Bir kaza geçirdikten sonra son yıllarını hatırlamayan İdil, herkesin anlattığına göre aşkından kör olduğu adamı ve en yakın arkadaşıyla arasının nasıl bozulduğunu dahi hatırlamamaktadır. Söylenenler vardır, görünenler vardır... bir de gerçeğin gölgesinde kalanlar. İnsanların söylediklerine mi yoksa gerçekte ne olduğuna mı inanacağı konusunda sürekli bir tereddüt içindedir. Hafızasının eksik parçaları, ona her adımda şüpheyle yaklaşmayı öğretmiştir. Sarp, onun için bir gizem gibi kalırken, İdil, gerçekleri ararken kendi içindeki yaraları da sarmaya çalışır. Aşk, suçluluk ve sırlarla örülü bu hikâyede İdil, geçmişini ararken en çok da kalbine güvenip güvenemeyeceğini sorgulayacaktır.

Feraye, yüksek lisans tezi için Alzheimer hastası Yasemin`in anılarını dinlemeye başladığında bunun yalnızca akademik bir çalışma olacağını sanıyordu. Oysa zamanla, anıların arasından sızan kırgınlıklar, yarım kalmış cümleler ve saklanmış duygular, aralarında adı konmamış ama derin bir bağ ördü. Yasemin, geçmişini hatırlamakta zorlanırken Feraye, kendi hayatında hiç ait olamadığı bir boşluğu doldurur gibiydi. Yasemin`in ani ölümüyle birlikte Feraye, sadece onu değil; onun anlattığı hayatları da kaybetti. Ta ki bir gece, kendini Yasemin`in gençliğindeki anıların tam ortasında, onun en yakın arkadaşı ve adaşı olan Feraye olarak bulana kadar... Artık takvimler 90`ları gösteriyordu. Kasetlerin, analog fotoğrafların, mahallelerin ve suskun bakışların zamanını. Bu yolculuk, yalnızca geçmişe dönmek değildi. Feraye için bu; kendi korkularıyla, yetersizlik duygusuyla, kaçtığı seçimlerle ve Yasemin`in ve eski zamanlar Feraye`sinin yarım kalmış hayatıyla yüzleşmekti. Ve en çok da, küllerinden bile vazgeçemediği bir aşkın adıyla: Mahir. İmkânsızlığı herkesçe bilinen, söylenememiş sözlerle, yanlış zamanlarla ve suskunluklarla büyümüş bir aşk... Feraye, geçmişte alınan ve alınamayan kararları yeniden düşünürken, Mahir`e kavuşmanın bir yolunu arıyordu. Bazen hikâyeyi değiştirdi, bazen yalnızca yönünü. Ama her adımda şu soruyla baş başa kaldı: Kader, yalnızca yaşananlar mıydı, yoksa seçilenler mi? Feraye, imkânsızın küllerinden yeni bir şeyler kurmaya çalışırken, sadece bir aşkı değil; üç hayatın yazgısını da değiştirmeye cesaret etti. Ama bazı hikâyeler, ne kadar yeniden yazılsa da, sonunu kendi seçti. "Dün Yarınları", 90`ların ruhunda, hafızanın, aşkın ve kaderin iç içe geçtiği; kaybolmuş hayatlara, yarım kalmış aşklara ve geç kalınmış cesaretlere yazılmış bir yüzleşme…

Yıllarca kaçırılıp acı çekmiş,robot gibi büyütülmüş bir kız, sadece herzaman olduğu gibi göreve giderek nasıl işkenceden daha büyük bir acı çekebilir.

Yıllar önce aslında severek ayrılan bir çift varmış. Kız, boşandıklarını hamileliğini söyleyeceği gün öğrenmiş ve telefonları açılmadığında istenmediğini düşünüp bebeği babasına söylemeden kendi başına büyütmeye karar vermiştir. Peki ya erkek başrolümüz gerçekten boşandı mı? Ya da ölesiye sevdiği sevdalandığı kadının telefonlarını bilerek mi açmadı? Yekta Atacan ve İpek Kırmacı çiftinin güzeller güzeli kızları Peri`yle birlikte yaşadıklarını yaşamış oldukları hayatları görmeye ve hissetmeye hazır mısınız?

İnsanlığın çözmeye çalıştığı en büyük sır, evrenin ta kendisiydi. Bilimle yıldızları ölçtü, inançlarla anlam aradı ama her seferinde, cevap burunlarının ucundayken, evrenin kendisi ustaca bir sis perdesi çekti. Gerçeklik, bu hakikati gölgeledi. Kozmos, sanki çözülmesini istemezcesine, insanlığı sonsuz bir merak döngüsünde tuttu.

(Gerçek ailem temalı bir kitaptır.) Hayat bize kapılar açar, yollarımızı önümüze serer veya şansı ayaklarımıza getirir mi? Hayat bize kapılar açar, yollar sunar ve şansı bize verir. O kapıyı açmak, yolda yürümek ve şansı almak bize kalmıştır. Nilüfer. Yılları giden Nilüfer. Hayallere tutunan Nilüfer. Ailesinden kaçmak için kendi içinde bir gün başka ailem olacak, beni alacak diye hayal kuran Nilüfer. Bilmiyordu ki, hayal diye geçip gittikleri önüne gelecek. Bilmiyordu ki, aile diye yanan kız ailesine kavuşacak. Bilmiyordu ki bilmeye adımlarını attı.

"Şarkı yavaşça bitiyor ve kalbim o yazda kalırken ben, adını bile hatırlamadığım arkadaşlarıma özlem duyuyorum." Merhabalar! Kitappad`de yeniyim ve kısa hikayeler yazıyorum. Düzenli olarak yeni hikayeler ekleyeceğim...

O kara günden sonra bir daha güneş benim için doğmayacak, kalbimdeki yaralar iyileşmeyecek ve içimdeki o derin boşluk hissi asla dolmayacak zannederdim. Oysa ki öyle değilmiş. Güneşin bir kez bile olsa benim adıma doğması, kalbimdeki yaraların iyileşip iz dahi bırakmadan yok olması, o boşluğun dolması için doğru zaman ve doğru insan yetiyormuş. Yusuf Kayra yetiyormuş.