Baktığında içini ısıtan, içine nefesini çektiğinde sana umut vadeden, medeniyetin başkenti Ege kıyıları, şimdi yıkım ve ölümün başkentiydi. Hayatı bir yıkımdan ibaret olan Üsteğmen Alçay için bu yeni bir şey değildi. Ancak karşılaştığı manzara kendi vatandaşlarının acı çekişi olmamalıydı. Buraya vatanı için gönüllü olarak gelmiş, gök gözlü Cerrah Akyüz ise bunun için buradaydı. Meslek hayatının büyük bir kısmı sahra hastanelerinde geçmiş Cerrah Akyüz, bu mahal için biçilmiş bir kaftandı. Küllerinden doğacak vatan için, küllerinden doğanlar lazımdı. Veya küllerinden doğmasını sağlayan gök gözlüler.

Bakıldığında içini ısıtan, çektiğin her nefesle burnuna gelen o umut verici deniz kokusu olan, zamanında nice medeniyete ev sahipliği yapmış ve nice yıkılış görmüş Ege kıyıları... Şimdilerde ise molozlardan dolayı ayak basamadığın, baktığında soğukluğu iliklerine kadar hissettiğin ve tek duyduğun ölümün çağrısı olan o çaresizlik hissi veren silah sesleri ile doluydu. Bu kıyılar nicesini görse de bunu hak etmiyordu. Kimse hak edemezdi de. Meslek hayatının büyük bir kısmı sahra hastanelerinde geçmiş gök gözlü Cerrah Sare Akyüz, bu mahal için biçilmiş bir kaftandı ve bu süre zarfında Hayatına hayat demeyen, vatanı ayakta kaldıkça yaşadığını söyleyecek olan Üsteğmen Turan Alçay ile karşılaştı. Ne de olsa küllerinden doğacak vatan için o yaraları diken gök gözlülere ihtiyacı vardı.