“Yeni bir ev… ve yeni sırlar. Duru, babasının evleneceğini öğrendiğinde hayatının tamamen değişeceğini fark etti. Karan, babasının yeni eşinin oğlu… karanlık, mesafeli ve tehlikeli. Sessiz bakışlar, bastırılmış gerilim ve yasak bir çekim… İki farklı dünya, tek bir ev ve sırlarla dolu bir aşk… Üvey Abim, yasakların ve duyguların çarpıştığı bir roman. Her bakış, her sessiz adım ve her karanlık sır sizi içine çekecek.”

“Bazı vedalar söylenmez… sadece zorla yaşatılır.” Açelya’nın hayatı, babasının kurallarıyla çizilmiş dar bir kafes. Ama o kafeste bir istisna vardı, Sarp Eryılmaz. Beş yıldır yaralarını bilen, sustuklarını duyan, düşerken elini tutan tek kişi. Onun yanında dünya susuyor, acı hafifliyor. Fakat bazı bağlar, ne kadar güçlü olursa olsun kırılmak için bekler. Bir akşam… Bir araba… Bir karar… Ve tek bir cümleyle her şey paramparça olur. Açelya, geçmişiyle birlikte başka bir şehre savrulurken, Sarp ilk kez onu koruyamadığı bir savaşın içinde kalır. Ama hikâye burada bitmez. Yıllar geçer. Tam on yıl. Ve kader, onları bambaşka bir yerde, hayalini kurdukları o lisede yeniden karşı karşıya getirir. Artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Çünkü bazı hikâyeler mutlu bitmek için yazılmaz.

O bir kurak topraktı. Ne ben onun toprağında yeşermekten vazgeçebildim ne de o kurak toprağından sıyrılabildi. Zülayn Akdemir & Alparslan Dağhan

[TAMAMLANDI] BU HİKAYEYE ŞANS VERMELİSİN SEVGİLİ OKUR, PİŞMAN OLMAYACAKSIN Bu hikaye biraz karışıktı, çocukları karıştıran bir hemşire yoktu kendi çocuğunu ablasının çocuğuyla değiştiren bir adam vardı. Ve bunu kimse bilmiyordu. (Alıntı) "İstemediğin bir evde kalmaya utanmıyor musun sen?" "İstenmediğim yerlerde kalmaya alışığım ben, ikiz müsveddesi."

-çok güzelsin ama alay etmiyor

Bir yerde okumuştum: "Tepeden tırnağa yaralısın, sevmek senin neyine. " yazıyordu. Kalbime kazımak istedim bu cümleyi, çok dokunmuştu.

Gece herkes için aynı değildir. Biri çalar. Biri hisseder. Ve bazı karşılaşmalar… tesadüf değildir.

Derler ki Karadeniz hırçınlığı ile meşhurdur. Sevdi mi kimseyi dinlemez kaybetmeyi sevmez. Poyraz Çakır. Namı diğer Karadeniz`in Hırçın Poyraz`ı Çisem`i görene kadar sevdanın sadece kalpte olduğuna inanırdı. Ta ki ander gözlüsünü görne kadar. Poyraz, Çisem`i zorla otutturulduğu nikah masasından kurtardığında aklında sadece masum bir kadını memleketine götürmek vardı. Sevda planlı değildi. Aynı sevdanın yanında bir belanın gelmesinin planlı olmaması gibi. 🌀 "Burası Karadeniz," diye mırıldandı. Sesindeki netlik ve inanç ruhuma işliyordu. "Burada emanete hıyanet olmaz. Sen bana emanetsun," Sonunu getiremedi. Getiremesine de gerek yoktu. Çakır gözleri ematene hıyanet etmeyeceğini söylüyordu. İçimden tekrar ettim. Burası Karadeniz burda emanete hıyanet olmaz. Olsa bile Poyraz Çakır sözünden dönmez.

"Ruhuna imzamı, tenine mühürlerimi bıraktım; artık attığın her adım benim toprağım, aldığın her nefes benim borcumdur, küçüğüm."

Defne, Kerem’le birbirlerinden nefret ettiklerini sanıyordur. Aynı sınıf, aynı grup, aynı tarih projesi… Kaçış yoktur. Ortaokuldan beri aileleri yüzünden yolları kesişen bu iki kişi, zorunlu sohbetlerle birlikte sandıkları duyguların aslında hiç de sandıkları gibi olmadığını fark etmeye başlar. Bir nefret yanılgısı, beklenmedik bir yakınlığa dönüşmek üzeredir.

Alin, Kiraz çiçeği mahallesinde kendi halinde yaşayan bir kızdır. Ancak bu sade yaşamı, mahalleye geri dönen arkadaşının abisi Kılıç ile bozulur. Bazen bir salıncak, bir kıvılcımı doğurur. … Şimdi izninizle size soruyorum. Siz de bizimle salıncağa binmek ister misiniz? Unutmayın, salıncaklar sadece mutlu etmez. Aynı zaman da yakar. Öyle bir yakar ki mutluluk duyarsın alev almaktan. Ta ki kül olana kadar. …

Bir grup arkadaş. Bol kahkaha. Saçma cesaret oyunları. Ve fark edilmemesi gereken duygular… Umay ve arkadaşlarının eğlenceli ama karmaşık dünyasında, “kanki” olmak bazen sandığından daha tehlikelidir.

İş çıkışı benzinlikte bir adamın üstüne kahve döktüm en fazla ne olabilir ki?

Aden Aktan yıllardır görmediği kardeşiyle karşılaşınca büyük bir şok yaşar ve kardeşini kıyametin pençesinden söküp almak ister. Ancak Halit Aktan kızana zor bir seçim sunarak buna engel olur. Aden ve Azar arasındaki ilişki başka klasik bir intikam hiksayesi gibi görünse de olayın aslı çok daha karmaşıktır. İkisi de ruh yarası taşımaktadır. Birbirlerini istemeden tetiklemeleriyle masalın karanlık sırları yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başlar. Aralarında tekrardan alevlenen ateşte bu kez ne Azar`ın merhameti ne de Aden`in mucizeleri vardır.

Yıllardır aşık olduğu adamı yıllar sonra başka bir kadınla gören açelya...

Arina, son 4 yılını Türkiye`de geçirmiş bir kızdır. Kafa dağıtmak için geldiği mekanda çıkan olaylardan dolayı mekandan ayrılmak ister, fakat işler onun isteği üzerine gitmez. Kimsenin bilmediği bir sırrı öğrenir. Bu durum yüzünden başı derde girer. Yer altı dünyasının en acımasız Patron lakabı ile tanınan adamın eseri olur. "Bunu bilmemeliydin." Gözlerim kapanmadan önce en son duyduklarım bunlar oldu. "Artık istesende kurtuluşun yok."

Eflal: Açelll Türkiye’ye dönüyorum kuzumm Açell gene nolduu Niye bakmiyorsuunn Açellimm: Kimsin? Eflal: Açel benim Eflal Açellimm: Eflal güzel isimmiş de ben Açel diye birini tanımıyorum. Eflal: Açelya dalga mı geçiyorsun? Açellimm: Kardeşim yanlış numara yanlış Açelya değilim ben. Çağıl ben ne Açelyası? Eflal: Ayy özür dilerim beyefendi. Arkadaşımın numarasını yeni aldım da Yanlış girmişim sanırsam. -Açellimm kişisi Çağıl olarak değiştirildi.-

Ünlü bir iş adamının kızı Nil Bozkaya`nın fake bir hesap açıp gıcık olduğu babasının iş ortağının oğlu olan Alparslan Demir`e yazması ile her şey başlar. İkili gerçek hayatta da birbirinden gıcık alıyordu ve aileleri de bu durumdan pek şikayetçiydi. Peki ya bu durum nereye kadar böyle sürecekti? İkisinin birbirinden bu kadar nefret etmesinin sebebi geçmişteki bir aşk mıydı yoksa bir ihanet miydi? Yoksa ikisi birden miydi tüm bunların sebebi?

Birbirlerini aslında uzun zamandır seven ama bunu söyleyemeyen bir çiftin, bir akşam aynı yerde bulunmaları ve o akşam yaşanan bazı şeylerden sonra sevgili sanılmalarını ve bununla nasıl baş ettiklerini anlatan tatlı bir lise kurgusu.

Türk Hava Kuvvetlerinde Olan Kadın Ve Türk Kara Kuvvetlerinde Olan Adamın Hikâyesi... "Havadan gelen nefes karaya vurmasaydı, Çiçek toprağa kavuşmazdı. Çiçek oksijen bulması için toprağa karışması gerekirdi. Ve Hava ve Kara Birleşirdi. Toprak ve Çiçek Buluşurdu. Bu ne demekti? Bu Tam olarak şu demekti. Bir Makine, Bir İnsan Tek Vücut Olduğunda Yeryüzü Ve Gökyüzü Birleşir Bir Savaşçı Doğar."

17 yaşında olan Selen abileri tarafından üvey babasından kaçarken bulunur Maalesef 4 Abisi 1 İkizi 1 Kardeşi ve Selen Yalnızdır Çünkü Anneleri doğumlarında vefat etmiştir Babaları ise karısının vefatına dayanamayıp intihar etmiştir

Kapıya birkaç adım kala, her şey değişti. O gün söylenemeyen tek bir söz, geride bir ömür bıraktı. Cenazedeki yabancı, hiçbir şeyi açıklamadan bazı şeylerin göründüğü gibi olmadığını söyledi. Zeren, o günden sonra gerçeğin peşine düştü. Ama her adım onu aydınlığa değil, daha derine sürükledi. Bazı izler bulunmak için değil, kaybolmak içindir. Ve Zeren, gerçeğin zamanla değil, bedelle ortaya çıktığını öğrenecekti.

26 yıl boyunca başka birinin hayatını yaşadığını bir sabah öğrenseydiniz ne yapardınız? Doktor Maria için gerçekler, sadece bir DNA testi değil, koca bir kimlik sarsıntısıydı."

05*: Hani sürekli asansörde beklemeden gittiğin kişiyim. 05*: Her seferinde de son dakika oluyor amk

1540`lı yıllarda, Bursa`nın Itır Kasabası`nda geçen imkansız bir âşkın hikâyesi... ... "Sandım ki zühre yıldızı, şavkı beni yaktı geçti..." Yazdıklarım, sustuklarımdır. Sustuklarım, hislerim… Çoğu zaman sustuğum için yazdım belki de bilmiyorum. Yazdım. Hep yazdım. Üzüldüm, yazdım. Sevindim, yazdım. Ağlıyorken yazdım, gülüyorken yazdım. Ne hissetsem onu yazdım anlayacağın. Yazmanın ruha iyi geldiğini anladığımda daha bir severek daha bir içten yazmaya başladım. Bu kitap, yazdığım ilk kitap değil ama okuyucuyla, seninle, buluşturduğum ilk kitap aziz yoldaşım. Son olmamasını ve yolumda beni yalnız bırakmamanı temenni ediyorum. ... Yine de hoş gör sen bu toy benliğimi. Yanlışlarım olursa mazur gör. Fakat bil ki, yazdıklarım elimdeki mürekkebin, dilimdeki kelimenin yanlışıdır, hislerimin değil. İnsan yanlış hissetmez. Yanlış düşünür, yanlış kararlar verir, yanlış kalemi kullanır, yanlış kitabı okur, belki yanlış kişiye verir sevgisini ama hiçbir zaman yanlış hissetmez. Hislerine güven, hisler insanı yarı yolda bırakmaz. Hep dil-hûş olasın. En güzele emanetsin. 2026/Ankara Belinây... (Tüm Hakları Saklıdır - Hikâyede Geçen Hiçbir Mekan, Kişi ve Olayın Gerçeklik İle İlgisi Yoktur.)