Kimse onu duymadı. Okulda arkadaşlarına seslendi. Cevap veren olmadı. Eve döndü, ailesinin yanına gitti. Kimse yüzüne bakmadı. Odası hâlâ oradaydı. Bilgisayarı, yarım kalan dosyaları, tamamlanmamış hayalleri de… Ama kendisi artık orada değildi. Bir süre sonra gerçeği gördü. Kendi cenazesini. Kendi bedenini. Kendi adının, artık yaşayanların arasında değil, ağlayanların dilinde kaldığını. Ölmüştü. Fakat gitmemişti. Ne öteki tarafa geçebilmişti ne de geride bıraktığı insanlara dokunabilmişti. Ailesinin yasını, arkadaşlarının sessizliğini, sevdiği kızın yıkılışını izledi. Günler ayları kovaladı. Zaman, herkes için akmaya devam ederken onun için yalnızca sokakların, gecelerin ve unutulmuşluğun içinde asılı kaldı. Ta ki bir gece, bir üst geçitte onu görebilen tek kişiyle karşılaşana kadar. Hayatından vazgeçmek üzere olan genç bir kız… Ve onu kurtarmak için ilk kez birine dokunabilen ölü bir genç. O andan sonra ikisi de yalnız kalmadı. Kız yaşamayı yeniden öğrenirken, oğlan da kendi yarım kalmış hayatının izlerini toplamaya başladı. Ailesiyle, sevdiği insanla, başarısızlık korkusuyla ve ardında bıraktığı hayalleriyle yüzleşmek zorundaydı. Çünkü belki de bu dünyada kalmasının sebebi cezalandırılmak değil, birini kurtarırken kendisini tamamlamaktı. Ama her tamamlanan düğüm, onu biraz daha silikleştiriyordu. Ve kızın öğrenmesi gereken en acı şey şuydu: Bazen birini gerçekten sevmek, onu yanında tutmak değil… Gitmesine izin vermektir.

Küçüklüğümüzden beri bazı insanlar hayatımıza iz bırakır; biz ise bu izin ne anlama geldiğini yıllar sonra anlarız…