Uyarı: Yaş farkı bulunmaktadır. Mat siyah kapaklı kitabın üzerinde kocaman, bordo harflerle tek bir kelime yazıyordu: “BAKİR.” Bu kitap, mafya ve çete dünyasında gizlice el değiştiren, genç kızları hedef alan karanlık bir rotaydı. Sayfaları arasında yalnızca seçilmiş olanların fotoğrafları vardı — yaşları 17 ile 20 arasında değişen kızlar... Her fotoğrafın üstü kırmızı bir çarpı işaretiyle çizilmişti. Onlar artık sadece birer isim değil, birer hedefti. Kitabın dördüncü sayfasında, üçüncü fotoğrafa gelindiğinde sayfa daha da kararıyordu. O fotoğraftaki kız: Eliz. Simsiyah, dümdüz saçları alnını kaplayan bir kakülle son buluyordu. Teninin solgunluğu, gözlerinin buz gibi keskinliğiyle daha da belirginleşiyordu. Ona bakan biri yalnızca bir yüz görmezdi; onun bakışlarında bir soğukluk, bir boşluk, bir tehdit gizliydi. Ve işte tam da bu yüzden, o karanlık dünyanın en gözü dönmüş adamları bile gözlerini onun fotoğrafından alamamıştı. Kitaba henüz yeni girmişti… Ailesi tarafından reddedilmiş, yalnızlığa terk edilmişti. Ve şimdi, karanlıkta pusuda bekleyen herkesin hedefiydi.

Eliz’in normal bir hayatı vardı taki o güne dek

İki evren, tek bir uçurum: Araf. ​Bir zamanlar Aura’nın parlak zekası ve Arid’in kadim oyunları bir bütündü. Ancak Aura, teknolojinin soğuk ışığına kapılıp ruhunu ekranların ardında hapsettiğinde, dostluk yerini derin bir sessizliğe bıraktı. Arid’in uzattığı yardım eli, kibrin duvarlarına çarpıp kırıldı. ​Eliz, Aura’nın kusursuz ama mutsuz dünyasında, nefretle büyütülmüş bir genç kız. Arid’i sadece "gerici bir düşman" olarak tanıyordu. Ta ki bir kaza onu nefret ettiği o topraklara, tozun ve geleneğin kucağına düşürene kadar. ​Lucian, Arid’in sert mizaçlı komutanı ve gelecekteki lideri. Görevi vatanını korumak, amacı ise Aura’nın soğuk dokunuşundan halkını uzak tutmak. Karşısında yaralı bir Aura’lı bulduğunda, sadece bir düşmanı değil, tüm inançlarını sarsacak bir gerçeği de bulmuş oldu. ​İlerlemenin yok ettiği duygular, geleneklerin sert kurallarıyla çarpışıyor. İki düşman evrenin çocukları, nefretin bittiği yerde, Araf`ta buluşuyor. *** ​Aura gelişti ama hissetmeyi unuttu. Arid korudu ama affetmeyi unuttu. ​Eliz, teknolojiyle donatılmış bir nefretle büyüdü. Lucian ise savunma hatlarında geçen bir ömürle. Aralarındaki görünmez duvarlar, kraliçenin kibriyle örülmüştü. Ancak kader, Eliz’i düşman bildiği toprakların tam kalbine fırlattığında, bildiği tüm doğrular birer birer silindi. ​Bir yanda gökyüzüne uzanan metal kuleler, diğer yanda toprağın kadim şarkısı... Ve bu iki uçurumun ortasında kalan iki kalp. *** ​Araf: Savaşın gölgesinde yeşeren imkansız bir bağın hikayesi. Aura ve Arid... Biri geleceğin kölesi, diğeri geçmişin bekçisi. İki evrenin arasındaki köprüler yıllar önce kraliçenin emriyle yıkıldı. Ancak Eliz, nefret ettiği o "eski dünyaya" yanlışlıkla adım attığında, sadece bir düşman komutanla değil; kaybettiği benliğiyle de tanışacaktı. ​Savaş kapıdayken, aşk bir ihanet midir yoksa tek kurtuluş mu? TÜM HAKLARI BANA AİTTİR!!