**“Fırtınada birbirini kaybeden o iki çocuk, bunca enkazın ardından yollarını yeniden bulabilecek mi?”** Laren ve Aksel’in hikâyesi, çocukluklarından da önce başlamıştı. Dedeleri yılların dostuydu; Datça’da yan yana yükselen ikiz villaları birlikte inşa etmiş, ailelerini de aynı sevgiyle büyütmüşlerdi. Bu yüzden Laren ve Aksel, aynı bahçede büyüyen iki çocuk, birbirine, bağlanmış belkide onlar farkında olmasada aşık olmuştu. Ancak hayat onları, küçük yaşlarında ayırdı. Yıllar sonra ikisi de anne ve babasını kaybedince yolları yeniden dedelerinin evinde kesişti. Laren acısını gitarının tellerine ve tuvaline işlerken, Aksel onun aksine yıllarca elinden düşürmediği, gitarını geride bırakıp boksa ve tutkuyla bağlı olduğu motoruna sığındı. Derken bir gün, uzun süren sessizliği bozan kişi aksel olmuştu bir mesaj geldi: **“Gel artık, Gün Işığı…”** Şimdi yan yana duran o iki villada, okyanus gözlü bir çocukla onun gün ışığı; geçmişin acıları, yarım kalmış duygular ve yeniden filizlenen umutlarla yüzleşmek zorunda. Çünkü bazı bağlar, zamanla kopmaz… Sadece yeniden birbirini bulacağı günü bekler.