Zarin sınır hattı... adından da öte, insanın en zorlu sınavına tutulduğu bir yer. Burada hayat, sadece güçlü olanın hakkı. Sessizlik, kayıplar ve baskı, bir timi birleştiren en güçlü bağ haline gelir. Aykal Timi, her biri geçmişin yükünü taşıyan altı kişiden oluşur: cesur, disiplinli, birbirine bağlı ama zaman zaman soğuk ve mesafeli. Yeni katılan uzman onbaşı İdil Özge Akyol, sert sınırlar ve sessiz bakışların arasında, timin içine adım atar. Kimse kolay kolay açılmaz; ama her bakışta, her sessizlikte bir hikâye gizlidir. Bu hikâye, askerî operasyonların ve savaşın ötesinde, insanın sınırlarını, kayıpları ve bağlılığı keşfetme öyküsüdür. Her nefes, her karar, her adım bir sınavdır. Aykal Timi`nin yaşadıkları, yalnızca görev değil, aynı zamanda hayatta kalma ve birbirine tutunma mücadelesidir. "Asker dimdik durur. Kaybeder, acır, ama asla düşmez."

Efil... Efil Atsız 27 yaşında bir doktor olarak Herşeye rağmen Ankara`da yaşayan. Bir Doktor... Karanlık geçmişimi geride bırakıp, Ankara`ya taşındı... Ve orada yan dairede sesler geliyordu birisi taşınıyordu... Acaba kimdi?

Hayat`ın sakin ve asayol hayatı sadece müzik ve kitaplardan ibaretti. Ta ki `Napıyonuz Lan` adlı gruba alınıp başka biriymiş gibi davranmaya başlayana kadar. Orada yaşadığı arkadaşlıklar hayatına nasıl etki edecekti.

Genç kız gözlerini aralamaya çalıştı, ancak parlak bir ışık onu engelledi. Kısık gözleriyle ışığın kaynağına baktığında, bir spot ışığının üzerine odaklandığını fark etti. Durumu kavrayamadan etrafını incelemeye başladı ve karşısındaki kırmızı koltuklarda binlerce seyircinin kendisini izlediğini gördü. Şaşkınlıkla çırpınmak, bağırmak istedi. Ama nafileydi. Ne bir parmağını oynatabiliyordu ne de sesi çıkıyordu. O an, ayak bileklerine ve el bileklerine sıkıca dolanmış ipleri fark etti. Hemen ardından, bir kukla gösterisinde olduğunu anlaması uzun sürmedi. Başını sağa çevirdiğinde, gözleri bağlı ve ağzı açık iki genci gördü. Sol tarafına baktığında ise, gözleri açık ama ağızları bağlı bir erkek ve bir kızla göz göze geldi. Hepsi, tıpkı kendisi gibi gençti. İçini derin bir korku kaplarken, sağındaki gözleri bağlı ve ağzı açık olan genç dikkatini çekti. İpler onun ellerindeydi. Kuklacı oydu. Kuklacı, içlerinden biriydi. Genç kız dehşet içinde bağırmaya çalıştı, fakat kimsenin onu duymadığını düşünüyordu. Ta ki uzun kahküllü, sofistike bir giyim tarzına sahip, şık ve güzel bir kız ayağa kalkana kadar. Genç kız, onun sesini duyduğunu sanarak daha da hiddetle bağırdı, ona doğru yürümeye çalıştı. Ancak fark etti ki o genç kız ona değil, kuklacıya doğru ilerliyordu. Kız, kuklacıya yaklaştı, onun elinden ipleri aldı ve diğerlerini serbest bıraktı. Genç kız şaşkınlık içinde serbest kalmanın sevincini yaşıyordu, fakat yine de olduğu yerden kıpırdamadı. Diğerleri gibi kaçmak yerine beklemeyi seçti. Çünkü merak ediyordu. O kızın, kuklacıya ne yapacağını görmek istedi. Genç kız, kuklacının elinden tutup onu birkaç adım öne sürüklediğinde, yukarıya doğru çıkan bir ip fark etti. O ip, kuklacıya bağlıydı. "Anlatsana, Kuklacı" dedi. "Bu kuklaların ipleri parmaklarına değil de, kalbine mi dolandı?"

O kılıç ölüm getiriyordu . Saflıktan doğmuş bir canavardı.Çığlıklar kulağımdaydı. Kan kokusu burnumun ucunda asılı kalmış gibi bir türlü gitmiyordu . Yavaş yavaş acı çektirerek öldürüyordu beni . Ama dayanmalıydık onun için dayanmalıydık ..

Diş Hekimliği Okuyan Asmin,derbi günü gittiği kafede yakın arkadaşının abisi ile aralarındaki elektriği fark etmemiş,basit bir duygu sanıp geçiştirmişti.Peki o duygu,sandığı kadar basitmiydi?