Lee know canından cok sevdiği sevgilisinin intiharıyla derinden sarsılır, ve hayatını onun intikamını almak için harcamaya yemin eder.

İnsanlar Felix’i seviyordu. Ya da sevdiklerini sanıyorlardı. Çünkü kimse kameraların görmediği yerde nasıl nefes almakta zorlandığını bilmiyordu. Saat tam 00:00’da, dünyanın en güzel adamı kayboldu. Ertesi gün tüm manşetlerde aynı soru vardı: “Felix nereye gitti?” Felix aynadaki yansımasına baktı. Kusursuz görünüyordu. Kusursuz insanlar neden bu kadar kırık hissederdi? Flaşlar patlıyordu. İnsanlar onun adını bağırıyordu. Ve Felix, hayatının mahvolmasına sadece birkaç dakika kaldığını bilmiyordu.Hyunjin, Felix’i ilk gördüğünde on dokuz yaşındaydı. On yıl sonra hâlâ onu unutamamıştı. Bazı takıntılar zamanla geçmezdi. Ruju dağılmıştı. Ama Felix bunu umursamadı. Çünkü o gece bozulacak tek şey makyajı değildi... Jisung, Minho’dan nefret ettiğini söylüyordu. Ama insan en çok, kendine benzeyen şeyden korkardı. Minho ilk kez âşık olduğunda, karşısındaki çocuk gözlerini açtı. Bazı insanlar sevilmekten değil, kendilerini sevmekten korkardı. Jisung, Minho’ya baktığında suçlu hissediyordu. Minho ise ona baktığında sadece aç hissediyordu. “Benden neden korkuyorsun?” Çünkü sana baktığımda kendimden nefret ediyorum. Minho, Jisung’u hiçbir zaman bırakmayacaktı. Jisung bunu çok geç anlamıştı. O gece Jisung kaçmayı denemedi. Çünkü bazı kafesler insana güvenli gelirdi. Minho’nun sevgisi sakin değildi. Sessizdi. Ve sessiz şeyler her zaman daha korkutucuydu.

Busan’da yeni bir ev kiralayan Jisung’un hayatı, ona yanlış daireyi kiralayan mi-ja teyze yüzünden tanıştığı Lee Minho ile aniden değişir. Hiç tanımadığı biri ile aynı evi paylaşacak olan Jisung’u zorlu günler bekliyordur.

Güzel Sanatlar Lisesinde ki 6 öğrenci bir kısa film çekmek isterler ve böylece Minho`nun hayatına dahil olurlar ve minho filmlerinde başrol oynar. Han, minho`dan hoşlanır ancak Minho`nun felix ile arasında arkadaşlıktan öte ancak sevgi olmayan bir duygu vardır. Kitabın sonu ise asla beklenmedik şekilde son bulur. Minho`nun gerçek sandığı şeyler aslında sadece bir uydurmadır. Her masal mutlu sonla bitmez, her rüyanın devamı gelmezmiş.

hyunjin ve felixin yasak aski😱😱😱😱😱😱naptiniz sizzz😱😱😰😰😰👏🏿👏🏿👏🏿

Han jisungun annesi yüzünden başka ormanlık bir alana taşınması

𝑫𝑬𝑱𝑨𝑽𝑼 𝑭𝑰̇𝑳𝑴𝑰̇𝑵𝑫𝑬𝑵 𝑼𝒀𝑨𝑹𝑳𝑨 𝑵𝑴 𝑰̇𝑺̧𝑻𝑰̇𝑹. 𝑲𝑨𝑹𝑨𝑲𝑻𝑬𝑹𝑳𝑬𝑹 𝑲𝑼𝑹𝑮𝑼𝑺𝑨𝑳 𝑶̈𝒁𝑬𝑳𝑳𝑰̇𝑲𝑳𝑬𝑹𝑬 𝑺𝑨𝑯𝑰̇𝑷𝑻𝑰̇𝑹!!!!!!! 𝑲-𝒑𝒐𝒑 𝒊𝒅𝒐𝒍 𝒆𝒕𝒊𝒌𝒆𝒕𝒍𝒆𝒎𝒆 𝒍𝒆𝒓𝒊 𝒊𝒅𝒐𝒍𝒍𝒆𝒓 𝒌𝒂𝒓𝒂𝒌𝒕𝒆𝒓 𝒐𝒍𝒂𝒓𝒂𝒌 𝒌𝒂𝒓𝒔̧ı𝒎ı𝒛𝒂 𝒄̧ı𝒌𝒂𝒄𝒂𝒈̆̆ içindir.

"seninle evlenebilir miyim?" "Euzubillehimineşeytanirracim"

Felix, Kore`nin en güçlü mafya çetesini durdurmak için çalışan bir şirketin ajanıdır. Karamsar, ciddi ve sinirli bir insan olan Felix, hayatı boyunca kimseye aşık olmamıştır. Ama, o gelince herşey değişir..

Hayatını ailesine dayayarak eve para girmesi için okula gitmeyip çöpçülük yapan güzel çocuk Lee Minho ve, Orta gelirli ailesinin tek çocuğu olan 11.sınıf öğrencisi Han Jisung`un hikayesi . . Doğru düzgün ilk Fic`im hatalarım olabilir özür dilerim 😭 🧸💙🖇

BOLCA AKSİYON OKUMAK İSTERSENİZZ TAM SİZE GÖRE İYİ OKUMALARRR😻💗 `Lee Felix ve ailesi araba kazası geçirir. Gizemli olan bu kazada Felix`e aşık olan üniversite arkadaşı Hyunjin onu asla yalnız bırakmaz`

"Ne?! Seungmin hocayla Chan hoca evli miymiş?"

Bir insan kaç defa sınıfta kalabilir?.. Bu soruya yanıt vermek istemeyen Seul kentinin kalbinde yer alan Yongsan Lisesi öğretmenleri başlattıkları bir proje kapsamında "Her Öğrenciye Bir Öğretici" sloganıyla kolları sıvadı fakat önünü açtıkları proje binlerce anıya kucak açıyordu bunun farkına vardıklarında "öğrenciler" ve "öğreticiler" çoktan mezun olmuşlardı.

Bu kitapta olan ve olacak olayların bazıları yaşanmış bazıları ise yaşanabilecek olaylardır. Ona göre yorum yaparsanız sevinirim:)

Çakıl taşları çıplak ayaklarıma temas ederken hissettiğim acı umurumda değildi. Bir elimi havaya kaldırıp başımı doğrulttum "Tıpkı Felix`inkiler gibi" Öyle miydi? Hayır, hayır diye geçirdim içimden "Hiç bir şey senin o Çillerinden parlak olamaz Felix."

Beşli bir arkadaş grubundaki dört kişi aynı diğer çocuğa aşık olursa ne olur O kimi seçecek Olur mu, olabilir mi, olmaz mı

Bu fic threesome (üçlü ilişki) içerir❗ Uygunsuz içerikler vardir Hyunholix Hyunho Minlix Hyunlix Fanfic

Yaş farkı,tesadüfler veya s☆ks`ten sonra yakılan bir sigara. "Ateşle oynuyoruz," "O zaman hadi kül olalım..." Tch, Sigaranın ucu çoktan alev aldı. Değilmi?

Minsunglix Omegaverse Dikkat uygunsuz içerik vardır❗

`Sana en yakın olan kişiler en uzak olabilir. Ama bunu sen fark etmeyebilirsin. Ben fark edemedim. Benim en büyük Hata`m buydu, Minho.`

"Minho, gözlerin her zaman gökyüzünün en güzel yıldızlarını saklıyor gibiler, hep parıldıyorlar." "gözlerimde kendini görüyorsun sevgilim. seni izlerken gözlerimde gökyüzündeki tüm yıldızların yansıması beliriyor sanki. bu gözlerin parıltısının hiçbir zaman sönmeyeceğine yemin et, Ji." "neden ben ediyormuşum?" "sebep sensin de ondan, yemin et."

Küçüklüğünden beri sesiyle herkesi büyüleyen Han Jisung, yıllar sonra ilk sahnesine çıkmak için hazırdır. Ancak onu bekleyen birden fazla sürpriz vardır.

☆ ~Tam 3 yıl geçmişti Minhoyla ayrılmamızdan bu zamana kadar 3 yıl… Kim bilebilir ki sevgilim ve ailemin katilinin aynı kişi olacağını… Staa girl☆ Neden mi Noeasy bunu ilerleyen bölümlerde anlayacaksınız bide Straykidsin albümü vaerr😝

Bangchan, beni tam arka bahçeye açılan sürgülü kapıya getirmişti ki odamın kapısının ardından şiddetli sesler gelmeye başladı. Kapıyı zorluyorlardı. Önündeki eşyalar ise hiçbir işe yaramıyordu. Kapı öne geldikçe ağır eşyalar bile oynuyordu resmen. Bu sefer dehşet içerisinde kendi kendime fısıldayarak: "Hayır," dedim. Hyunjin için deli gibi korkuyordum. Onun için delicesine endişeleniyordum. O benim bu dünyada hiç sahip olmadığım tek kardeşimdi. O benim ailemin en güzel parçalarından biriydi. Biz durunca Hyunjin de sesleri duyduğu yöne döndü. Sonra yeniden bize doğru dönüp endişe içerisinde bağırdı. "Gidin artık! Arka bahçeye de her an girebilirler! Onları bizim çıktığımız, gizli geçidimizden çıkar Bangchan! Acele edin! Durmayın! Yalvarırım durmayın." Yalvarırım durmayın, derken dudakları titremişti. O da bizim için çok korkuyordu. Gözleri dolmuş ve anında kızarmıştı. Bangchan, Hyunjin`i başıyla onaylayıp beni kuvvetli bir şekilde kolumdan çekiştirmeye devam etti. Bir ses duydum. Çok... ama çok yakından yükselen bir silah sesi. Bangchan da duymuş olmalı ki beni çekiştirmeyi bıraktı. Hemen arkasına dönüp baktı. Ama ben... bakmaya cesaret edemedim. Tahmin ettiğim şeyin gerçekleşmiş olmasından delicesine korktum. Kalbimde... çok derin bir sızı hissetmeye başladım. Nefes alamadığımı hissettim. Boğuluyor gibiydim. Boğazındaki yumru daha çok sertleşmişti ve daha çok canımı yakıyordu. Gözlerimden boncuk boncuk gözyaşlarım süzülmeye devam ederken ağır ağır arkama döndüm. Hyunjin... dizlerinin üzerine çökmüştü. O... Ona bir şey olmuştu! Kapı... Kapıda delik vardı! Kurşun deliği! Hayır! Hayır olamaz hayır! Hyunjin`in de gözlerinden boncuk boncuk gözyaşları bir bir süzülmeye başladı. Ağzı aralıktı. Zor... çok zor nefes alıyor gibiydi. Aralık olan ağzından yavaşça kırmızı bir sıvı süzülmeye başladı. Ka-ka-kan mıydı bu?! "Hyunjiiiin!" Dayanamadı. Öne doğru düşecekken ellerini yere koydu. Yerden destek alırken başını kaldırıp bize baktı. O kanlı, dolu dolu gözleriyle gözlerimin içine derin derin baktı. Son kez yüksek sesle bağırdı. "Gidin buradaaaaaann! Gidiiiin! Daha fazla oyalanmayın! Gidiiiin! Lanet olsun, gidin!" Son kelimelerini söylerken hıçkırdı. Hyunjin... Ağlamaya başladı. Sesli sesli ağlıyor, arada acısından olmalı inliyordu. Yine de hâlâ kapıyı zorlayanlara karşılık verebilmek için yerde ellerinden ve dizlerinden destek alarak süründü. Yatağımın arkasına geçti. Yüzünü acıyla buruştururken sesli sesli ağlamaya devam edip tabancasını sıkıca kavradı. Namlusunun ucunu kapıya yöneltti. Bangchan da ağlıyordu. Hyunjin`in bu hâli onun da yüreğini parçalıyordu ama ondan aldığı emri yerine getirmek zorundaydı. Bu sebeple beni çok daha kuvvetli bir şekilde çekti. Bahçeye çıktık. Belki bir işe yarar diye yalvarmayı sürdürdüm. "Yapma! Yapma lütfen yapma Bangchan! Ben giderim. Onu yalnız bırakma lütfen! Ona bir şey olursa dayanamam. Bangchan! Bangchan yalvarıyorum sana lütfen! Lütfen onu yalnız bırakma!" Beni hiç tınlamadı bile. O sessiz sessiz gözyaşı döküp ilerlerken ben de içli içli, yüksek sesle ağlamamı sürdürüyor ve devamlı arkama, Hyunjin`e bakıyordum. "Hyunjiiiin! Hwang Hyunjiiiin!" Bağırışımı duydu. Sadece gözleri değil, yüzü de kıpkırmızı olmuştu. Onun da ağlayışını hâlâ işitebiliyordum. Bana baktı. Buruk bir tebessüm etti. "Seni çok seviyorum Mina! Hem de çooook!" diye bağırdı. Ona karşılık bir cevap dahi veremedim. Gözlerim belki anlatmıştır ne hissettiğimi. Belki gözlerim konuşmuştur. Son anda Bangchan beni hiç bilmediğim bir yere çekti. Bahçemizi çevreleyen çalılardan biri meğersem kapıymış. O kapıyı açarak çıktık. Yeniden kapandı. Görünürde tamamen yeşil yapraklı çalıların bir parçasıymış gibi duruyordu. Bangchan, bir an olsun kolumu bırakmadı. Aklım da, kalbim de şu an sadece ailem dediğim insanlardaydı. İçimdeki yangını bu sesli ağlayışlarım ve görünüşteki yıkık hâlim dahi anlatamazdı. TB4680MN

Annesini takip eden yavru bir ördek gibi o nereye giderse ben de arkasından oraya gidiyordum. Aynı zamanda çenem de boş durmuyor, sürekli ismini üst üste söyleyip duruyordum. O ise beni hiç tınlamıyor, yoluna devam ediyordu. "Minho?" "Minho?" "Minho?" Artık bezsin de arkasına dönsün, yüzüme baksın diye bu gıcıklığı yapıyordum ama ne kadar kırgınsa artık yüzüme bile bakmıyordu. Sanki ben yoktum. "Minho?" "Minho?" "Minho?" Artık bu yaptığıma ben bile daha fazla dayanamadım. "Ahh, yeter ama!" diye bağırarak onu takip etmeye devam ettim. "Hangi tür insan böyle bir işkenceye dayanabilir ki? Nasıl tepkisiz kalabiliyorsun? Ben olsaydım şeytanı dinler, çakardım ağzının ortasına cidden!" -Der demez durdu. Onun durması üzerine başımı sırtına tosladım. "Ah!" dedikten sonra anında geri çekildim. Bu sefer bana döndü. Evet, döndü! Ama nasıl bakıyordu biliyor musunuz? Tek kaşını havaya kaldırmış bana az önceki söylediklerime nispeten, "Şeytan öyle mi dermiş?"der gibisinden bakıyordu. Sadece bakışlarından bile bana bunu sorduğu belli oluyordu. Anlayınca hemen sırıttım. "Aaaa... Şey... Şeytanı dinlememek lazım. Evet evet, kesinlikle şeytanı dinlememeliyiz! Ne öyle ağzına çakmak falan? Onun yerine sakin kalıp, sabredip duymamazlıktan gelmek en iyi- " Ne diyorum ben ya? Resmen şu an kendi ağzımla kendime kapak yaptım. Sustum ama geciktim tabii ki. Başını bir sağa bir sola sallayan Minho derin bir nefes alıp verdi. Bu zamana kadar hiç konuşmamıştı ama nefes verdikten hemen sonra: "Baş belası." dedi. Gıcık işte, ne olacak?! O kadar konuşmaya çalıştım ama tek kelime dahi etmedi. Şimdi ağzından çıkan bu iki kelime de neyin nesiydi böyle? Gözlerimi devirdim ve klasik esprilerden birini yaptım. "Memnun oldum. Ben de Alya." "Ciddi olamaz mısın?" "Olamam ciddi falan. " "Çocuk gibisin." Yeter ama artık bu kadar. Benim de sabrımın bir sınırı var ve bu sınırı aşınca her insan gibi ben de sinirleniyorum. Dayanamadım. Biraz sesimi yükselttim ve karşımda dikilen Minho`ya bakarak konuşmaya başladım. "Ben miyim çocuk gibi olan? Seninle insan gibi oturup sadece 2 dakika konuşmak istedim! Seninle konuşup yanlış anlaşılmaları düzeltebilmek için Amerika`dan, babamdan kaçtım! Ama sen... Beni takmıyorsun bile! Sadece 2 dakika ya, 2 dakika! 2 dakika konuşacak kadar dahi hiç mi hatırım yok üzerinde?! Asıl çocuk gibi davranan sensin!" "Sence de... Sana böyle davranmaya hakkım yok mu Alya? Geçmişimizi, bizi sen mahvettin. Hem de bir hiç uğruna! Yıllar sonra çıkıp geliyorsun ve benimle konuşmak istiyorsun. Neden? Ünlü oldum diye mi?! Ne değişti ha? Söyle!" "Saçmalama! Ünlü olman beni neden ilgilendirsin?! Babamdan dolayı yeterince şana, şöhrete, paraya sahibim zaten!" "O zaman neden?!" Sustum. Gözlerimden aşağı süzülen gözyaşlarını hisseder hissetmez hızla sildim ve Minho`ya arkamı döndüm. Bu soruya cevap vermek kadar zor bir şey yoktu şu an hayatımda. Evet, her şeye sahiptim. Ama tek bir şey hariç. Ölüyorum Minho... Ölüyorum... Son defa seni görmek için geldim. Belki aramızdaki yanlış anlaşılmayı da düzeltebilirim diye geldim. Ama... Ama yapamıyorum. Bunu sana nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum. ..