Çocukluk arkadaşım kurgusu ballarım ilk kitabım olmasada kendimi çok geliştirmiş birisi değilim o yüzden özür dilerim eleştirilere açığım nasıl olsa hepimiz anamızın karnından profesyonel bir yazar olarak çıkmadık o yüzden sizi seviyorum

Etrafımda ki herkes mutlu peki ben neden mutlu değilim.Bir hastanenin yaptığı yanlışın acısını ben neden 17 yıl boyunca çektim.

Eskiden çökük bir yüzü vardı. Göz altları simsiyah olurdu. Şuanki gibi makyajla uğraşmazdı. Hayattaki tek amacı sigara içmek ve uyumaktan ibaretti. Ama şuan sigara kokusuna dayanamıyor, burnunu kırıştırıyordu. Saçları özensiz ve dağınık olurdu, şimdi bakımlı ve topluydu. O çok iyi görünüyordu. Gözleri gözlerimdeyken dudaklarına naif bir gülüş yerleştirip önüne döndü. Ben hala ona bakmaya devam ederken o elini yanında ki Rüzgar`ın koluna sardı. Kocaman gülümsemesiyle konuşmaya başlamıştı bile. Rüzgarda tamamen ona odaklıydı anlattığı her neyse ona bakarak gülümsüyordu. Onlar birbirlerine gülümserken kalbime bir şeyler batmaya başladı. Hayır kalp hastası değilim, ama sanki biri bir bıçağı kalbime batırıp çıkarıyordu.

"4 yıl önce babamı öldürdün, şimdide onu mu öldürmeye çalışıyorsun. Unuttun mu arda sen kendi amcanın katilisin"