Hayat yüzünüze hep gülmezdi. Nefret ederdiniz, üzülürdünüz, söverdiniz. Hepsi çoğunlukla olurdu çünkü bu hayattaki varlığımız sadece mutlu olalım diye yoktu. Bu hayat bizim dersler çıkarmamız için bize kelamlarda bulunurdu. Kelepçeler ilk defa bileklerimi sardığında hissetmiştim gelecek olan zulümleri. Kelepçeler benim kötü rüyalarımdı, kabuslarımdı. Mahkûm denirdi bana. Kimse bilmezdi aslında gerçek mahkûmun kalbimde saklandığını. İhanet kaldırılamayacak bir yüktü. Sırtım hep arkamdan bıçaklanmamak için sağlam dururdum fakat göğüs kafesim yarılacak gibi korkuyordum. Ben Mavi Soykırım. İhaneti ve intikamı bir gecede öğrenen bir kadınım.

"Aurora sence de her göz çok güzel değil mi? Her gözün bir rengi var ve onları incelemek eğlenceli değil mi? Neden gözüne bakmama izin vermiyorsun?" Kız nefesini tutmuştu. O kadar titriyordu ki önünü bile görmekte zorlanıyordu. Güvendiği tek şey elindeki küçük kelebekti. "Bana neden bunu yapıyorsun?" Karşısındaki adam gülümsedi. Ama gülümsesi karanlığa benziyordu. Ürkütücüydü. "Gözüne bakmak istiyorum, ne istiyorum başka?" Elindeki kelebeği parmaklarıyla sıktı. "Gözümü sana vermeyeceğim." Yaklaşan adımlarla geriledi. Bu adam hastalıklıydı. Gözünü almak istiyordu. Ama beklediği gibi olmadı uzanan, uzun ve ince parmaklar onu davet ediyordu. Tek kaşını kaldırarak saçları arasından yine tuhaf gülümsesini gönderdi. "O halde beraber bir göz çifti olmaya ne dersin?"

Seçim şansı sunulmayan bir kız çocuğu. Öyle ki yalanlarla büyümüş, kendi toprağına ait değil, insanlara güvenmiyor, beynine sadece kan işliyor. Aldryn`ın sadece kendisine ait olduğunu söylüyor. "Babam yok, annem yok, kardeşim yok, bir eşim yok, ait olduğum bir toprak bile yok, evimi bilmiyorum. Söylesene şövalyem ne yapacağım ben?" Şövalyenin adımları sert ve kendinden emindi. "Benim kraliçem nelere göğüs germiş, biliyor musun?" İlk defa böylesine dolan kızıl gözlerime bakıyordu. Kalbime zarardı. "Nelere germiş şövalye? Söyle, söyle ki beni buna inandır. Çünkü artık korkuyorum." Gözleri saçlarıma daldı. Yine ve yine karanlığı ve kötülüğü andıran saçlarıma. "Öyle bir kraliçeymiş ki o, kalbim onun tek bir sözüne diz çöküyormuş. Benim kraliçem bedeli ağır bir zaferi yaşıyormuş."

İşkence ve eziyet nedir ki senin aklına yatmıyorsa? Bağır, çağır. Gelen olmayacak. Yalnızsın. Yalnızsın ve bunu kabul edeceksin. Dumanın griliği hayatına bulaşmış iken nasıl renkli bir gelecek hayal edebilirsin? Sen renk ne ayırt edebilir misin? Hırsızlar neden siyah beyaz giyinir? İşte o tam o nokta griliğin saf nefretini sana hissettirecek. Tik,tak,tik,tak. Ölümün bir sonu olmayacak.