ALARA Herkes Ege’yi mavi sularıyla, zeytin ağaçlarıyla ve huzuruyla bilir. Bizim içinse Ege, arkasına saklandığımız milyarlık bir paravandı. Ben Alara. İsmini aldığı o şafak sökümü kadar duru, ama bir o kadar da karanlığa mahkum bir kız. Aynaya baktığımda gördüğüm şey; belime kadar uzanan kumral dalgalı saçlar, Ege denizinin en derin yerinden çalınmış gibi duran yeşil gözler ve porselen gibi pürüzsüz bir ten. İnsanlar bana bakınca Kusursuz derdi. Ama kusursuzluk, bazen en büyük kusurdur. Biz paraya para demezken, huzura hasret kalmış bir aileydik. Annem ve babam... İsimleri var, cisimleri var ama ruhları yoktu. Onlar için biz, sadece sevkiyatlar arasında uğranılan, yemek masasında görev icabı selamlaşılan iki figürandık. Tek dayanağım, her şeyden çok sevdiğim küçük kardeşim Mirza’ydı. Onun o minik, masum dünyasını korumak benim bu hayattaki tek amacımdı.