Türkiye`nin kanla beslenmiş topraklarında, acımasız bir yetimhanenin dört duvarının arasında büyüyen masum çocuklar... O gece, yetimhanenin her tarafında karanlıktan beslenmiş tehlikenin fısıltısı tüm Türkiye de yankılanıyordu. Hainler, yetimhanede büyük bir yıkım yarattıktan sonra on öksüz çocuğu ele geçirir. Bu yıkımın ardından, öksüz çocuklardan dokuzu korkusuna teslim olmuşken, aralarından sadece biri, buna teslim olmayı reddetmişti. O, korkunun ve ölümün hüküm sürdüğü yerde cesaretiyle parlayan bir yıldız gibiydi. Kan kokan duvarlar, yankılanan mermi sesleri, ihanetin gölgesinde kaybolan masumlar... Ama Tomris, korkuya boyun eğmeyecekti. Ne pahasına olursa olsun, esaretin zincirlerini kıracaktı. Çünkü onun inandığı tek bir şey vardı ki, oda: Türk askerlerinin onları gelip kurtaracağıydı. Bu korkusuz kız çocuğunun, zalimlerin dünyasına karşı başlattığı direnişin hikâyesi. Bu, cesaretin ve umudun kanla yazılmış destanı. Peki siz bu savaşa hâlâ hazır mısınız?

Bir gece lunaparkın renkli ışıkları, karanlığımızı aydınlatıyordu. Ama o ışıklar bana geçmişi hatırlatıyor, ne kadar parlasalar da içimdeki karanlığı çoğaltıyordu. Çünkü o lunaparkta, o ışıkların arasında ablam sonsuz bir geceye gömülmüş, gözlerini bir daha açmamak üzere kapatmıştı. “Bir gün bana bir şey olursa, Ay’a bak sevgili kardeşim. Çünkü ben her zaman orada olacağım. Seninle…” diye fısıldadı. Ve tam o anda bir silah sesi yankılandı. Gökyüzüne baktım, Ay’a… Ve içimden yalnızca bir dua geçirdim: Ablam ölmesin. İnsanların kahkahalarla eğlendiği yerde, benim içim paramparçaydı. Ben Işıl Akduman… Ve bu da benim hikâyem.