🌑"...Bir sınır üssü. Yedi asker. Bir sır. Ve fırtına yeni başlıyor. Ne demişler "Plan yoksa... kaos vardır."...🌕

ömömöjhguhkıjhbjkfgcxfgxfgc

Kahverengi saçları vardı, Teni Esmerdi, Bakışı çekingendi, Yıpranmış elleri vardı. Taşı yontuyordu, İşçi oğluydu. Ondan gurur duyuyordu. Ama neden gülüyorsunuz?

Yıllar önce karşılaştığım kişi geldiğim timin komutanı mı?

Alıntılar var jajajjs

Ben annesi yanında öldürülmüş bir kızım ben çocukluğu olmayan bir kızım Ben Asena Işıl bu benim hikayem

Bol kaoslu,nefretten aşka dönüşen bir kitap.

Kar her şeyi örter. Sesleri, izleri, söylenemeyenleri… Bazı aşklar da böyledir; beyaz görünür ama altında çok şey saklar. Karbeyaz, bir evin kapısından içeri giren umutların, aynı kapıdan sessizce çıkan kırılmaların hikâyesi. İnsan, en çok ait olduğunu sandığı yerde kırılır. -Karbeyaz ❄️

Altı yaşında bir kız düşünün etrafındaki insanlar ağlıyo feryad ediyo ama ne olduğunu anlamıyo sorduğunda ise evladım gitti diyolar.On yaşında yine aynı tepkiler.on beş yaşın aynı tepki,on yedi yaşında annesini,on sekiz yaş gününde artık yaşadıkları nı anlamaya başlıyor ailesini birer birer kaybediyor tam beş tane abisini birde annesini kaybetti.on dokuz yaşında bi abisini daha kaybediyor.yirmisinde sevdiği adamı.Hepside vatan uğruna vermişti canını.on yedisinde eğitilmeye başladı oda asker olucaktı annesi gözleri`nin önünde öldürüldü bir şey bile yapamadı.Şu anda yirmi yedi yaşında bir kadın,oda kanının son damlasına kadar vatanı için savaşacaktı...

Bazen insan kendini değerli hissetmek için sevgiye ihtiyaç duyar... Ben Melike Hançer, ailesi tarafından köpek kulübesine atılmış bir kızım.Ne istediler benden bilmiyorum ama şuan intikam ateşiyle yanıyorum.Babamın intikamı için yanıyorum...

İki çocukluk arkadaşı ağır bir olaydan dolayı yıllarca ayrı kalmışlardır. Peki kader bir daha onları bir araya getirirse?

Parlanın girdiği Kılıç Timinde yasadiklari

Hayat, çoğu zaman seksen yıl süren bir yolculuktur. Ama bir asker için... bir saniyede son bulabilir. O bir saniye, Baran için yeniden doğuştu; Mevsim içinse tutunmaya çalıştığı bir bağlanış. Fakat Mevsim’in sarılacak hiçbir dalı kalmamıştı—ta ki bir kiraz ağacının gölgesine sığınana kadar. Şimdi bir seçim zamanı: Kırık dallara rağmen tutunmak mı, yoksa toprağın sessizliğinde kaybolmak mı?

Eşinin ölümüyle hayatını oğluna adayan Jandarma Özel Harekat Yüzbaşı Oğuzhan Yener ile komşu olan sınıf öğretmeni olan Nur Su Yalın’ın hikayesidir…

Görev için bir dağ köyüne giden askerin orada tanıştığı aşk duygusunu okuyacağız.

“ Söyle sana neden Nemrudun kızı diye lakap taktılar askeriyede ?” “Bir çok nedeni var ama beni tanıyarak anlayabilirsin bunu sadece.”

Askerde geçen bir kurgudur. Askeriye dışına da çıkabilir.

Öylesine yazıyorum düzgün olmayabilir haberiniz olsunn

Bu hikaye romantik bir kurtarma masalı değil. Burada kimse doğruyu tam olarak bilmez, kimse masum kalmaz. Bu kitap; susmanın ihanete benzediği, gerçeğin gizli tutulduğu, ve sevmenin bazen en büyük zayıflık sayıldığı bir dünyayı anlatır. Burada görevler insanlardan önce gelir. Sorular cevapsız kalır. Ve yapılan seçimler, geri dönüşsüzdür. Vatan, bu hikayede kutsal bir kelime değil; bedeli kanla ödenen bir sorumluluktur. Yanlış anlamalar tesadüf değildir. Sessizlikler masum değildir. Ve hiçbir kayıp "sadece görev" değildir. Bu hikayede asıl soru kimin yaşadığı değil; kimin gerçeği gömmek zorunda kaldığıdır.

Nefes bağcı gittiği gizli operasyon sonucu düzenlenen suikasta aldığı darbe yüzünden komaya girer . Fakat uyandığında son bir buçuk senesini hatırlamıyordu Sevdiği adamı ekipini peki nefes bu sürecini nasıl başa çıkacaktı ? bilinmezlikler içindeydi fakat tek bildiği şeyse bazı yaralar hiç gitmezdi

Ben, yazar. Bu yolculukta teşekkür etmem gereken ilk kişi sensin. Kitabı elinde tutan ya da Pdf’yi uzun süre arayan. Okuyucu olmazsa kitap da olmaz. Bu yolculuğa benimle beraber çıktığın için sağ ol. Benim evim de yuvam da kitaplar, arkadaşlarım ise karakterler. Bu kitapta ise senin yoldaşın Tomay olacak. Ben Tomay’ı yazarken hem duygulandım hem de çok gururlandım. Tomay benim yazdığım yaralı karakterlerden biri ama sadece bir hayal ürünü değil. Gerçek hayattan acılarla süsledim ben karakterimi. Umarım okurken sana da hissettirebilmişimdir. Bol gözyaşlı okumalar dilerim:) -Belleza. Onların değimiyle “Ruhsuz Hanım” 07.08.2025

doktor olan elya ilk tayini karadenizin göz bebeği olan rizeye çıkar ve rizeye gider askeri bir lojmanda çalışmaya başlar ama işinin ilk günü hastaneye yaralı bir tim gelir

" O gün seni yıllar sonra ilk kez gördüğümde ay yüzün geceyi aydınlatıyordu her zaman ki gibi... Seni ilk gördüğüm andan itibaren kalbimin derinliklerinde taşıyordum ve her zaman ki gibi şimdi de seni kalbimin derinliklerinde taşımaya devam edecektim ay yüzlüm... "

13 Yıl önce Karadeniz`in hırçın dağlarında mutlu mesut yaşayan iki aile. Yıldırım ve Demirel. Güneşin çocukluk arkadaşı, çocukluk aşkı olan Demir Demirel karadenizden hiç bir açıklama yapmadan ailesiyle beraber ayrılır ve 13 sene sonra geri döner.

Fotoğraf makinem aniden ellerimden çekip alınınca şaşkın bakışlarımı karşımda duran bedene çevirdim. Damarları belirgin olan kolunu önümdeki rafa koymuş, beni rafla arasına sıkıştırmıştı. Az önce gizlice fotoğraflarını çektiğim adamdı bu. Kaşlarımı çatarken elimi uzatıp fotoğraf makinemi geri almaya çalıştım ama olmadı. Sert bakışlarıyla fotoğraf makinemin içinden hafıza kartını çekip aldı. "Umarım birdaha kimsenin gizlice fotoğraflarını çekmemeyi öğrenirsin." Dedi yüzü kadar sert sesiyle. "Tamam, yaptığım yanlıştı ama hafıza kartını geri ver. O benim için önemli." Nazik tutmaya çalıştığım ses tonumla ara bulmaya çalışıyordum. Karşımdaki adam güvenmez bir şekilde hafıza kartını geri verdi. "Fotoğraflarımı derhal sil." Homurdanarak hafıza kartını kamerama yerleştirip fotoğraflar kısmından adamın fotoğraflarını sildim, tüm bunları yaparken tepemde dikilip gerçekten sildiğimi kontrol etmişti. Sonunda geri çekildiğinde gözlerim yüzünde gezindi ve en sonunda mırıldandım. "Askersin sen." Adam gözlerinde belirlenen şaşkınlığı gizleyemeden birkaç saniye afalladı, ardından tekrar eski haline büründü. "Hayır, asker değilim. Normal bir insanım sadece." Alaycı bir şekilde gülümsedim. "Hiçbir insan onun fotoğrafını çektiğimi anlamaz ama sen anladın." "Dikkatli biriyim." Diye karşılık verdi. "Saçların kısa, yapılı bir vücudun var ve yüzün tıraş olmaktan mahvolmuş." Onu incelediğim sırada ilk gözüme çarpan kanıtları sıraladım. Bunları söylediğimde elini yüzüne götürerek belli belirsiz sıvazladı. "Dediğim gibi, ben halktan biriyim. Şimdi de gideceğim, burada fazla bile durdum." Tam arkasını döndüğü sırada tekrar ona seslendim. "O zaman savcısın?" Peşini asla bırakmayacaktım.