Gerçek ile rüya arasındaki çizgi kaybolduğunda, insanın en büyük esareti kendi zihninde başlar. Bu metin, o çizginin kıyısında duran bir ruhun cevaba yaklaşma serüveni.

Geçmişi görmezden gelerek ilerleyen bir ruhun, hayaller ile gerçekler arasındaki çatışmasında kayboluşu… Umutla aldatma arasındaki ince çizgide, teslimiyetin soğuk sularına sürüklenen bir benliğin içsel haykırışı.

Unutulmaktan korkan bir ruhun, bilinmezliklerle boğuşurken kendi prangalarından kurtulma çabası... Tükenmişliğin ve umudun arasında gidip gelen bir içsel haykırış.

"Aslı ! " adımı hiç bu kadar sinirli söylememişti. Bu öfkesinin gördüklerimden daha karanlık ve derin bir türüydü. Bu kez de yakalanamazdım. Yakalanırsam olacaklardan korkuyordum. Arkama bakmaya cesaretim yoktu. Sadece önüme bakıyordum ve ağlıyordum. Korku beni ele geçirmeye başlamıştı. Tekrar! Nereye gittiğimi bilmeden sadece koşuyordum, kaçıyordum. O kadar hızlı koşuyordum ki ciğerlerim yanmaya başlamıştı. Ağaçların arasında korkularımla savaşarak ilerliyordum, adımlarımın her biri umutsuzluğumu geride bırakıyordu. Ancak hızım, korkularımı paramparça etmek için yeterli değildi.