Biz seninle aynı kitabın farklı sayfalarında kapalı kalmış, birbirine dokunması yasaklanmış iki kurutulmuş çiçeğiz..." ​Şehrin kalabalığında, nehir kenarındaki o taş köprüde başlayan sessiz bir hayranlık, tozlu bir kütüphane rafında ilk kelimelerine kavuştu. Bir adam, hiç tanımadığı, sesini duymadığı ama ruhunu harf harf ezberlediği bir kadının izini eski sayfaların arasında sürüyordu. Mürekkebin kokusu, aralarındaki o koskoca şehri yok etmeye yetecek; kelimeler iki yabancı ruhun sığınağı olacaktı. ​Fakat sevgisinin ağırlığı o kadar yoğundu ki, adamın yazdığı her satır kadının üzerine boğucu bir gölge gibi çöktü. Ve kadın sustu... Geriye yalnızca dipsiz bir sessizlik bıraktı. ​Bu sessizlik, adamı odasında gönderilmemiş mektuplardan kuleler inşa eden şiirsel bir deliliğe sürüklerken, kaderin en acımasız oyunu henüz sahnelenmemişti. Karşı kıyıdan gelen o ses çoktan kesildi... Peki ya yazan adam durmazsa? Mektuplar aslında nereye gidiyor? ​Sonsuzluğa Aşkım, boşluğa ve yokluğa uzanan adanmışlığın, yankısız çığlıkların ve ölümün bile son veremediği trajik bir aşkın romanı. ​M.Ö.’nün kaleminden, mürekkebin son nefesine kadar yazılan sarsıcı bir başyapıt.