21 yaşındaki dünyaca ünlü buz dansçısı Selis iki abisi babası ve üvey annesiyle mutlu bir yaşam sürmekteydi Babasının metresi bildiği annesini yıllarca sormayan Selis, Alperen abisiyle yalnız kaldıklarında kafasını karıştıran sorulara yanıt arar Annesinin bir metres olmadığını ve üç abisinin daha olduğunu öğrenen Selis, babasına duyduğu nefreti içinde büyütür Selis`te travmalar bırakan geçmişin sayfaları yeniden açılır, Selis`in intikam almak için çıktığı bu yolda yalanlar gerçeğe iyiler ise kötüye karışır Selis babasının kanlı mirasına ulaşabilmek için önüne çıkan tüm engelleri yok etmeye ve yeni bir devrim yaratmaya devam eder

Kupa Kızı ve serseri isminde ilk kitaptır. Kupa kızı ve Serseri`nin hikayesi... Not: Ayliz kitabımın yan kitabıdır

Tek aşkı görevi olan bir binbaşı. Sevgilisi tarafından ihanete uğrayan bir öğretmen. Peki kader bu iki insanın yollarını kesiştirirse neler olurdu.... Binbaşı Kerem Öztürk & Leyla Seyhan Okuyup görelim ❤️‍🩹

Yıllar önce çocukluk aşkıyla yolları ayrılan Ayliz hayatına devam etmenin yollarını kendi çapında bulmuştur. Ancak bir gün hiç beklemediği bir anda karşısına `o` çıktığında ne yapacağını bilemez. Tıpkı onunla eskisi gibi olup olmayacağını bilmediği gibi... "Tutuklusunuz hanımefendi." "Niye polis bey? Kalbinizi mi çaldım?"

Kaba saba, ailesine bile gülümsemeyen bir adam üç yaşında bir kızı olduğunu öğrenirse ne olur?

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellatı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar`dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar`dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi.

Küçük yaşta Şırnak`ta babasını kaybeden Aybüke yillar sonra savcı olarak babasını şehit verdiği topraklara gelir. Katilin peşine düşer. Bu süreçte kıdemli üsteğmen Poyraz Ali Karakurtla yolları kesişir. Başlarda geçinemeyen iki zıt karakter olsalar da daha sonra birbirlerine destek çıkan iki kişi olacaklar...

Acıyla harmanlaşmış yürekler. bir aşk uğruna bedel ödeyecek masum kalpler .. berdel sonucu birbirine can olan iki yürek. Onlar kimyidi onlar acıyla büyümüş birbirini bularak kalpleri sevda ile harmanlanmış iki insan . Uğruna canından vazgeçeceği küçük karısı Eva Nefes kobani , ona yuva olan adama deli divane olan adını yüreğine kazdığı adam Berat Gayani .. onsekizinde gelin olduğu adam onu çok sevmiş gözünden sakınmıştı. yaralı ceylanını okutmuş herkesin imrenerek baktığı kadını hayata döndürmüştü . onlar sevdanın en güzel haliydiii ❤️ ✨ + onsekiz sahneler şiddet argo küfür işkence sahneleri içerir.

Cringe bir gerçek ailem kurgusu değildir. Gece henüz daha yeni 16`sına ayak basmış bir kızdı. Neredeyse bütün hayatını yetimhanede geçirmişti. 5 yaşına kadar birlikte büyüdüğü annesi, bir genel evde vefat etmişti. Tabi hayatını kaybetmiş olması sıradan bir olay değildi! Zaten annesi bildiği kadının ölmesiyle bunlar başına gelmeye başlamamış mıydı? 5 yaşından sonra yetimhaneye sevk edilmişti ve o genel evde yaşadığı şeylerin hemen hemen aynısını mutlu olmak için gittiği yetimhanede de yaşamıştı. Akşam 20.00`den sonra uyursa ceza yerdi, yemeğini yemeyi reddederse ceza yerdi, sesi birazcık yüksek çıksa ceza yerdi. Bu cezaların çoğu soğuk ve karanlık bir depoda geçse de bazen en büyük korkulu rüyası yaşanırdı! Sırf bu yüzden herşeye çokça dikkat ederdi. Asla ceza yiyeceği birşey yapmazdı ama o da daha bir çocuktu, elbette bazen farkında olmadan yanlış birşey yapardı ve bunun cezasını çok acı bir şekilde çekerdi. O yıllarca acı çekerken ailesi onu bulmak için geç kalmıştı. Kendi ailesine yabancı, yarım kalmış bir kızdı Gece. Bazen yurda sonradan gelen arkadaşlarından, gelmeden önce yaşadıkları aile ortamını dinlerdi. Bazılarının berbat bir hayatı olsada diğerlerinin şahane bir hayatı olurdu fakat bazı sebeplerden hepsinin buluştuğu o ortak noktaya gelirlerdi. Çok özenirdi onlara ama asla kafasında canlandıramadı kafasında o anları. O kadar uzaktı aile kavramına... Babası, annesi, 3 abisi, ikizi ve bir erkek kardeşine uzak kalmıştı. O kadar uzak kalmışlığın içinde birbilerine tutunabilecekler miydi? Lütfen hikayemize bir şans verinn🤍

Ama içimdeki yılların verdiği hayal kırıklığı ve ezilmişlik duygusu beni durdurdu. Usulca kafamı çevirip anneme baktım. "Bir söz var bilir misin?" Ne dediğimi anlamak istercesine baktı "Bir şeyden ne zaman vazgeçersen, o şey vazgeçtiğin gün sana gelir, derler." İstemedende olsa kırgın şekilde baktım. "Senin, beni sevebilme ihtimalinden yıllar önce vazgeçtim. Ama senin sevgin bana hiç gelmedi," gözlerinde anlandıramadığım bir duygu belirdi. Boğazımda yanma hissi oluştu "Anne." Benden hiç bir zaman duymadığı `Anne` kelimesini duyduğunda afalladı. Bana bakan gözlerinde ilk defa iğrenmeden farklı bir duyguyla, şaşkınlıkla baktı.