"Benimde kurallarım var! Seninle aynı odada asla kalmam." "Karımı değil başka oda da yanı başımdan ayırmam." "Karın değilim!" "Olmayacağı anlamına gelmiyor?" "Olmayacağım." "Evlilik cüzdanında soyadımı soy adın yaptım." Bazı hayatlar sessiz başlar. Sessizlik, çoğu zaman en büyük gürültünün habercisidir. Aslı için aile, aynı çatı altında yaşanan bir zorunluluktan ibarettir. İsimler vardır ama bağlar eksiktir. Kelimeler vardır ama hiç söylenmemiştir. Geçmişte yapılan seçimler, bugün kaçılan yüzlere dönüşürken; Gizli işler, yarım kalmış hesaplar ve yanlış insanların doğru zamanlarda ortaya çıkışı, Aslı’yı hiç istemediği bir yolun ortasına bırakır. Sadakat ile suç, Korumak ile susmak, Kaçmak ile yüzleşmek Arasındaki çizgi her geçen gün biraz daha silinir. Bir isim yeniden ortaya çıkar. Ve bir kaza, her şeyi geri dönülmez şekilde değiştirir. Yıllar sonra karşısına çıktığında, Tanıdık olan tek şey ismidir. Bakışları değişmiş, duruşu sertleşmiştir; Aynı tarafta durup durmadıkları bile belirsizdir artık. Onun gelişi, geçmişin gerçekten geçmişte kalmadığını değil, Bazı şeylerin hiç tamamlanmadığını hatırlatır. Ve bazı bağlar, sevgiyle değil, zorunlulukla yeniden kurulur. Bu bir masumiyet hikâyesi değildir. Bu bir kahramanlık hikâyesi hiç değildir. Bu, iyi olmak için geç kalmış insanların, Yanlış tarafta ayakta kalmaya çalışma hikâyesidir. bazı insanlar… En çok sevdiklerini, En sessiz yerlerinden kaybeder. Psikolojik Dram – Gerilim – Suç – Duygusal

KADER VE YAZGI... Bilgewater`ın karanlık sularında, devasa bir deniz canavarının gölgesinden sağ çıkmak sadece başlangıçtı. Biri kartların efendisi, her zaman bir hilesi olan Tobias Felix, nâm-ı diğer Twisted Fate. Diğeri ise barut kokulu geçmişi ve devasa tüfeğiyle ölümü hiçe sayan Malcolm Graves. İhanetin, sadakatin ve patlayan fenerlerin ortasında kalan bu iki eski dost, hayatta kalmak için tek bir kumar oynadı: Bilinmezliğe atlamak. Şans, gerçekten hazırlıklı olanın yanında mıdır, yoksa kader çoktan kartlarını dağıtmış mıdır? ​Barutun büyüyle, geçmişin gelecekle çarpıştığı bir Runeterra hikâyesi.

Ashkareth’te pas hayatta kalmanın bedelidir. Aurelion Akademisi’nde ise gümüş. Aria, ait olmadığı bir dünyaya zorla sürüklendiğinde tek bir gerçeği öğrenir: Bu akademi öğretmez. Öğütür. Kadim Duman, sırlar, gözetmenler ve tehditler arasında; Aria hayatta kalmak için ya sessiz kalacak… ya da her şeyi yakacaktır. Burada herkes izler. Ve bazı bakışlar, kılıçtan daha keskindir.

Çünkü adalet, bazen sadece bir tetik sesiyle susturulurdu. `Oyunuma hoşgeldin polis. Kazanmak istiyorsan önce strateji geliştir.` -R ---- > “Genç bir polis seni araştırmaya başladı Raven. Sistem dışından geldiği için seni bulmakta engellenmiyor. Tuhaf şekilde... seni bulmak onun saplantısı olmuş gibi.” Raven tek kelime etmeden döndü eldivenli ellerini beline indirdi. Belki de silahını kontrol etti, belki sadece düşündü. Raven soğuk, derin ses tonuyla konuştu. > “Adı?” Örgüt Ustası: > “Orion Redd. 27 yaşında. Cinayet şubesinden geldi ama aykırı. Takıntılı. Şimdiye kadar beş kişinin izini çözmüş... ve altıncı olarak seni seçmiş.” Raven`ın gözleri görünmese de... bakışları keskinleşmiş gibi hissedildi. > “Gerekiyorsa... bir dosya daha olur.” ----- Orion kendi kendine mırıldandı. > “Aynı yöntem… aynı soğukkanlılık... ama hiç tanık yok. Dosya hep kapatılmış. Bu işi kapatanlar kim?” Masanın köşesinde, üzerinde sadece  iki kelime yazılı bir dosya var: “RAVEN- ÖLÜMCÜL” > “Kim olduğunu bilmiyorum... ama bulacağım seni. Herkesin iz bıraktığı bir an vardır.” Orion haritayı yeni bir kırmızı kalem işaretiyle işaretledi. Dudaklarının köşesinde hafif bir gülümseme belirdi. ---- (eleştirilere açığım. lütfen 16-17 yaşından küçükler okumasın. travma ve ólúm tasvirleri oldukça fazla bulunuyor.)