Birbirlerine yabancıydılar, bir oyun oynadılar. Ama kaderin onlar için başka planları vardı. Çünkü bazı hikâyeler, bir bebeğin kalp atışıyla sonsuzluğa mühürlenir.

Bazı ruhlar ölmez. Sadece çürümeye bırakılır. İnsan gerçekten ne zaman ölür? Kalbi durduğunda mı, yoksa içindeki son umut da sessizce çekip gittiğinde mi? Toprağın altına giren her beden ölü sayılır mı, yoksa ruhu hâlâ bu dünyada sürüklenenler için ölüm yalnızca bir gecikme midir? Bu dünyada, ruhu bedeninden önce terk edilmiş insanlar vardı. Ve kimse onların yasını tutmazdı. Onun bedeni toprağın altındaydı. Soğuk, ağır ve sessiz. Üzerine atılan her kürek toprakla birlikte, geride kalanların kalbine de biraz daha ağırlık çökmüştü. Ama ruhu… Ruhu hâlâ buradaydı.