2022 yılında, doğu sınır hattında terör olayları giderek artmış, bölgede istihbarat zayıflamış, kritik yollar düşman kontrolüne geçmişti. Bu kaosun içinde bir tim vardı ki adını duyan korkudan geriye bakamazdı: Atmaca Timi. Ve o timin başında bir isim, düşmanın kâbusu, dostun sarsılmaz gücü: Kıdemli Üsteğmen Ekim Karaca. Düşmanları ona "Karayel" derlerdi. Çünkü estiği yerde düşman kalmaz, bastığı topraklarda huzur başlardı. Ancak bu kez karşılarında sıradan bir yapı yoktu; organize, iyi silahlanmış ve içeriden bilgi sızdıran güçlü bir çete vardı. Ekim, yaşanan küçük bir aksilikle birlikte biriyle tanışır. içinden bir ses onunla son karşılaşması olmadığını söyler. Günler sonra Atmaca Timi kritik bir noktaya sızma görevi alır. Operasyon başarıyla sonuçlanır, düşman mevzisi yok edilir. Fakat dönüş yolunda pusuya düşerler. Ekim, timinin başında ilerlerken kurşunların hedefi olur. Kurşun sesleri kulaklarında çınlarken, kurşunların şiddetiyle yere düşer. Tüm hayatı film şeridi gibi geçerken, boğuk bir ses duyar: "Dayan, ölmek yok!" Bilinç bulanıklığında tek hatırladığı şey, onun hayatını kurtarmaya çalışan adamın gözleridir.

Uzun süre sustum. Anlatamadım, içimde büyüdü her şey. Sonra bir gün yazmaya başladım. Her kelimede biraz korku, biraz umut, biraz ben varım. Bu satırlarda, kendimi ararken bulduğum her hâlimle birlikteyim artık. “Kendimi Duyuyorum” Çünkü bu kez, gerçekten beni dinliyorum.

Geçmişinden kaçarken, geleceğini bulacağını kim bilebilirdi? Irmak, eski hayatını geride bırakıp bilinmezliğe doğru yola çıkarken tek istediği biraz huzurdu. Ama yolun ona getirecekleri, sandığından çok daha fazlasıydı. Yolda kaybettiklerini, acılarını, korkularını taşıyan bu genç kadın; hiç beklemediği bir anda, gerçek aşkın sıcaklığıyla karşılaşacak. Peki, gerçekten sevilmeyi hak ettiğine inanabilecek mi? Travmalar, tesadüfler ve umutla örülü bir iyileşme hikâyesi. "Bazen kaçtığın yerde değil, rastladığın bir gözde başlar her şey."