İş için Mısır`a araştırma yapmaya giden bella, yanlışlıkla tarihi eser bi eşyaya dokunur ve kendini bi anda geçmiş zamanda bulur. Orada nüfusu çok da yoğun olmadığı için bella kimseye yakalanmadan geleceğe dönmenin yollarını bulması gerekir fakat ülkeyi yöneten kral bir şeyleri fark eder ve kızın neyin peşinde olduğunu merak etmeye başlar...

✧ Onun adı; Lorenzo Salvatore Moretti... Babası İtalya`nın en büyük mafya ailelerinden birini kurdu. O ise bu hayattan uzak durmaya yemin etmişti. Ama geçmiş, onun peşini bırakmamıştı ✧“Babası İtalya`nın en eski mafya ailelerinden birinin lideridir. Fakat o, mafya dünyasından uzak bir hayat kurmuştu ta ki babası gizemli bir şekilde öldürülene kadar.” ✧ Lorenzo Salvatore o ll. Fantasma`ydı o babasından sonra ll. Hayalet`ti. ✧ Ceren Akay... Türkiye`de doğup büyümüş okumuş yemekler yapmış. Mesleği: Profesyonel şef İstanbul’da prestijli bir restoranın mutfağında yetişmiş. İtalya’ya geliş amacı: Napoli’de ünlü bir İtalyan şefin yanında çalışmak için 1 yıllık burs kazanmıştı. ✧ Annesi ve babası Türk, babası küçük yaşta terk etmiş. Hayat boyu "güçlü kadın" olmak için çabalamış. 10 yaşlarında annesini kaybetmişti. ✧ Ceren: Yemekle hayatı iyileştiren bir kadın. Lorenzo: Hayatla zehri karıştıran bir adam. Ama kader, onları aynı masada oturtacaktı.

Hayat felsefem mi? Yalan söyle. Yoksa bu iş olmaz.

Otobüsün camına yağan yağmur damlaları, Lina`nın gözyaşlarıyla yarışıyordu sanki. Dışarıda Adana`nın renkli sokakları geçip giderken, içindeki sessizlik daha da kalınlaşıyordu. Koltuğa gömülmüş, başını cama yaslamıştı. Saçlarının arasına sinmiş annesinin şampuan kokusunu hâlâ hissedebiliyordu. Ama artık o koku, teselli değil azap veriyordu. Kırkı bile çıkmadan... Annesi hâlâ toprağın soğukluğuna alışamamışken, babası o gece başka bir kadının tenine sarılmıştı. Lina bunu görmüştü. Sessizce, kimseye söylemeden, sadece yutkunarak... Sadece susarak... Ama içindeki suskunluk, fırtına doğuracak cinstendi. Otobüs durduğunda elini çantasına attı. Parmağının ucunda annesinden kalan eski bir dürbün vardı. Küçük, paslı ama hâlâ net gösteriyordu. Aynı Lina gibi... Gözlerini kapattı. Çünkü artık görmek istemediği şeyleri bile görmek zorunda olduğunu biliyordu.