8. Bölüm

Şuan da hepimiz oturma odasında oturmuş birbirimize bakıyorduk. Tekli koltuğa, Selma teyzenin çağırdığı kız onun yanındaki diğer tekli koltuğa Selma teyze ve L koltuğa ise başta Kaan yanına abim onun yanına Beyza koltuğun dik kısmına ben yanıma Yiğit ve onun yanına ise annem oturmuştu. Yiğit'in kardeşini bu konular için küçük olduğunu düşünerek Yiğit'in odasına göndermişlerdi. Herkes bir kelime dahi etse bile ben hiç bir şekilde konuşmamıştım.

Konuşsam bile ne konuşacağımı bilemiyordum. Resmen kaç senedir plotonik olduğum çocuğa annesi başka birisini ayarlamaya çalışıyordu. Kaç yıllık hayallerimin yıkılışı ve o yıkılışın altında kaldığımın göstergesi içerisindeydim. Ne olucağını kestiremiyordum. Kalbim ağrıyordu. Bütün bedenimin yorgun olduğunu hissediyordum. Her kesin birbirine baktığı zaman diliminde ben gine ona bakıyordum. O ise duvara bakıyordu.

Gözlerimin dolduğunu bulanıklaşan görüntüden anladım. Dirseklerini dizlerine dayayarak eğilmişti. Elini sürekli bir birine kavuşturuyordu. Arada dizini sallıyor sonra tekrar donuklaşıyordu.

Bir anda kafasını bana çevirip baktı. Dolan gözlerime kendi yeşil gözlerini diktiğinde çenesi kasıldı. Ardından annesine döndü. Ben ise hala ona bakıyordum. Selma teyze bir an da konuşmaya başladığında hepimiz ona döndük.

"Eee kızım biraz kendinden bahsetmek istermisin?" Dedi gelen kıza.

Kız akyazdı. Yalan yok çok güzeldi. Düz saçları omzunun biraz aşağısında bitiyordu. Benbeyaz tenine sürdüğü pembemsi allık çok yakışmıştı. Dolgun dudaklarıyla gülümsediğinde ise orataya iki tane çukur çıkıyordu. Gözleri ise Yiğit'le aynıydı. Çok zayıf bir bedeni vardı. Ama buna rağmen dik duruşuyla güçlü görünüyordu. Mavi bir kot pantolon ve siyah bir crop giymiş omuzlarından göğsüne doğru ise sırtını kapatmış olan swet in koları uzanıyordu. Çok basit bir kombindi ama sanki bu kızda ayrı bir hava katmıştı. Yiğit'le yan yana getirdiğim zaman ise onların bayağı yakışacağını fark etmemek aptallık olurdu.

Kız tebessüm ederek konuşmaya başladı. "Adım Gizem, 23 yaşındayım, İzmir'liyim , hukuk fakültesini yeni bitirdim. İstanbulda tek yaşıyorum, ailem İzmir'de yaşıyor ve tek çocuğum." Diye konuşmasını bitirdiğinde kızı hala süzüyordum. Çok tatlı bir kızdı. Aksanı ise çok güzeldi. Selma teyze zaten kıza hayranlıkla bakıyordu. Yiğit ise... Onun bakışlarını göremiyordum ama o da büyük ihtimal kıza hayranlıkla bakıyordu.

"Tanıştığımıza memnun olduk kız-" diye konuşmaya Selma teyze başlicakken Yiğit bir an da Selma teyzenin sözünü kesti.

"Ben hiç memnun olmadım." Annem Yiğit'in sırtını sıvazladı ve kulağına bir şeyler söyledi. Selma teyzeye döndüğüm zaman ise Yiğit'i umursamamış tekrardan kıza dönmüştü.

"Kızım acıkmışsındır şimdi sen, bir şeyler verelimmi?" Kız tekrardan yüzünden eksik olmayan tebessümüyle.

"Aç deilim efendi-" bu sefer de kızın sözünü Selma teyze kesti.

"Efendim deneme gerek yok abla de sonra anneye geçersi-" bu sefer de Selma teyzenin sözünü Yiğit kesmişti. Fakat bu sefer bir öncekine göre sesini baya yükseltmişti.

"Yeter. Ben kimseyle evlenmiyorum. Kimseyi de istemiyorum. Hayatımda biri var zaten." Yiğit bu cümleleri sıralarken kızın tebessümü yavaş yavaş yüzünden silindi. Benim ise aklıma takılan tek bir şey vardı.

Ne yani Yiğit'in hayatında biri mi vardı. Kimdi? Neden abimden böyle bir şey hiç duymamıştım. Galiba bayılıcaktım. Her şey üst üste geliyordu ve ben bu durumu kaldıramazdım. Selma teyze ise heyecanla Yiğit'e döndü.

"Kim oğlum? Söylede merakımız az da olsa dinsin. Tanıdığımız birimi? Hem git hemen kıza evlenme teklifi et. Bende size çeyiz hazırlıyim. Yiğit söylesene oğlum kim?" Selma teyze yerinde dikleşerek ard arda dizdiği sorularla merakla Yiğit'e bakarken annem Gizem'i geçirmeye gitmişti. Abime döndüğümde ise hem şaşkınlıkla hem de şüpheci bir şekilde Yiğit'e bakıyordu. Belliki o da bilmiyordu.

Yiğit hala annesinin sorularına cevap vermemişti. Hepimiz ona merakla bakıyorduk. Yiğit ise ayağı kalktı ve odanın kapısına doğru ilerledi. Selma teyze de ayaklanmıştı.

"Yiğit, annecim nereye gidiyorsun?" Diye soru yönelttiğinde Yiğit omzunun üzerinden hepimize bakarak "hava almaya ihtiyacım var" diyip gitti. Ardından ise dış kapının kapanma sesi gelmişti. Ben olduğum koltuğa daha da gömülerek ne yapacağımı düşünüyordum.

Hayatında biri vardı. Ve bu kişi ben deildim. Bütün yaşama olan bağım ve umudum bir anda yok olmuş gibi hissediyordum. Peki şimdi ne yapıcaktım?

Bölüm sonu