Bazı yolculuklar uzaklara değil, derine gider. Aderin, geçmişin bıraktığı izlerle yaşamayı öğrenmiştir artık. Ama izler geçmez; sadece insanı durdurur. Bu hikâye kaçmanın bittiği yerde başlar. Ne bir yüzleşme, ne bir hesaplaşma… Sadece dönüş. Aderin: Eve Dönüş, insanın kendine yaklaşırken ne kadar yabancılaşabildiğini anlatır. Çünkü eve varmak, bazen en zor adımı atmaktır. (Aderin`in hikâyesinin son bölümüdür.)

Bazen bir insanın sessizliği, bir dünyanın çığlığıdır. Bir çocuk, bir anne, bir silah… Ve yıllar sonra susarak yaşamaya mahkûm bir adam. Aras, geçmişin gölgesinde nefes almayı unuttuğunda, bahar yeşili gözleriyle bir kadın ona yeniden yaşamı hatırlatır. Ama bazı mahkûmiyetler parmaklıklarla değil, vicdanla örülür. Affetmenin ve affedilmenin sınırında, iki yabancının yolu gökyüzünün altında kesişir. Kimi susarak yaşar, kimi konuşarak ölür… Ve bazen, özgürlük gökyüzünün altında değil kalbin derinliklerinde saklıdır.

Yedi gün. Bazen bir tehdit değildir. Bazen bir hatırlatmadır. Bir sabah gelen isimsiz bir mesaj, sıradan bir hayatın çatlaklarını ortaya çıkarmaya yeter. Her geçen gün, bastırılmış bir anı yüzeye çıkar. Her mesaj, unutulmak istenen bir gerçeği biraz daha yaklaştırır. 7 Gün, suçun bağırmadığı, vicdanın susmadığı bir hikâye. Kaçmanın mümkün olduğu ama kurtulmanın olmadığı bir zihnin içinde geçiyor. Okuyucu, gerilimin kaynağının dışarıda değil, insanın kendi içinde olduğunu fark ettiğinde artık çok geçtir. Çünkü bazı yüzleşmeler zaman ister. Ve bazen o süre tam olarak yedi gündür.

Bazı anlar vardır, geri dönüşü yoktur. Aderin: İlk Çatlak, bir adamın aynada gördüğü yabancıya dönüşmeden önce, içinde oluşan ilk kırığı anlatır. Kumdan kalenin yıkılmasına, yüzleşmenin başlamasına sebep olan o sessiz ana geri döner. Bu hikâye; bir çocuğun dünyasında açılan görünmez bir yaranın, yıllar boyunca nasıl büyüdüğünü ve insanın içindeki karanlığa nasıl dönüştüğünü anlatır. Her şey bir anda olur. Bir cümle, bir bakış, bir susuş… Ve insan, artık eskisi gibi olamaz. Bu, Aderin’in kırılmaya başladığı andır. Bu, her şeyin başladığı yer. (İlk Çatlak, Aderin`in hikâyesinin üçüncü bölümüdür.)

İnsan bazen en çok kendine yabancı olur. Aderin artık kaçamıyor. Ne geçmişinden, ne pişmanlıklarından, ne de aynada ona bakan o tanıdık yabancıdan… Sessiz bir odada, tek bir bakışta başlayan bu hikâye; insanın kendi zihninde kayboluşunu, gerçeğin yerini şüpheye bıraktığı anları ve bastırılmış benliğin gün yüzüne çıkışını anlatıyor. Aynadaki yansıma artık sadece bir görüntü değil; konuşan, sorgulayan ve hesap soran bir varlığa dönüşüyor. Bu bir korku hikâyesi değil. Bu, insanın kendinden kaçamayacağını anladığı anın hikâyesi. (Aynadaki Yabancı, Aderin`in hikâyesinin ikinci bölümüdür.)

Bazı insanlar güçlü görünerek ayakta kalır. Bazıları ise kırılganlığını saklayarak. Aderin, herkesin “yaparsın” dediği bir adam. Başarılı, mantıklı, soğukkanlı… Ama bu parlak cephenin ardında, yavaş yavaş çöken bir kumdan kale var. Bir ihanet, birkaç sessiz gidiş, yılların biriktirdiği beklentiler ve terk edilmiş bir tutku… Aderin, güçlü olmanın bedelini ödeyen bir adam olarak kendi iç sesiyle yüzleşmek zorunda kalır. Kalemi eline aldığında, aslında kaçtığı değil; kendini kurtardığı gerçeğiyle karşılaşır. Bu hikâye, başarısızlığın utanç değil, cesaret olduğunu, zayıflığın bir son değil, başlangıç olduğunu, ve insanın en büyük gücünün kendi gerçeğini yazabilmesi olduğunu anlatıyor. Kumdan Kale, başkalarının inşa ettiği hayatlardan çıkıp kendi kırık kütüphanesini kuran bir adamın sessiz devrimidir. (Kumdan Kale, Aderin`in hikâyesinin ilk bölümüdür.)

“İsimlerin unutulduğu bir dünyada, hatırlamak ölümcül bir ayrıcalıktır.” Bir şehir unutmaya başlamıştı. İsimler siliniyor, yüzler yabancılaşıyordu. Miyera, rüyalarında başkalarının anılarını taşıyordu ama her hatırlama, bedeninden bir parça alıyordu. Bu bir hastalık değildi. Bu, kırılmış bir yasanın kanıtıydı.

Çınar, bir dönem derin bir bunalıma giren ve artık yazamaz hale gelen bir yazardır. Bir gün tesadüfen tanıştığı bir kadın, onun yeniden kalem tutmasına ilham olur. Bu karşılaşmanın ardından Çınar yeniden yazmaya başlar; fakat bu kez yazdıkları, sadece kurguda kalmaz. Babası tarafından kendisine bırakılan mirasla birlikte hayatı bambaşka bir yöne evrilir. Yazdığı kadın karakteri, onun zihninde yaşamaya başlar ve Çınar farkında olmadan onu gerçekten var eder. Fakat işler giderek karanlık bir hal alır. Çınar`ın kaleminden çıkan karakter, bir sosyopat gibi davranmaya, hatta cinayetler işlemeye başlar. Ve o an Çınar fark eder ki kitabında yazdığı her şey, gerçekte de olmaktadır. Birinin yazmak için diğerini susturduğu bu hikayede. Kim suçlu, kim kurban? Kimi sevmek, kimi susturmak isteriz? __________________ ⛓⛓⛓ __________________ Bu eseri çalan, içeriğini izinsiz kullanan ya da taklit eden herkes hakkında gerekli hukuki adımlar atılacaktır. Emek hırsızlığına sıfır tolerans!

Gerçek Ailem. "Kalbi atmaz ama nefeste almaz, Gözlerini açmaz ama yüreği de susmaz, Ruhu hiç kanamaz ama ağlamayı da bırakmaz, Başını çevirip onlara bakar ama gerçek ailesinden haberi olmaz..." Ben Günce Kara, bir kere bile gülemeyen ama kendi derdine de dert demeyen bir insanım. Kalbim kırıktır ama ruhum derli topludur benim, gözüm yaşlıdır ama yerindedir merhametim. "Solan çiçekleri yeniden canlandırmak için onu kökünden koparmak gerek. Bende yeniden canlanabilmek için her şeyi baştan yazmaya karar verdim." Günce KARA.