Bölüm 1: Sessizliğin İçindeki Tı

Yağmurun cama vuran sesi, odanın içindeki sessizliği daha da ağırlaştırıyordu. Dışarıda dünya ıslanıyor, içerideyse Ela’nın içi kuruyordu.

Masasında oturuyordu; başı defterine eğik, parmaklarında siyah lekeler. Elindeki kurşun kalem neredeyse aşınmıştı, ama yine de çizmeye devam ediyordu. Ne çizdiğini bilmiyordu çoğu zaman. Bazen bir çift göz, bazen bir kırık sandalye, bazen de bir adam… Gözleri hep uzaklara bakan bir adam. Hiç görmediği ama kalbinde tanıdığı biri.

Ela, 19 yaşındaydı ama ruhu sanki yüzyıllık yorgunluklar taşıyordu. Annesinin ölümünden sonra konuşmayı azaltmış, babasının suskunlukla büyüttüğü bir çocuğa dönüşmüştü. Duygularını kelimelerle değil, çizgilerle anlatıyordu. Her çizgi, biraz daha içini döküyordu.

O gün her zamankinden farklı bir şey oldu.

Babası evde yoktu. Yağmur dinmek bilmiyordu. Ela, çizim defterini çantasına attı ve uzun zamandır gitmediği eski kütüphaneye doğru yürümeye başladı. Nedense ayakları oraya sürüklenmişti. Belki de bir sığınaktı orası. Belki geçmişten bir sesti onu çağıran.

Kütüphaneye girdiğinde, içeride kimse yok gibiydi. Ahşap raflar, eski kitap kokusu, loş sarı ışık… Tanıdıktı. Sıcaktı. Ve huzur verici.

Raflar arasında dolanırken ince bir melodi kulağına çalındı.

Bir gitar sesi…

Narin, kırılgan, ama sanki kendi içindeki fırtınayı yatıştıracak kadar derin bir tını…

Sesin geldiği yöne doğru yürüdü. Eski müzik kitaplarının olduğu bölümde, pencere kenarında biri oturuyordu. Kucağında gitarı, gözleri kapalı çalıyordu. Yağmur sesiyle karışmış melodisi, kütüphanenin kalbinde yankılanıyordu.

Ela bir an nefes almayı unuttu.

O çocuğun ismi henüz yoktu onun için.

Ama kalbindeki sessizlik, ilk kez bir sese dönüşüyordu.

Ve o an Ela fark etti:

“Bazı insanlar kelimelerle değil, tınılarla girer kalbine.”