tamamlandı 6g önce tamamlandı
Kanun Ve Renk
@betul_2525
Okuma
64
Oy
0
Takip
2
Yorum
0
Bölüm
39
GECE:
Mert;
"Herkes ona bakıyor ama kimse onu `görmüyor`.
Okulun koridorlarında yürürken arkasında bıraktığı o hayranlık dolu fısıltılar, aslında onun en büyük hapishanesi. Mert... Herkesin sahip olmak istediği o kusursuz hayatın, camdan yapılmış kahramanı.
Ben ise gölgelerde yaşamayı seçen o kızım. İnsanların yüzündeki yalanları değil, gözlerindeki o saklı hüzünleri çizmeyi seven Gece.
Kalemimi kağıda her vurduğumda, onun o maskesini parça parça indiriyorum. O, kütüphanenin loş ışığında ders çalışırken aslında kaçmak istediği dünyayı görüyorum. Ben onun sadece portresini çizmiyorum; ben onun sessiz çığlıklarını kağıda döküyorum.
Eğer bir gün o çizimlere bakarsa, kendinden bile sakladığı o yabancıyla tanışacak.
Biz, birbirimize en yakın ama dünyaya en uzak iki yabancıyız. Ve bu çizim bittiğinde, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."
Slogan:
"Senin sakladığın o hüzün, benim kalemimin ucu kadar yakın..."
Mert
"Herkes beni görüyor, ama kimse beni tanımıyor.
Benim için hayat, başkalarının beklentilerinden örülmüş kusursuz bir hapishaneydi. Takım elbiseler, sahte gülümsemeler ve her zaman birinci olmanın o ağır yükü...
Ta ki o tozlu kütüphane köşesinde, elinde kömür kalemiyle beni çizen o kızı görene dek. O beni çizmiyordu; o, ruhumdaki o görünmez yaraları kağıda döküyordu.
Ben Mert. Herkesin hayran olduğu, ama kimsenin dokunamadığı o çocuk.
O ise Gece. Sessizliğiyle dünyayı yıkan kız.
Kelimelerin bittiği yerde, çizgiler konuşmaya başlar. Ve bazen, bir portre binlerce itiraftan daha gerçektir."
Slogan:
"Birbirimize Yakın, Dünyaya Uzak