Selam Sevgilim; Bugün doğum günün. İyi ki doğdun... Demek isterdim ölüm yıldönümünde. Bilirsin önem vermem pek doğum günlerine ama ölüm yıldönümünü kutlamak benim için bir şereftir. Tüh, bak ölümünden bahsetmeyecektim ama konu açılmışken fikrimi belirteyim. Değil mi? Çok erken gittin. Hiç böyle diyeceğim aklıma gelmezdi. Sen ve... Ölüm! Cidden çok komik. Sen mezardasın, en yakın arkadaşın ise hapishanede. Ne acıklı bir hikaye. Öyle değil mi?? En yakın arkadaşından beklemezdin böyle bir şey. Eee beklemezdin sen. Çünkü herkesi kendin gibi sanırdın. Yazık oldu sana. Belki de kankin öldürmedi seni, belki de böyle bir şeyi yapacağını düşünmediğin biri öldürdü ve suçu bana takıntılı en yakın arkadaşına attı. Böylesi daha kolayına geldi, belki de. Belki de... Bendim seni öldüren. Son anında var mıydım? Desene bana! Kimseye güvenilmeyeceğini söylemedi mi annen sana? Hah, duyamadım? Şuan mezarının yanındayım. Parçalanmış kemiklerin var sadece şurada. Bir bütün halinde bile değilsin! De hadi bana, "Hak etmedim!" de! Yoook. Hak ettin! Sen de biliyorsun bunu. En yakın arkadaşınla aynı kızı sevmenin cezası bu olsa gerek! İkinizde hayatınızı doğru düzgün yaşayamadınız bile. Yazık! Çok yazık! Kahkahalar atıyorum, bunu yazarken sana. Biliyorum, okuyamayacaksın bunu. Ama çok eğlenceli. Sen de denemelisin. Son bir soru. Sen neden öldün ya da öldürüldün? Sahi en yakın arkadaşın neden hapishanede? Neyse seni çoook çok öpüyorum. İyi geceler sana sevgilim. Geri dönülmez bir gecenin sonu daha senin için. Ben hayatımı yaşamaya gidiyorum. En yakın arkadaşınla iyi geceler size. İyi uykular hayatım. Seni çok ama çoook seven sevgilin Vera GÜNAY ♥

Bazı insanlar masum doğar. Bazıları hayatta kalmak için öğrenir. Bazılarıysa intikamla yeniden yazılır. O, bir zamanlar sessizliğiyle tanınan bir kadındı. Kalbini saklayan, korkularını yutkunarak taşıyan… Ta ki kanla yazılmış bir gerçekle yüzleşene kadar. Bir sır, bir ölüm ve yanlış ellerde verilen bir emir… Onu masumiyetinden koparıp bir cellada dönüştürdü. İntikamın gölgesinde yürürken, hiç ummadığı bir yerde aşkla karşılaştı. Ama bazı aşklar kurtarmaz. Bazı dizeler kan ister. Güvendiği insanlar tarafından sırtından vurulurken, gerçeğin en acı haliyle yüzleşti: Bu hikâyede herkes rol yapıyordu… Ve son diziyi söyleme hakkı sadece birine aitti. Kanlı Dizeler, ihanetin, intikamın ve aşkın aynı kalpte çarpıştığı, sonu unutulmayan bir hikâye. Çünkü bazı yaralar kapanmaz… Sadece şiire dönüşür.

Vampirlerin ve Kurt adamlarinin savaşı⚰️🪦🔥

Onunla evlilik hazırlığı yapıyor olmam gerekiyordu, onun cenaze hazırlığını yapmam değil.

Geçmiş anıların arasında kalan ve sevdiği adamı kaybetmenin acısıni kalbinde taşıyan bir kadının çaresiz ve umutsuz hayatından.. Destan tam bir sabır..

Yıllar önce bir mezar başında söylediğim cümleyi yedi yıl sonra karşımdaki sevdiğim ama beni unutarak bana acı cektirmeye yeminli adama söylemiştim....

Ana karakterimiz Deniz`in küçüklüğünden yaşadığı şeylere ortak olacağız.Denizin küçük yaştan annesini kaybetmesi ile teyzesi ile hayata tutunmaya devam eder. On dokuz yaşına geldiği vakit kazandığı üniversite ile gittiği şehirde yeni yelkenler açmaktadır. Yeni yelkenlere yol açarken Sevgili Denize eşlik edeceğiz, hepinize iyi kumalar dilerim. İnstagram hesabımdan takip etmeyi unutmayın!!!

Ölülerin kasabası, Gömülü Yakasına adımını attığı an gün geçtikçe öleceğinden bihaber. Attığı her adım kalbindeki bir atışla eşdeğer. Kimse onu kurtarmazken o, kaybettiği bütün ailesinin peşinden gidecek kadar aptal. Durmadan koşuyor. Durmadan düşüyor. Durmadan yaralanıyor. Kendi mezarının başında, arkasında kalan gölge bütün hayatını değiştirecek. Üstüne bırakılan ceket elindeki silahı düşürme sebebi. Sigaralarını hep aynı kişiye yaktı. Deniz kokusunun etrafında dans etti. Kıvırcık saçları daima karışık. Adı Yara ve herkes onu bir yara yapmaya çalışırken, ölümün soğuk nefesinin arkasına saklandı. Ölüm için yaratılacak kadar karanlık bir ruha, her şeye rağmen deneyecek kadar büyük bir inanca sahip. Yaz gecelerinde geçen, kışın en soğuk zamanları kadar insanın içini titretir kalp mezarlığı. Unuttuğunuz yaraları okşayarak size hatırlatır. Okurken, bir dağ yıkılır yüreğinizde. Hissedersiniz. Çünkü Yara, yaralara elini uzatır. Çünkü Yara, kaçtığı yaralarda soluklanır. Zaman değişiyor. İnançlar tersyüz oldu. Krallar ve soytarılar onun için sıraya dizilecek. Çünkü kız, kimsenin sahip olamadığı her şeye sahip; sahip olmak istediği tek şeyden ise muzdarip. Tilkinin gölgesinde, Yaz gecesinde, Mor ışıklı barda, Piyano notalarında, Kalp mezarlığında... siarka.

Gizemli bir şekilde Cemre’nin hayatına girmeye çalışan Efe, ona olan bağlılığıyla, ölümün karanlık gölgesine doğru bir yolculuğa çıkar. Cemre ise, tüm bunlardan habersiz, sonunun yaklaştığını fark etmeksizin, ölümle yüzleşmeye hazırlanır. Aralarındaki bağ, geçmişin unutulmuş anıları ve geleceğin karanlık sırları arasında şekillenir.

Açelya`nın aşka verdiği İKİNCİ ŞANS

Bir akşam yemeği. Yanlış bir kapı. Ve geri dönülmeyen bir an. Işılay Ömür, arkadaşlarıyla gittiği Laguna’da, görmemesi gereken bir şeye tanık olur. O geceden sonra susmak zorunda kaldığı gerçek, onu yavaş yavaş karanlık bir dünyanın içine çeker. Adını bilmediği, yüzünü unutamadığı bir adam ve anlamını sonradan kavrayacağı tek bir cümle vardır: “Ben bir Avcıyım.” Aile sırları, suç ve sadakatle örülü bir düzenin ortasında kalan Işılay, korkuyla aşk arasındaki çizginin sandığından çok daha ince olduğunu fark eder. Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf değildir ve bazı günahlar, sessizce işlenir.

Görmek lanetti.