Bazı insanlar yaralarını saklamayı çok küçük yaşta öğrenir. O da onlardan biriydi. Çocukluğu boyunca korkuyla büyüdü. İnsanların dışarıdan saygı duyduğu bir adamın yanında… Herkes onun iyi biri olduğuna inanıyordu. Çünkü o, çocukların haklarını savunan bir savcıydı. Ama kimse kapılar kapandığında değişen yüzünü görmüyordu. Sessizleşen bir kız vardı. Kendini ifade etmeyi unutacak kadar kırılmış bir kız… Yıllarca her şey normal sandılar. Ta ki bir gün gelen o telefon her şeyi değiştirene kadar. Hastane yıllar önce büyük bir hata yapıldığını söylüyordu. Çocuklar karışmıştı. O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Saklanan gerçekler, değişen hayatlar ve birbirine yabancı insanlar… Hepsi bir anda aynı hikâyenin içinde kaldı. Ama bazen gerçekler insana huzur vermez. Çünkü insan, en çok alıştığı acıyı bırakmakta zorlanır. “Baba Nefreti”, korkuların içinde büyüyen bir kızın; geçmişiyle, ailesiyle ve kendisiyle verdiği savaşın hikâyesi. “Bu sefer doğru insanlar onlardı… Yanlış kişi bendim.”