"Ne yapacaksın bana? Öldürecek misin? Ya da işkence? Ya da sizin kadın pazarlarınız vardır oralarda satarsın? Ya da..." "Beni iyileştir istiyorum." Dedi Pars sözünü keserek. "Hastayım ben." Azra dalga geçercesine güldü. "Doğru, beyninden hasar vardır senin." Pars sırıttı. "Nereden anladın? Gözlerinde röntgen cihazı mı var?" "Yok da kalbim var. Sizin gibi ruhsuz kalpsiz insanların beyninde sıkıntı olması gerekiyor yoksa o kadar insanı öldüremezsiniz öldürmekten keyif alamazsınız." "Teşhis konusunda gayet iyisin. Anında çözdün hastalığımı." Azra dosyaya baktı. Bu bi hastanın dosyası olmalıydı. İçini açtı. En önde bir beyin MR görüntüsü vardı. "Senin mi bu?" Dedi Parsa bakarak. "Evet." Azra hızla dosyayı eline geri verdi. "Ne güzel o zaman. Dünya bi kötüden kurtulmak üzere. "

"Avukat Hanım. Ben öldürmedim." "Ya. Öyle mi? Mesela sana neden inanayım? Mafya olduğu kesinlikle bilinen ama kanıtlanamayan şirketin veliahtı olan birine? Senin sicilinde işlemediğin bir suç var mıdır? Senin için insan öldürmek çok sıradan bir şey olmalı." Fecir gerildi. "İşlemediğim tek suçla şuan suçlanıyorum." Yüsra tekrar kahkaha attı. Ama sinirden gülüyordu. "Işlemediğin tek suç insan öldürmek mi? Güldürme beni mafya oğlu." Derin bir nefes alıp sakinleşmeye çalıştı. "Bana boş muhabbet geçme. Kısa kes. Ne diye beni ayağına çağırdın?" Fecir gülümsedi. "Tam olarak o inanmadığın şeyi inanılır hale getirmen için." Yüsra birden kaşlarını çattı. "Ne diyorsun sen be? Ne geveliyorsun ne istiyorsun?" Fecir hafifçe gülümsedi. Sesinin tonunu kıstı. Ve sadece Yüsranın duyabileceği şekilde konuştu. "Seni." Fecirin fısıltılı ses tonu Yusranın çatık kaşlarını gevşetirken gözleri hafifçe açıldı. İstemsiz bir şekilde kalbi pır pır attı. "N..Ne?" Fecirin gülümsemesi genişledi. "Avukatım olmanı istiyorum."