Efsun şiddet gören bir kızdır bir gün evden kaçar ve Kurt’un eline düşer hikaye başlar… Aşırı Dark romance okumak istermisiniz? O zaman bu kitap size göre…destekleriniz önemli

Elif, İstanbul’un kalabalığında kendi halinde yaşayan, hayalleri olan bir mimarlık öğrencisiydi. Ta ki o güne kadar... Her sabah masasında bulduğu taze beyaz leylakların bir "hayran" işi olduğunu sandı. Peşindeki siyah camlı aracın bir tesadüf olduğuna kendini inandırdı. Oysa Aras Karahanlı için tesadüf diye bir şey yoktu. Şehrin en karanlık ismi, vücuduna kazınmış her dövmede bir günah taşıyan bu adam, Elif’i bir koruma kalkanının ardına değil, zihnindeki o hastalıklı kafese hapsetmişti. Yanında dört yaşındaki oğlu Atlas ile Elif’in karşısına çıktığında, Elif onun bir canavar olduğunu değil, sığınılacak bir liman olduğunu sandı. En büyük hatası buydu. Elif, bir babanın şefkatine mi aşık olacaktı, yoksa bir saplantının kurbanı mı? Atlas`ın masum gözleri bu kanlı hikayeyi temizlemeye yetecek miydi? Kaçış yok. Kurtuluş yok. Sadece Aras’ın çizdiği sınırlar var. Ve bu hikayenin sonunda, ışık sadece bir kez sönecek... Hem de sonsuza dek.

Gazel Alya Yalaz... Sıradan bir üniversite öğrencisi, sıradan bir hayat. En azından öyle sanıyordu. Ta ki birinin onu izlediğini fark edene kadar. İki yıldan fazla süredir peşinde olan bir katil, Gazel`e takıntılı hâle geliyor. Ona yaklaşan herkes birer birer ölü bulunurken, Gazel her gün biraz daha köşeye sıkışıyor. Nereye gitse, kimi sevmeye kalksa... gölgeler onun peşini bırakmıyor. Katil, sadece onu izlemiyor. Onu "sahipleniyor." Kim olduğunu bilmiyor. Ne istediğini bilmiyor. Ama bildiği tek şey var: Bu oyun, artık sadece korkudan ibaret değil. Bu, Gazel`in hayatta kalma savaşı.

Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, borçla yapılan bir evlilik. Melis Ertürk, seçmediği bir hayatın içine sürüklenir. Alaz Avcı ise gücün her şeyi kontrol edemediğini öğrenir. İki yabancı, tek çatı. Sessiz tehditler, kirli sırlar ve gri bir evlilik…

Rüya, sıradan bir hayat yaşadığını sanırken bir gecede Rus mafyasının korunaklı duvarları arasına çekilir. Ona misafir denir; korunur, izlenir, sınırları çizilir. Ancak bilmediği bir şey vardır: Bu evde misafirlik diye bir şey yoktur. Ivan, kontrol etmeye alışık olduğu dünyasında Rüya’yı bir tehdit değil, saplantı hâline getirir. Onu öldüremeyecek kadar bağlı, serbest bırakamayacak kadar sahiplenicidir. Takıntılı bir mafya lideri tarafından adım adım şekillendirilen kız, zamanla gerçeği fark eder—kendisini esir alan adam, onu yok edemeyecek kadar saplantılıdır. Güç, kontrol ve kimlik arasında sıkışan bu hikâyede soru nettir: Gerçek tehlike mafya mı, yoksa ondan kaçamayan kalp mi?

Sizce bir yamaçta ekin olur mu? Veteriner iki kadının hikayesi… Sırtımı kapıya yaslayıp elimi cebime attım ve 112’yi tuşladım. Fakat telefonu kulağıma götüremeden elimden hızla çekildi. Ağzımdan bir çığlık kaçtığı an, bir el dudaklarımın üzerine kapandı. Karanlıkta seçemesem de karşımda bana bakan koyu gözler vardı. Burnuma gelen odunsu kokudan erkek olduğunu anlayabiliyordum; boyu da bunu kesinleştiriyordu, adam 1.90’dan uzundu…

“Sen benim piyonumsun küçük Doktor”

İris Soykan sıradan bir hayat yaşayan, neşeli ama gerektiğinde duvarlarını yükselten genç bir kadındı. Ta ki bir gecede, bir adamın bakışlarında kendine ait olmayan bir geçmişle karşılaşana kadar. Demir Arman, iki yıl önce hayatının merkezindeki kadını kaybetmişti. O günden sonra duygularını susturmuş, hayata karşı tüm kapılarını kapatmıştı. İris’i ilk gördüğü anda bildiği tek şey şuydu: O kız, ölen kadına fazlasıyla benziyordu. Ama benzerlik bazen kader değildir. Bazen sadece bir lanettir. Geçmişin gölgesinde kurulan bu tanışma; bir bakışla başlayan, inkârla büyüyen, yaklaştıkça yaralayan bir hikâyeye dönüşecekti. Çünkü bazı insanlar sevilmez… onlar hatırlanır. Ve bazı bakışlarda, insan kendini değil başkasını görür.

Takıntı ! Eşcinsel bir kurgudur homofobikler ve köpekler giremez!

Soğuk eller. Yasak dokunuşlar. Nefretin çekime dönüştüğü, zorbalığın yerini bulanıklaşan sınırların aldığı bir hikâye. Burada gizem sır paylaşmaz; kendini saklar. Hep aynı hikâyeler… Klişeleşmiş replikler, kadının aşağılandığı aşk sahneleri. Herkesin yazdığı — yazmasa bile hayal ettiği türden. Popüler olma isteği, sıradanlık ve ardında hiçbir hikâye taşımayan soyadları. Peki ya tam tersi? Kötü bir şöhrete sahip, geçmişi karanlık bir soydan geldiğiniz için insanların sizden çekindiği bir senaryo? Hep iyi tarafta olmak zorunda mısınız? İyilik meleğisiniz ve Griffindor`dakilerle anlaşabiliyorsunuz, peki aynı zamanda Slytherin denince akla gelen ilk kişiyle nasıl yere göğe sığmayacak, satırların yetmeyeceği türden bir aşk yaşayabiliyorsunuz? İki tarafla da anlaşabiliyorsunuz yani? Ne çok yönlü bir kişiliğiniz varmış. Mantıklı olmaya ne dersiniz? Sizce gerçekten Malfoy sizin Slytherinle uzaktan yakından alakası olmayan bu kişiliğinize nasıl kör kütük aşık olurdu? Her şeyin pembe hayallerdeki gibi olmadığı bir dünyada, gerçekçi bir dünyada, birine yaklaşmak zorunda kalmak? Gerçekçi olalım. Malfoy, mıçmıç bir ilişki yaşayıp sıradan anılar biriktiren biri olmazdı. Onun hikâyesi, klişe gençlik dizilerinin çok ötesinde olurdu — daha sert, daha tehlikeli ve daha geri dönüşsüz. Bu senaryoyu kurgularken sadece klavyemle düşünmedim; onu kullandım. Daha önce tek satır yazmamış olmama rağmen. Yaz dizisi gibi hikayeler okumaktan sıkıldım, bilgisayarın başına geçtim. Ve şimdi, filmde yer verilse nasıl yaşanabileceğini göstermek için sizinle paylaşıyorum. Ne kadar hoşunuza gider bilmiyorum. Ama benim hikâyemde Malfoy, dark romance rolünün hakkını vererek oynayacak. "Bazı hikayelerden çıkamazsınız; çünkü onlar sizi daha karanlık hayallere iter..."

"Tefeciden para alıp kaçarsam ne olur?" "Seni bulur."

"Sana mahkumum." "Mahkumsun, evet bana." Bengi Özen, kariyer odaklı bir muhabirdir. Ancak bir gün yaptığı bir hata onu Mafya ya da başka bir tabirle tefeci olan Fetih Tuğrul Karaer`e bulaştırır. Çünkü bu adam karanlıktır. Ve karanlık korkuların mezarıdır.

Karşı komşum Kenan, erotik romanlar yazıyordu. Ben sadece ona pasta götürmeye gitmiştim... Ama kendimi bir romanın başrolü olarak buldum. Ta ki başka biri o hikâyeyi yeniden yazmak isteyene kadar.

Kuzgun uçtu, evini aradı. Kuzgun uçtu, tuzağa düştü. Kar yağdı, bir ev tüm ihtişamına rağmen yok oldu. Sesleri içine çekti, içindekileri kovdu. Deva gelene kadar. Deva Kuzgun, hayatın kıyısında tutunmaya çalışan genç bir kadındır. Umutsuzca bir sığınak ararken, karşısına çıkan şüpheli derecede ucuz lüks bir villa, ona hem umut hem de huzursuzluk getirir. Seçeneksiz kalan Deva, bu fırsatı kaçırmaz… İzan Karavezir’in parmakları masaya vurdu kendini. Tak. Deva’yı gördü. Tak. Evi karşısına çıkardı. Tak. Kuzgun tuzağa düştü. Tak. Onunla tanışma zamanı gelmişti. İzan Karavezir, bir planını daha başarıyla sonuçlandırmıştı. Sırada kendini tanıtmak ve Kuzgun’un sınırlarını keşfetmek vardı. ** ÇALINTI VE KOPYALAMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR. Kapak tasarımı atesemiliter`e aittir. Kendisine emekleri için teşekkür ediyorum.

"Sana gitmeni söylemiştim Gece," diye fısıldadı. Sesi o kadar kısık ve derindi ki, kelimeler tenime işledi. "Sana, `benim dünyam seni yutar` demiştim." Gözlerimi ondan kaçıramıyordum. "Biliyorum," diyebildim sadece. "Ama ben kaçmadım Barlas. Sen de beni kovmadın." Barlas acı bir tebessümle başını iki yana salladı ve alnını alnıma yasladı. Nefesi dudaklarıma çarpıyordu. "Kovamadım," dedi, itiraf eder gibi. "Çünkü zehrin çoktan kanıma karışmıştı. Artık istesem de seni bırakamam... Sen benim en güzel felaketimsin."

İzge, tutkusu kadar zekâsıyla da öne çıkan genç bir gazeteciydi. Bir haberin peşindeydi. Fakat bir gece, mesafeli ama baş döndürücü bir yabancıyla yolları kesişti. Ve o tek gecenin sabahında, kendini Malta`daki Türk Büyükelçiliği`nde; bir daha hiç karşılaşmayacağını düşündüğü o yabancının karşısında buldu. İzge için artık geri dönüş yoktu. Her cevapsız soru onu daha da derine çekiyor, her bakış bu adama biraz daha bağlıyordu. PARADOKS, tutku, tehlike ve iç içe geçmiş sırlarla örülü bir aşk hikâyesi. 🪞 • Dark Romance • Zorunlu Yakınlık • Örgüt/Çete • Yetişkin İçerik

Vega Manon bir zamanların en acımasız MMA dövüşçüsüyken şimdi küçük bir sahil kasabasında, sakin bir kafede şarkı söyleyerek hayatını sürdürmektedir. Her sabah kahve kokusuyla uyanır, her gece mikrofonun başına geçtiğinde geçmişini boğmaya çalışır. Ama bazı yaralar sesle değil, sessizlikle konuşur. Darien Arzhel ise hâlâ ringin kralı. Soğukkanlı, stratejik ve rakip tanımaz. Bir akşam girdiği kafede, sahnedeki kadının sesinde tanıdık bir kırılmayı fark eder. Gözlerinin içine baktığında ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Vega`nın karanlık geçmişi, 13 yaşında yaşadığı bir travmayla şekillenmiş, ringdeki kimliği "Kod 13" olarak yeniden doğmuştur. Ama şimdi biri geçmişini kazımaya başlıyor. Ve bu kez kaçmak, savaşmaktan çok daha zor. Aşk mı, güven mi, hayatta kalmak mı? Bazen en büyük dövüş, ringin dışında başlar...

Otel Odası 303, geçici insanların, yarım kalmış cümlelerin ve kapısı her kapandığında başka bir hikâyeyi geride bırakan bir odanın romanı. Aynı numara, farklı hayatlar… Kimi bu odaya kaçmak için gelir, kimi unutmak için, kimi de hiç bilmediği bir gerçeği bulmak için. 303 numaralı odada zaman düz bir çizgide akmaz; geçmiş, şimdi ve “keşke”ler aynı yatakta yan yana uzanır. Bu odanın duvarları, söylenememiş sözleri dinlemiştir. Aynası, kendine bile itiraf edemeyen yüzleri görmüştür. Perdeler, sabaha karşı ağlayanları da bilir, gün doğarken gidenleri de. Ve her gelen, aslında biraz kendinden kaçarak bu kapıyı açar. Ama 303’ten çıkan kimse, geldiği kişi olarak ayrılamaz. Roman; kayıp, tutku, pişmanlık ve suskunluğun ağırlığını taşırken, insanın en savunmasız hâlinin yalnız kaldığında ortaya çıktığını fısıldar. Bir otel odasının içinde geçen bu hikâye, aslında herkesin içinde sakladığı bir odaya açılır. Bazı kapılar kilitli değildir; sadece açmaya cesaret edemeyiz.

Sahra kimliğini değiştirerek abisinin katilini bulup intikam almak için yeraltına girer. O artık Sahra değil Asya` dır. Yeraltının ünlü boksörü Yaman Alacahan` ın gözlerinde ölüm vardır. Gerçekler gizli, duygular acımasızdır. Bu kitapta aşk ve ihanet sisler içinde dans etmektedir. ☆✯☆✯ “Benden nefret ediyorsun. ” Dedi Yaman. Alacahan. “Bilmem, nefret etmek için fazla yakınımdasın.” Yaman’ın çenesi gerildi. “Bu mekânda duygular hayatta kalmaz.” “Asıl sorun da bu, ben zaten hayatta kalmak için gelmedim.” Dedim başımı kaldırdım ve gözlerimi tam gözlerine hizaladım.

UYARI: BU KITAP: TETİKLEYİCİ SAHNELER, FAZLA KÜFÜR KULLANIMI, DARK ROM-COM, CİNAYET, İHANET, RAHATSIZ EDİCİ UNSURLAR BARINDIRIR. YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR. _______ leyal atlı, bir gece sapık tarafından kovalanırken rastgele bir otele girdi. O otelin resepsiyonu aras, ona bir aşk verdi. ancak oraya çok nadir insan gidip geliyordu. __________ Siyah botlarımla su birikintilere basıyor, arkamdan gelen adama onu fark ettiğimi belli etmemeye çalışıyordum. O peşimdeyken evime gidemezdim. Ben sadece mimarlık okuyan yirmi iki yaşında bir kadındım, bir suçum yoktu. Evime gidersem, ev arkadaşım gül`ün de tehlikeye gireceği anlamına gelirdi. Yağmur şiddetini artırıyor, daha fazla tedirgin oluyordum. Kısa bir süre sonra karşıma hiç görmediğim küçük bir otel çıktı. Yanımda bir miktar param vardı, bu gece orada kalabilirdim. ______ "Bayan Marmelat," Yazar: isimsiz_198 (Wattpad uygulamasında da bulunur.)

On beş yıl önceden gelen bir hesaplaşma... Eva`nın ailesinin kilisede bir ayine kurban giderken o olanları çaresizce izlerken annesinin verdiği hançerle kurtulup oradaki üç adamı öldürmesi sonucunda hapishaneye girer ya da bilerek hapise girmesi mi sağlanmıştır... Hapishane de varlığı güç ve korku salan bir adamın onu izlediğini görür bu yüzü sanki önceden görmüştür ama bir türlü kim olduğunu çıkaramaz. Aslında bu ayin de görünenden fazlası vardır on beş yıl önce yapılan bir hata şimdi bütün ailenin yok olmasına sebep olmuştur. (Kurtarılmayı reddeden bir kadının, kontrol etmeyi seven bir adamla aynı kafese girmesinin hikâyesi.)

Ela Karahan, karanlık bir dünyanın içine gelinlikle giren bir kadındı. Aşk hayaliyle değil, kaderin sert bir suskunluğuyla… Aras Karahan, gücün ve korkunun adıydı. Duygularını saklayan, sevgiyi zayıflık sayan bir adam. Ta ki Ela’ya “karım” diyene kadar. Bu evlilik bir masal değildi. Ama zamanla aynı çatı altında sessiz bakışlar, yarım kalan cümleler ve dokunulmayan duygular bir aşka dönüştü. Ela, Aras’ın karanlığında kaybolmadı; aksine onu insanlaştırdı. Aras ise sevmenin ne demek olduğunu, bir kadının kalbinde öğrendi. Her şey sakinleşti derken, Ela bir sırrı fark etti. Bedeninde büyüyen bir mucize… Bir bebek. Bir kız. Bir umut. Ama karanlık geçmiş, mutluluğu kolay bırakmaz. Yeni bir düşman, bu aileyi yıkmak için ortaya çıkar. Aras için artık savaş sadece güç için değil; karısı ve doğmamış kızı içindir. Karanlıkta Seçilen Gelin, aşkın korkudan doğduğu, anneliğin kadını güçlendirdiği, ailenin bir adamı daha tehlikeli yaptığı bir hikâye. Bazen en büyük ışık, karanlığın tam ortasında doğar.

Beyaz karın altında kırmızı bir iz bırakıyor. Elay`ın içindeki ses: “Kandan adam yapsak senle.” Adalet kanla geliyor. Ama bu sefer hedef sıradan biri değil. Kanlı Tahtın Hükümdarı onu izliyor. Av mı, avcı mı? Oyun başladı. Ve sonu kanla bitecek. Karanlık gerilim. Uyarı: Yoğun şiddet içerir.

Kar taneleri yere düşmeye devam ettiğinde üstümdeki kabana iyice sarılıp yürümeye devam ettim. Bir yıl daha... Benim Rusya`da geçireceğim bir yıl daha...

Defne Aydın, kelimelere sığınarak hayatta kalan bir edebiyat öğretmeniydi. Savaşın gölgesinde, çocuklara umut öğretirken kendi kalbini sessizliğe mahkûm etmişti. Ta ki bir gün, üniformasının altında kitap taşıyan bir adamla göz göze gelene kadar… Lucien Moreau bir teğmendi. Emirlere itaat etmeyi bilen, duygularını satır aralarına saklayan bir asker. Edebiyatı bir kaçış değil, bir suç gibi severdi. Ve Defne, onun altını çizdiği en tehlikeli cümle oldu. Bu bir aşk değildi. Bu, yasak bir dokunuş, ten üzerinde kalan bir öpücük, dudaklarda susmayan bir günahtı. Görevle vicdan, disiplinle arzu, suskun bakışlarla tutkulu yakınlık arasında sıkışan iki ruh… Çünkü bazı aşklar yaşanmaz, işlenir. Dudaklarımda Fransız Günahı, kelimelerle başlayan, tenle devam eden ve bedelini kalple ödeten bir yasak aşkın hikâyesi.