7. Bölüm

Alen'ın ağzından...

Akşam saatleri Aven ı kontrol etmek için yanına gittim,

Odasının kapısını tıklattığımda her zamanki gibi hırçın cevaplar veriyordu ama umurumda olmadı ve içeri girmek için kolu çevirdim.

Kapı kitli, sikeyim

Kapıya hafif bir baskı uygulayıp açtığımda Aven ın sıkılmış şekilde yatakta oturduğunu gördüm.

"Telefonum nerede?"

"Odamda"

"Beni niye buraya getirdin"

"Keyfî.. eski oyuncağımı özledim"

"Senin oyuncağın değilim sürtük"

Masadaki yemeğini yememişti, iki gündür düzgün beslenmiyordu.

Çökmüştü.

Arkamı dönüp kapıya yürüdüm,

Elim kapıya gitti ancak nedense yıllardır bana rastlamayan vicdanım sızlamıştı

Sıkıntılı bir nefes verip baş parmağım ve işaret parmağımla burun kemerimi sıktım,

"Ye yemeğini sonrada yanıma gel"

"Keyfî" diyerek beni taklit etti

Ardından,

"Hem niye umursuyorsun? Umursasan işkence etmezdin"

Arkamı dönüp gözlerine baktım ve yaklaştım.

"İşkence çektiğini mi düşünüyorsun?"

Devam ettim,

"Gerçek işkence görmek ister misin?"

Onu kolundan tutup zorla bodruma indirdim.

Bir yandan kolunu çekiştiriyordu.

Bodrumda işkence gören şerefsizlerin yanına indirdiğimde istemsizce kalbinin hızlandığını hissettim.

"Korkuyor musun?"

Hayır anlamında kafasını iki yana salladı,

Rol yaptığı belli oluyordu, sadece gururluydu ama fazla gurur kelle alır bunu bilmiyordu.

Asker olması bir şeyi değiştirmezdi,

Sadece benimle kapışamıyorsa burada kuzu konumunda.

"Yukarı gidelimmi"

Sırıtıyordum.

Evet anlamında kafasını salladı.

Onu odasına kadar götürdüğümde tekrar yatağına oturdu ve öylece bekledi.

Yemek hala duruyor...

SİKEYİM

"Masaya gel"

İstemesede sandalyeye oturduğunda içimden küfrederek kaşığı tuttum.

Çorbaya daldırdığımda şaşkın şekilde gözlerime bakıyordu.

Ama ben ondan daha şaşkındım.

Kaşığı onun ağzına yaklaştırdığımda dudaklarını araladı.

"Koca bebeğim benim"

Kaşlarını çattığında gülümsedim ve saçlarını okşadım.

🫀

Bu bölümlük benden bu kadar

Bir dahaki bölüm görüşürüzz