

Telefon çaldı.

Ekranda yazan isim: CHRIS HYUNG

Bir elimle telefonun kenarını sıktım. Açmasam mı? Açsam mı? Ama içimdeki ses “Kaçma artık.” dedi. Titreyen parmağımı ekrana sürükledim.

S – Alo...
C – Seungmin?
S – Evet...
C – İyi misin?
S – Hayır.

Kısa bir sessizlik. Yine o sessizlik. Ama bu sefer başka. Bu sefer nefes alan bir sessizlik.

C – Neden koştun?
S – Çünkü kalamazdım.
C – Ama... beni öptün.
S – Evet. Ve özür dilerim.
C – Neden?

Gözlerim doldu. Ama ağlamadım. Çünkü güçlü olmam gerektiğini düşündüm. Çünkü bu duygular, ağlayarak anlatılamayacak kadar karışıktı.

S – Çünkü artık sadece “arkadaşız” kelimesi bana yetmiyor. Ve bu yanlış olabilir. Ama o an… gözlerine baktım ve hiçbir şey söylemeden kalmak istemedim.

C – Seungmin… Ben seni orada bekledim. Gitmeyeceğini sandım.
S – Biliyorum.
C – Ve hâlâ bekliyorum.

Yutkundum. Gözlerimi kapattım. Sesini duymak bile beni darmadağın ediyordu. Ama ona bunu yapmam doğru muydu? Hâlâ emin değildim. Hâlâ… korkuyordum.

S – Ne yapıyorsun şu an?
C – Yürüyüşe çıktım. Aynı sahildeyim.
S – Yine mi beni durultmaya çalışıyorsun?
C – Hayır. Bu sefer sadece... seninle aynı gökyüzüne bakıyorum.

Kelimeleri yavaş söyledi. Sanki duygularını tartarak. Sanki beni ürkütmemek için.

C – Seungmin. Bu sadece bir öpücük değil. Bunu biliyorum. Gözlerinde gördüm. Sen de biliyorsun. Ama eğer korkuyorsan… eğer uzak kalmak istiyorsan, bunu da anlarım.
S – Ben...
C – Sadece bir şey soracağım. Eğer cevabın “evet”se, konumu yolla. Sadece yürürüm. Konuşmam. Yaklaşmam bile. Ama gelirim.
S – Ne?
C – Beni yanında ister misin?

Kalbim dondu. Bu cümleyle. O an, kafamdaki tüm karmaşa yerini sadece bir gerçeğe bıraktı: Onu istiyordum. Yakınımda. Sessiz bile olsa. Yanımda. Çünkü... o gözler bana hem ev hem çıkış kapısıydı. Ekrandaki mesaj kısmını açtım. Ve konumu yolladım. Dakikalar geçti. Belki saat oldu, bilemiyorum. Ama sonra...

Ayak sesleri.

Başımı kaldırdım. Ve oradaydı. O. Bangchan. Üzerine hırkasını atmış, elleri cebinde, yavaşça bana yaklaşıyordu. Gözleri yumuşaktı. Endişeli değildi. Kızgın da değil. Sadece… hazır. Yanıma oturdu. Hiçbir şey demedi. Sadece yanında oturdu. Ben de konuşmadım. Dakikalarca sadece nefesimizi dinledik. Sonra başımı hafifçe onun omzuna yasladım. Ve o da başını eğip alnımı öptü.

C – Saklamaya çalışma artık Seungmin.
S – Ben… hâlâ korkuyorum.
C – Korkarken bile buradayım, görüyorsun.

O gece ikimiz de hiçbir şey tanımlamadık. “Sevgiliyiz” demedik. “Başladık” da demedik. Ama artık “arkadaşız” da diyemedik. Ve belki... bu belirsizlik, bizim gerçeğimizdi. Ama o gece, yıldızsız gökyüzüne rağmen, bir şey çok netti: Ben onun yanında… saklanmadan, susmadan, sadece var olmak istiyordum.

-----------------------------------------------------------

DİĞER BÖLÜMÜ 30 DKYE KADAR ATARIM

❗OY VERMEYİ UNUTMAYIN❗

💋ÖPÜLDÜNÜZ💋