Rauf bir isimdi. Sonra bir yük oldu. Şehirler değişti. İsimler değişti. Yüzler değişti. Her yeni isim, Rauf’tan biraz daha uzak demekti. Peki bir insan kaç kez değişirse artık kendisi olmaktan çıkar? Bir arayış değil; bir kayboluşun anatomisi.

Bu sayfalar, kelimelerin mermer soğukluğuyla ruhun asitli sıcaklığının çarpıştığı bir ayindir. İmgeyi bir zırh gibi kuşanıp, gerçekliğin o kaba ve müstehcen yüzünü kapalı perdelerin arkasından izliyor şiirler. Burada dil, sadece bir anlatım aracı değil; paslı bir jiletin kadife bir kumaş üzerinde bıraktığı o estetik ve kanlı izdir. Saydamlaşan benliklerin, ideolojik hezeyanların ve arkaik arzular... Modern insanın, kendi trajedisini bir şov gibi izlediği o görkemli ve sürreal çöküş. Bu kitap; lirik bir hüzün, brütal bir gerçeklik, bir dışavurumculuk manifestosudur. Okuyacağınız şey bir şiir toplamı değil; bir ruhun, kendi aynalarını kırarken çıkardığı o kristal ve tekinsiz gürültüdür.