Ahen Sarıkum, anne tarafından zorla spora zorlanan bir genç kızdır. İlk başlarda zorla olsa da zamanla jimnastik sporu hayatının bir parçası değil, tamamı olmuştur. O gün büyük bir yarışma günüydü ve çok heyecanlıydı. Yüksek bir puan alması gerekiyordu, yoksa annesiyle sağlam bir kavga edebilirlerdi. K. O gün o da yarışmadaydı. Küçük kız kardeşinin ilk yarışmasına gelmişti. Ancak hayatının aşkını bulacağının haberi yoktu.

"Böylesine severken..." Güçlükle nefes aldım. "Nasıl sileceğim seni içimden?" Yumruk yaptığım ellerimi hırsla göğsüne indirdim. Ona doğru sendelerken artık hiçbir şeye gücümün yetmediğini anlamıştım. Bedenimi bile artık zor taşıyordum, onun yere göğe sığmayan aşkını nasıl taşıyacaktım ki zaten? Ellerini belimin iki yanında hissettim. Düşmeyeyim diyeydi bu. Acıyla gülümsedim. Beni yıkan o değil miydi? Şimdi tutsa ne fark ederdi? Gözlerine baktım. "Sensizliği öğrettin..." Titreyen alt dudağıma dişlerimi geçirdim. "Ama seni nasıl ruhumdan söküp atacağımı öğretmedin ki," dedim isyanın umutsuzluğunun rengine bulanmış sesimle. « Yazık sevgime diyor birisi Güzel gözlü bir çocuğun bile O kadar korunmuş bir yazı yoktu Ne denmelidir bilemiyorum Sevgim acıyor... Gemiler gene gelip gidiyor Dağlar kararıp aydınlanacaklar... » Turgut Uyar

Kahveye kahvenin her türlüsüne aşık bir kız karşısına kahvenin olduğu yerde bile durmayan birisi çıkarsa ne olur? Ahenk: Kahvelerimle alıp veremediğin ne senin? Öldürecekmiş gibi bakmayı keser misin? Deha: Alıp veremediğim bir şey yok ama anlamadığım bir şey var. Bu kahverengi içeceği nasıl içiyorsunuz? Ahenk: Ne?