"Mavi ışık nedir bilirmisin anne? "Nedir yavrum." "Sadece sevdiğimiz kişilere yaktığımız bir ışıktır anne" Ama o gün benim sevdiğim kişiye yaktığim o ışık param parça edildi. Ve bir daha yanmayacak şekilde kaldı...

Zeynep için hayat, annesinin ve babasının ayyıldızlı bayrağı sarılı tabutlarını gördüğü gün durmuştu. Rakamların dünyasına sığınan, yeşil gözlerinde koca bir kederi saklayan o kız için artık her yer yabancı, her sokak çıkmazdı. Yiğit için ise hayat, Zeynep’i düştüğü karanlık kuyudan çıkarmaktan ibaretti. Babasının en yakın arkadaşına emanetiydi o; kardeşi gibi büyüdüğü, ama kalbinin ritmini değiştiren o sessiz fırtına. Bir yaraları iyileştirmek için eczacı olduğu, diğeri o yaralar hiç açılmasın diye asker. Ama Kaderin onlar için yazdığı reçete çok başkaydı. Kardeşlikten aşka, misafirlikten aidiyete uzanan zorlu bir yolculuk… “Bazı yaralar merhemle değil, sadece bir çift yeşil gözün içindeki huzurla iyileşir.“ “Zeynep,” “Efendim.” “ sen babanın bana bırakmış olduğu bir miras, kalbimin ise ilk ve son durağısın. “