Kasabaya yeni taşınan Eftalya okulun en sessiz çocuğu ile tanışır. Aras.

Bütün benliğini vatanına adayan, onun aşkıyla tutuşan bir asker için ay yıldızdan başka sevda olamazdı. Kanının son damlası, bayrağının dalgalanması, son nefesi, milletinin istikbâli için feda edilirdi. Gönüle kor gibi düşen bir yaren bile, şehidin son örtüsüne el bastıran o kutlu yemini bozdurmazdı. Üsteğmen Selçuk Atagün`ün hayatı, kendisini vatan yemini ve sevdası arasında bıraktıracak bir kadınla tanıştığında tamamen değişecekti.

Şahı öldüren oyunu kazanır...

“Onu sevmek değil sorun… ona karşı kaybetmekti. Bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… ama hiçbir zaman gerçekten yanında olmaz. Arven ve Atlas aynı ilkokul koridorlarında büyüdü. Aynı sınıflar, aynı bahçeler, aynı arkadaş çevresi. Ve bitmeyen bir didişme. Arven için Atlas, fazla özgüvenli, sinir bozucu ve tehlikeli derecede kendinden emindi. Atlas içinse Arven… baş belasıydı. Sivri dilli. Kaçan. Her zaman ters yönde yürüyen kız. Yıllar geçti. Hiç yakın olmadılar. Olmak da istemediler. Sonra bir gün— İsimsiz mesajlar başladı. Kim olduğunu bilmediği biriyle sohbet ederken Atlas ilk kez maskesini indirdi. Arven ise ilk kez gerçekten görüldüğünü hissetti. Sorun şuydu: Atlas, konuştuğu kişinin her gün tartıştığı kız olduğundan habersizdi. Motorlar, hazırlık maçları, alaycı lakaplar ve söylenmemiş cümleler arasında nefret ile çekim arasındaki çizgi silinmeye başladı. Çünkü bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… Ve bazen en büyük hikâye, en çok kavga ettiğin kişiyle başlar.

"Kaç defa seslendim Sezgin?" sorusuyla başlayan bir günün, "DNA testine hazırız" cümlesiyle biteceğini kim bilebilirdi? Sezgin, kalabalık ve gürültülü ailesinin içinde hep "farklı" olduğunu biliyordu ama bu kadarını o bile beklemiyordu. Kapıya dayanan yirmi yabancı, sarsılan bir güven ve Ali abisinin sakladığı sırlar... Gerçek aileniz, sizi büyütenler midir yoksa kanınızda taşıdıklarınız mı? (Not;Çok ciddi kişilerin okumasını pek önermemekle beraber mantığınızı dışarı koyup gelin gayri)

" Allahın emri peygamberin kavliyle oğlunuz Berat`ı kendime istiyorum" dediği zaman şaşkınlıkla ona döndüm. Bu kız deli hem de zır deli...

🗣️“SARI KAFA!” 🗣️“KÜÇÜK CADI! “

"Alara Ilgın Karayel, 17 gün boyunca saat her 12’ye bastığında tekrardan ölmüştü."

Bazen tesadüfler bir karşılaşma için değil, dengeni bozmak için gelirdi. Aden için kontrol her şeydi. Mesafesini korumayı, kimseye güvenmemeyi ve geçmişin izlerini kimseye göstermemeyi öğrenmişti. Hayatını planlı, duygularını kilitli yaşamaya kararlıydı, ta ki karşısına Karan çıkana kadar... Karan, tehlikeyi sessiz taşıyan adamlardandı. Soğukkanlı, sınır tanımayan ve kimseye hesap vermeyen biri. Onun olduğu yerde kurallar değişir, dengeler kayardı. Ve Aden, ne kadar kaçmaya çalışsa da kendini hep onun karşısında buluyordu. İlk başta sadece çatışmaydı bu. Sözler sertti, bakışlar daha sert. İkisi de geri adım atmıyordu. Ama düşmanlık, yerini açıklanamayan bir çekime bıraktığında işler değişti. Çünkü bazı insanlar seni en çok yaralayabilecek olanlardır… en çok yakışanlar da. Aden, Ghost kimliğinin ardına saklanarak aydınlığın peşine düşerken; Karan da kendi karanlığını Red adıyla taşımaya devam ediyordu. Aden gölgelerin içinden hareket eden, kimliğini saklayan bir hayalet ve bir Cumhuriyet Savcısı`ydı. Karan`sa tehlikeyi açıkça taşıyan, kuralları kendi yazan, doktorluğu yıllar önce bırakmış bir adam. Şimdi aralarında sadece nefret yoktu. Güven, ihanet ve inkâr edilen bir aşk vardı. Ve bazen kalp, en yanlış zamanlarda atardı. Abimin Arkadaşı Savcı -Suçlu (savcı da suçlu aynı zamanda) Hasta kız- Doktorluğu bırakmış adam Rekabet

Defne, Kerem’le birbirlerinden nefret ettiklerini sanıyordur. Aynı sınıf, aynı grup, aynı tarih projesi… Kaçış yoktur. Ortaokuldan beri aileleri yüzünden yolları kesişen bu iki kişi, zorunlu sohbetlerle birlikte sandıkları duyguların aslında hiç de sandıkları gibi olmadığını fark etmeye başlar. Bir nefret yanılgısı, beklenmedik bir yakınlığa dönüşmek üzeredir.

Geleceğinin önünde sadece bir kapı vardı ve o kapıyı açacak anahtar sadece geçmişin içinde saklıydı. Lavinya gerçekliğin var olduğunu, gizemli anların ardından bir kez daha net şekilde anlamıştı. Tam arkasında geçmiş, önünde ise asla birlikte olamayacağı bir adam vardı. Kalbi ile ruhunun arasında büyük bir mahkemede kalan benliği ne yapacağını bilemeyecek kadar yorgundu. Seçim yapması gerektiğini, her gün bilerek uyanıyordu. Ya geçmişin tüm benliğini karanlığa çekmesine ve yutmasına izin verecekti. Ya da geçmişi kabullenerek üzerine perde çekip, görmeyerek geleceğine kollarını açacaktı. Seçimlerin ve bilinmezliklerin dört bir yanından haykırarak beynine ilişmesine zemin hazırlayan yolda, güçsüz adımlarla ilerledi ve yeni bir benliğe kollarını açtı.

Lara Alin… Küçük yaşta kaçırılmış bir kızın, yıllar sonra hiç beklemediği bir anda öz abisinin hayatına geri dönüşünün hikayesi. Duygusal, kırılgan… Ama gerektiğinde kendini savunacak kadar güçlü. Karşılaşma anı geliyor. Onu ilk gördüğünde hiçbir şey hatırlamıyor; Arin ise yıllardır özlemini çektiği kız kardeşine baktığını bilmiyor. Ama aralarındaki bağ, kelimelerden önce geliyor. O anda, yolu öz abisi ve dört yabancıyla kesişiyor: koruyucu bir yüzbaşı abi, duvar gibi duran soğukkanlı, gürültücü ama sıcacık iki abi ve baba gibi duran bir adam. Onların yanında ilk kez güvende hissediyor. İlk kez birinin “korkma, buradayım” deyişine inanıyor.Ve ilk kez “ev” kelimesinin ne demek olduğunu anlıyor. Bu; kaybolmuş bir kızın öz abisini bulma, ailesini tanıma, ve kendi gücünü keşfetme yolculuğu. Lara Alin… Bazen insanı hayata bağlayan, kan bağı değil; kalpten gelen bağlardır.

Aralarında sadece bir yaş vardı. Biri resmi olarak amca, diğeri yeğen… Ama aynı sokakta düştüler, aynı yaraları sardılar, aynı sofrada büyüdüler. Bu hikâye, kan bağından daha güçlü olan gönül bağını anlatıyor. Çocukluk sırlarından gençlik kavgalarına, koruyucu bir amcanın susarak sevmesine ve bir yeğenin dünyadaki en güvenli yer olarak onu görmesine kadar uzanan bir yol… Bazen "amca" dediğin, sırtını yasladığın dağ olur. Bazen bir yaş, iki insanı ayırmaz; tam tersine birbirine daha sıkı bağlar.

"Bir bakıcı lazım Ahmet." sert bakıslarımı ahmetın uzerınde sabıtlemıstım. "Abi kusura bakma ama esin tüm getirdiğimiz bakıcıların hepsını 1 saat dolmadan kaçmalarına sebep oluyor bız napalım?" ahmetın sözlerinin ardından kaslarım çatılmıstı uzerıne dogru yurudum, "Kızımda mı sorun buluyorsun ahmet?" ahmet gerı gerı adımlarken ceketinin dugmelerını ılıklıyordu "Yok abı estağfurullah" demesinin ardından sesım yükselmişti "Gıt bul o zaman!" basını sallayıp yanımdan ayrılmıstı kravatımı tutup gevsettım arkamı donup arabama ılerleyecekken ayaklarım ilerlemeyi bırakmıstı kaslarım catılırken arabamla fotograf cekınen genc yaslarda olan beyaz tenli sıyah saclı kıza ve yaklasık 5 yasında olan erkek çocukta bakıslarım durmustu aramızda cok mesafe yoktu. "Abla sende cek dıyorum! daha sahıbı gelmemıs hadııı lutfeennn" demıstı cocuk ablası onu kırmayarak arabanın onune gecıp kaputuna yaslanıp poz verirken cocuk ablasını çekıyordu, "tamam hadı ablacım yeterlı mı?" "Poz degıss hadı hadııı" dedı kucuk cocuk ablasının kasları catılırken cocuk onu ikna etmeye devam edıyordu...

Gerçek ailem kurgusu

Ceylan:Karadenizli bir erkek manifesto Ceylan: Aldım kabul ettim oldu 777 Ceylan: Bu numarayı günlüğüm olarak kullanmam yetmiyormuş gibi birde manifest yapcam Ceylan: Umarım rahatsız olmazsınız Bay rahmetli biri Günlüğüm: 2 haftadır yazıp duruyorsun bir şey demedim ama Bay rahmetli nedir Allah aşkına? Ceylan: Sevmediyse Bay Sevgili Rahmetlinin olsun Ceylan: Bir dakika ne?! Ceylan: Bu numarayı biri mi kullanıyordu?? Ceylan Aktaş & Tuna Alp Bayraktar •Haftada iki bölüm geliyor•

"Ben sana Delibal diyorum ya Delibal zehirmiş." Dedim "Olsun. Ben zehirsem sen benim panzehirimsin." Dedi.

"Bizim sırt sırta verip sikemeyeceğimiz adam yok." İmge, Giray ve Ufuk okullarından kovulur. Yeni okullarında ise öğrenecekleri bir şey vardır: Aile olmak için kan bağına ihtiyaç yoktur. 🦈 0551**: Balık Köpeğisini görmedim de 0551**: Seni gördüm 0551**: Sen de beni mi görsen?

Siz: Allah belanı versin senin Siz: serçe parmağını masanın köşesine vurursun inşallah Siz: tuvaletteyken peçete kalmasında bokunu peçetenin kartonuyla silmek zorunda kal Siz: Dünya ters dönsünde everest dağı bir yerlerine montelensin Siz: O kadar boyun var zeka sıfır Çınar: Ne pluyo ln • Kantinde onu ezen çocuğa mesaj atan Zuhal, sonrasında Çınar`ın onu merak edeceğini nereden bilebilirdi?

Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Doktorların artık yapabileceği bir şey kalmadığında, Nazlı kızının kalan zamanını aile sevgisiyle geçirebilmesi için yıllar sonra baba evine geri döner. Bu dönüş, yalnızca bir çaresizlik değil aynı zamanda geçmişle, kırgınlıklarla ve yıllardır taşınan yüklerle yüzleşmesini sağlamıştır. Fakat nikah günü yaşanan ani kriz, Aybüke`nin hayatını tek bir ihtimale bağlar: kalp nakli. 14 Bahar, bir annenin çaresizliğiyle başlayan; sevgi, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...

24 yaşında bir avukat olan Ayla instagramda kendi fotoğraflarını paylaşmayı seviyordu. Çok fazla takipçisi olmasa da o bu durumdan memnundu. Ta ki bir gün bir gencin ona kafayı takana kadar... Erkan çocukluk arkadaşı Ayla Sezen `i bulmaya çalışıyordu. Onunla yolları ayrılsa da onun yaşadığını düşünüyordu. Büyüdüğünde onu aramaya başladı. Aramasına ilk en kolay yol olan İnternetten başlamıştı. Ayla isimli her hesabı araştırıyordu. Araştırdığı her hesapta soyadlarını bulabiliyordu ama en sonki baktığı hesap soyismini paylaşmamıştı. İsmi sadece `Ayla` olan bu hesabı takip edince şüphelenmeye başlamıştı. Açık yeşili gözleri, açık kahverengi saçlarıyla çocukluktaki Ayla ya çok benziyordu. Bu gerçekten o olabilir miydi?

Ben Arin Alaca. İntikam ateşimle herşeyi yakıyorum. Ama Bars Varsova`yı yakamıyorum. O buzdan bir kalbe sahip. Ve ben bende buzdan bir kalbe sahibim.

En dibine kadar masumdum, masumduk...

Bu kitap ta biraz kendi acılarım biraz hayali acılardır. Bu kitabı +12 yaşındaki kişiler okusun lütfen... Bazılarımız için hayat zordur bazılarımız için ise kısa ama bizler birşeyi çok iyi biliyoruz hayat acı ama nedense yalan bir acıdır geçicidir yani küçük yaşta dertlere kapılmayın yok ailen beni sevmiyor falan demeyin hayatı yaşayın mutlu olun...

Sıradan hayatı olan bir kızdı Sahra. Günü sade ve rayında giderdi. Çok sevdiği mesleğine gidip gelirdi, ta ki o güne kadar... İç gidüleri yüzünden hayatının bu denli değişecegini bilemezdi. Birini kurtarmak ömrüne mâl olmazdı. Yada o öyle sanıyordu