Yıllar önce erkek arkadaşı ile geçirdiği bir araba kazasında hafızasını kaybeden fakat kaza gecesini hiç unutmayan,geceleri kabusları olan bir kızın gittiği psikologun aslında kaza geçirdiği erkek arkadaşı olduğunu fakat hafıza kaybı yüzünden onu hatırlamadığı ama oğlanın onu hatırladığı garip türde bir hikaye okuyacaksınız iyi okumalar,)

"Ya seni ne ilgilendiriyor? Bu durum seni alakadar ediyor mu? Sanane ya kimsin sen?" dudaklarında acı ve buruk bir tebessüm oluştu. Başını saniyelik yere eğdi ve alt dudağını sertçe ısırıp derin bir nefes aldı. Gözleri doldu. Ağlıyordu. "Sen kimsin ha?" dedi ve sağa sola bakmaya başladı. "Ben sevdiğin adam değil miyim? Uğruna tüm Dünyayı karşıma alırım dediğin zamanları niye hatırlamıyorsun be zümrüt gözlüm." şimdi acıyla bakma sırası bendeydi. Bizim hayatımızı bitirenler hep uğruna tüm dünyayı karşımıza alacaklarımızdı zaten. "Savaş... sana yıllar önce uğruna dünyayı karşıma alacağım adamın söylediği bir kaç cümleyi söyleyeyim mi ben?" dediğimde `yapma` der gibi baktı yüzüme pişmandı farkındaydım ama yapacaktım. Canım o kadar yanıyordu ki kendimle beraber en masum olanları bile yakmak istiyordum. "Dur dur bekle söyleyeyim neydi? ha hatırladım! `Yapamıyorum. Olmuyor Allah kahretsin ki olmuyor. Senin sevgine karşılık veremiyorum. Deniyorum Savaş diyorum bu kız seni bu kadar seviyor sende dene belki seversin ama kalbimde bir kilit var sanki senin anahtarın açamıyor be kızım. Zorlama başkasıyla dene ama benim kalbimin kapısını zorlama açılmıyor.` " Tek tek bana zamanında söylediği her kelimeyi, her cümleyi eksiksiz hatırlattım. Bu zehirli kelimeleri aklıma değil kalbime kazımıştım. "Evlendin..." dedi. "Başkasıyla denedim." dedim. "Çocuğun var." dedi. "Beni hayata bağlayan son dal." dedim. Sabrının sonuna gelmişti ve kendini tutmadan bağırmaya başladı. "Neden geldin lan o zaman neden? ne hale geldiğimi görmüyor musun Yeşim neden bunu yapıyorsun kurbanın olayım yapma." "Yaptığın şeyleri bedelini başkasını ödetemezsin Savaş Özdemir bu hayatta herkes yaptığı şeyin karşılığını fitil fitil verir. Bu saatten senin adın benim dilime, benim adım senin diline yasaklı. Beni hayata bağlayan tek şey kızım ve bu ömrümün sonuna kadar da böyle olacak. Bu seninle son konuşmamız son hesaplaşmamızdı." Bitmişti. Bitirmiştim ve o da farkındaydı. Hiç başlamayan bir şeyi nasıl bitirebilirsin ki? "Yeşim biliyor musun kalbimin kapısında ki kilit kırıldı." dediğinde cevap vermeden arkamı döndüm ve bir adım attım. Başımı çevirmeden sakince konuştum. "Savaş biliyor musun kilidi kırmaya çalışırken anahtar da kırıldı..." ** Yeşim Vural artık saf duygularla Savaş Özdemir`e aşık olan bir kız değildi. Büyümüştü... Artık bekar bir anneydi ve onu hayatta tutan tek şey küçük kızıydı. Savaş Özdemir ise... Siz onu okuyun daha iyi anlarsınız.

Buğlemin dc oynarken tedirginleşmesi

Bir deli ya da sadece deli diye adlandırılan biri... Bir doktor ya da sadece doktor diye tanındığı için gerçek kimliğini saklayan biri... Belki bizim onun ile asla bir hikayemiz olmayacaktı. Onun ismi bile karanlıktan geliyordu. Altında ki yer bile o yürüdüğünde titriyordu. Benim ile tanışana kadar zaafı yoktu. Ama artık tek zaafı bendim... Ben uğursuzdum... Gittiğim her yere, tanıştığım herkese hatta kendime bile uğursuzluk yayıyordum. Ben zehirliydim... Her zerremden zehir akıyor ve yanımda ki insanların kanına karışıyordu. "Kara..." Bakışlarını bana çevirdi. Simsiyah gözlerinde tek bir duygu ifadesi yoktu. Alayla gülümsedim. "Beni yanında istiyorsun ama unutma, ben Zehir`im... Daha ne olduğunu anlamadan kanına karışır ve seni yok ederim. Beni hafife alamazsın, ben sıradan bir `zehir` değilim..." Uzun uzun yüzüme baktı. Buruk bir şekilde gülümsedi. Üstüme yürümeye başladı. "Zaten kanıma karıştın..."

Her şey, Gece`nin arabasının önünün kesilmesiyle başlar. Bu beklenmedik karşılaşma, onu Ayaz`ın karanlık ve tehlikelerle çevrili dünyasının içine çeker. Güç, sırlar ve kontrol arasında gelişen bu bağ, iki hayat için de geri dönüşü olmayan bir süreci başlatır.

3 kitabım bu benim spoi vermek istemiyorum okudunuz zaman anlarsınız iyi okumalar şimdiden

Siz; kim olduğumu merak edersen hiç çekinme ara beni Kimliksiz; psikopat herif ararım merak etme Kimliksiz; bulursam ne yapacağıma inanmazsın... Siz; ben seni muhatap almıyorum. Yürü anca gidersin... Kimliksiz; kim olduğunu öğrendiğim zaman kaçacak delik arayacaksın; benden söylemesi...

Küllerinden doğdu. Önce av oldu sonra avcı..

Arkadaşlar bu benim ilk kitabım hatalar varsa kusura bakmayın ve bu kitap hayal üründür fazla sorgulamayın

Yetim hanede büyümüş bir genç kız değil çünkü bu sefer bir değil üç Bebek karıştırılmış bakalım bizi neler bekliyor henüz 17 yaşında olan Asena Alp ve Atlas bu olayi nasıl karşılayacak yeni ailesin de onları neler bekliyor aşiretteki tek kız olan Asena neler yapacak en önemlisi ailelerle anlasabilecekler mi tüm bunların cevabı kitapta saklı bol aksiyon dram komedi mi okumak istiyorsunuz güçlü kadın karakter mi olsun mutlu sonla mi bitsin eee ne bekliyorsunuz kurguma bekliyorum sizleri 💖🫶🏻 -Dayaanamiyommmm dayanaaanamiyomm safetttt abeee -Neyeee dayanamıyon? -Acliğaaaaaaa -Te Allah`ım ya sabır millet deliye hasret biz akilliya -Yaranamadimmm yawrumm yaranamadimm -Kime yaranamadın? -Ne yaptımsa banaaa dayanamadiiii -Lan kızım kim saana dayanamiyor şöyle sikeyim ecdadını -Hahahahahaahahahah sakin ol barancimm sarki bu sarki ekran sureni çoğalt biraz -Te subhannallah Bu hikayenin tüm telif hakkı bendedir kopyalama veya taklit etme gibi durumlarla gerekli işlemler başlatılacaktır

Doğduğu gün ait olduğu hayattan koparılan Rüya bir gün yaşadığı acıların bir hırs ve intikam uğruna olduğunu öğrenir. Yıllar önce para karşılığı verilen bir bebek... Arkada bırakılan yıkık ve eksik bir aile... Bir Ailenin Kayıp Kızı, kimliğini bulan Rüyanın gerçek ailesine ve hak ettiği hayata uzanan zorlu yolculuğunu anlatıyor. Bu hikaye hayatı çalınan bir kızın hayatını anlatıyor.

"İnsanlar öldürür, çalar ve kalp kırar. Kimileri ise gözyaşlarını çalarlar insanların. Ben, ondan çaldığım gözyaşlarıyla zihnimde bir deniz yaratmış olan o kadındım. Avuçlarımda biriktirdiğim kanlar benden akmıyordu. Onun göğsünden kopup geliyordu. Ancak kimse bilmiyordu acısını. Dışardan kanayan bendim, sızısını hisseden O`ydu. Ben küçük bir kız çocuğuydum; yağmur damlalarını gözyaşı zannedecek kadar saf, göğü ağlatanın tanrı olduğunu düşünecek kadar aptaldım. Ölenlerin toprağa girdiğini bilirdim de, arkalarında bıraktıkları acıyı hissedemeyecek kadar toydum. Avuçlarıma kazınacak elleri sanmıştım. Oysa o ellerin beni yakacağını hiç düşünmemiştim. Bizim için başka bir evren olmayacağını biliyorduk ikimizde. Birbirimizi bulabileceğimiz tek evren buydu ve biz bulmak bir yana, bu evrende kaybetmiştik ışığımızı. Ben küçük bir kız çocuğuydum; birkaç damla gözyaşının bile fazla görüldüğü bir bedende, içime gömdüğüm hayatları saklamayı başaramamıştım. Ellerimle sökmüştüm birçoğunun köklerini acıtıyor diye. Hiçbir zaman pişmanlık duymamıştım bundan, ama üşümüştüm. Bilmemiştim o kökler bana sarılmış ve beni Dünya`daki kötülüğün soğuğundan korumuş. Bu Dünya`da soğuktan başka bir şey yokmuş. Burada kimisi zihnine gömermiş her bir şeyi ve içinde yaşarmış. Kimisi ise içine gömermiş ve ilk bulduğu zihinde yaşamış hayatı. Tanrı`nın bana bahşettiği lanetin, her zaman için iki tarafta da yaşayamayacak oluşum olduğunu düşünürdüm. Yanılıyormuşum. Benim lanetim yaşayamayacak oluşum değilmiş. Aksine, yaşatamadıklarım yakacakmış beni. Çok garip biliyor musun? Evet, sen. Sanki bu his o kadar muazzam ve ağır ki, altında ezildiğimi hissediyorum. Bundandır ki son birkaç saattir elime aldığım kalem tek bir kelime yazmıyor. Aşağı bakıyorum, bir okyanus var. Ama fazla yüksek... Ölüm gibi. Yukarı bakıyorum, masmavi bir gökyüzü. "Fazla sonsuz..." diye mırıldanıyorum içimden. Yaşam gibi. Ve duvara bakıyorum sessizce. Ölümle yaşamın arasındaki o ince çizgi, o uçurum ise biz gibi. Sen gibi. Gözyaşlarını çaldım diye nefret etme benden. Ki seni tanıyorsam, eğer unutmamışsam benden nefret edemezsin. O zaman bilmelisin ki, ben zihnime senin için bir çiçek ekmişim ve köklerinin beni sarmasına izin vermişim. Herkes sorgulamış o çiçeğe ettiğim tebessümü. Ama ben soldurmamışım, koparmamışım. Sıkıca tutunmak istediği, hatta tutunabildiği tek şey o tebessümken o çiçeği kopardıysam gece saçlım, bil ki senin yaşayacak yerin kalmamıştır bende. Düşüncelerinle başa çıkamamış, bulduklarını da kaybetmişsindir o zaman. Çaldırdığın gözyaşları avuçlarından düşmüş, dünyanı aydınlatacak Kuzey Yıldız`ın dururken sen geceye mahkûm olmuşsundur. Avucunda tuttuğun gözyaşları da çalınıp tanrıya gözyaşı için yalvardığında, o duyguları da düşürdüğünü fark ederse, her şey düzelirdi. Sana biraz duygu bahşederdi ve yeniden yaşamayı öğrenirdin. Ama ben seni biliyorsam, senin düşürdüklerin değil. Onların bıraktığı acı daha çok hissettirmiştir kendini sana. Ben unuttum, ama sen unutma. Bu çiçekleri ben ektim. Ve ben söktüm. Köklerini ise gözyaşlarımla kuruttum.

“Bazen ne kadar hızlı olursan ol,kaderi sollayamazsın…” Karya’nın hayatı düzensizdi, ama hızla bir düzen kurmuştu kendine. Geceleri sokaklarda yarışıyor, kazandığı parayla hayatta kalmaya çalışıyordu. Direksiyon başında unuttuğu her şey, arabayı durdurduğunda geri dönüyordu. Ta ki Karan’la tanışana kadar. Karan… Adı gibi sert, bakışı gibi keskin, geçmişi kadar karanlık bir adamdı. Karya ne kadar uzak durmaya çalışsa da, onun sessizliğinde kendini buldu. Yaklaştı. Tanımaya çalıştı. Ve sonunda kayboldu. Çünkü bazı yollar geri dönülmezdir. Ve bazı adamlar seni yavaşça değil, bir anda içine çeker.

Şizofren hastası bir kız,gerçek ailesini bulursa ne olur? "Ben Okyanus Altınsoy...Ve ben deli değilim!" Okyanus`un Karanlık bir yanı olduğunu boğulmadan anlayamazsın. Kurgunun bütün hakları bana aittir,en ufak çalıntı da gerekli işlemler başlatılacaktır.

Aras, hafifçe güldü, ama bu samimi bir gülüş değildi, daha çok bir alaydı. Adımlarını yavaşça ringe doğru yöneltti, bilek sargılarını gevşetmeye başladı. "Emin misin, ufaklık? Kırılgan bir şeye benziyorsun," dedi. Gözleri, boyumu ve fiziğimi baştan aşağı süzüyordu. "İşin bittiğinde, ağlayarak annenin eteğine koşmayasın."

Gerçek ailem kurgusudur

Siz: Cuma-i şerifleriniz mübarek olsun. 053**: Bugün Salı. Siz: Tek sorun bu mu sence?

Özgür hiçbir zaman kalmayı planlamamıştı. Gittiği şehirde sadece biraz nefes almak istemişti. Geçmişinden, sorumluluklardan ve kendinden biraz uzaklaşmak… Ta ki bir kafede, yalnız başına kahve içen sarı saçlı bir kızla karşılaşana kadar. Eflal geri dönmek istemiyordu. Çünkü arkasında bıraktığını sandığı bir hayat vardı — yarım kalmış bir nişan, kapanmamış hesaplar ve hâlâ peşini bırakmayan biri. Mesafe sadece kilometre değildir. Bazen iki kalp arasındaki korkudur. Bazen de geçmişin hâlâ kapını çalmasıdır. Özgür kaçmak için gitti. Eflal unutmak için kaldı. Ama bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Ve bazı aşklar… zaman farkına rağmen başlar.

Her hikayenin başrolü sandığınız kişi değildir.

Kılasil gerçek ailem kitabı ama biraz daha farklı... ~Sen bir zavallısın ~Ben bir zavallıyım Diye tekrar ettim onu ama bilmiyordu ki benim yapa bildiklerimi, aldığım eğitimleri, geçtiğim sınavları, ona yapacaklarımı bilmiyordu...

Doğum gününde yeni bir mekâna gitmek sadece eğlenmek içindi. Vera için bu gece, geçmişe inat atılmış küçük bir adımdı. Biraz alkol, biraz müzik, biraz da unutma isteği… Sarhoşluğun cesaretiyle mekânın alt katındaki dövmecinin kapısını araladığında tek düşündüğü şey basitti: Sadece bir dövme yaptıracaktı. Ne olabilirdi ki? Ama bazı seçimler geri dönüşsüzdür. Adam, kendi tenindeki sembolün aynısını Vera’nın derisine işlediğinde, o sadece mürekkep değildi. Farkında olmadan onu bir çetenin lideri ilan etmişti. Artık Vera sadece soyadı yüzünden ölümle lanetlendiğine inanılan bir kız değildi. O, karanlığın tam merkezindeydi. Peki ölümle anılan bir soyadının taşıyıcısı… Birine hayat olabilir miydi? Birine nefes?

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak`ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak`a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada`nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada`ya yönelik konuştum. Ardından Irmak`a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.

WATTPAD DE VARDIR NUDE İÇERİR Selam ben dövme yaptırmak istiyorum:Siz Acaba fiyat alabilir miyim?:Siz Dövmeci:Nereye olacak? Bel`ime:Siz Dövmeci:At bakayım :Siz

Alkım, lise son sınıf öğrencisidir ve tek derdi yıl sonundaki sınavı başarıyla atlatabilmektir. Bir gün test kitapları almak için gittiği kitapçıda yaşadığı bir olay, onun dersleri ve ailesinden ibaret olan hayatına yeni bir katman getirir. Yeni tanıştığı kitapçı, onun için paradoksun ilk bilinmeyeni olmuştur. 🎡 15.11.2025`

Sokaklar... Yaşadığım zamanın özeti sokaklar. Ama ya bir gün aile olursa. Ben Arda. Bir telefon hayatımı baştan yazdı. Şimdi neler olucak. Küfür var