``Rüyamın sonunda sen gidiyordun.`` Dedim beklemeden. ``Ben senden bir adım öteye gidemem.`` ``Ya beni sevmekten vazgeçersen?`` ``Ölmek için fazla gencim elzem. Fazla genç.`` “Ben aklıma gelenlerin başıma gelmesiyle lanetlenmiştim. Hissettiğim şeylerin altında ezilmekle. Ve bir kez daha emin oldum. İsteklerim dünyaya çok ağır geliyordu. Hayal kurmak, kursağıma takılan nefesimden başka hiçbir şey etmiyordu.”

Eyşan ile Mahir... bir bilinmezliğin buluşması. yara iken derman olmak, kara iken ak...

Karadeniz`in dalgaları insanı iki şekilde büyütür: Ya içine çeker, ya da taş gibi sert yapar. Trabzon`un dar sokaklarında, yağmur kokan taş merdivenlerinde büyüdüler onlar. Aynı mahallede, aynı rüzgârın savurduğu çocuklukta. Tufan Çavdıranoğlu... Adı gibi. Gür, sert, yıkıcı. 28 yaşında, gözlerinde fırtına taşıyan bir başkomiser. Üniformasının altında kanun kadar katı bir adam. Mafyanın kirli dünyasına savaş açmış, adaletle nefes alan biri. Ama her güçlü adamın kalbinde kimsenin bilmediği bir çatlak olur. Sadem Atarca... 24 yaşında. İsmi sade ama kaderi değil. Gözleri Karadeniz sabahı gibi; puslu ama derin. Almanya`ya taşınan ailesiyle birlikte çocukluğunu yarım bırakmış bir kız. Gidişi bir vedaydı, dönüşü bir mecburiyet. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde, ortada ne masum mahalle günleri kalmıştı ne de çocukça umutlar. Ortada sadece iki aile, iki tehdit ve tek bir çözüm vardı: anlaşmalı evlilik. Bir çift alyans... Birbirlerine zincir gibi takılan iki halka.

Sessizce direnen iki kişinin aşkı.

Genç kız anne babasının yasını tutarken yanına sığındığı aile üyelerinin onu bir sığıntıya dönüştürmesini kabullenmek zorunda kalır. Ancak kaderin onun için başka planları vardır. Bir anda hayatına giren yeni akrabalar ona daha önce tatmadığı bir hayatın kapılarını açacaktır.

Ünye’ye sığınan genç bir kadın. Geçmişinden kaçan bir anne. Ve onu yalnızca tesadüfen değil, kaderin kendisiyle karşılaştıran bir adam. Başak, her şeye rağmen ayakta kalmaya çalışan bir anne. Jacob, sırlarla dolu bir geçmişin gölgesinde yaşayan bir yabancı. İkisinin yolları kesiştiğinde, kader sadece bir hikâye yazmaz… Bazı hikâyeler, okunmak için değil; yaşanmak için yazılır...