Haberleri olmadan aileleri nişanlandırır ve..

Yazım aşamasında ve çok ama çok yakında...,

Dayima sana sığınırım...

"Geçmişin yaralarını sarmak mümkün mü, yoksa bazı hatalar gerçekten telafi edilemez mi?" Sorduğum bu soru Araf`ı duraksattı. Başını sağa eğip dikkatle bana baktı. "Bunu neden soruyorsun?" dedi dikkatle beni incelemeye devam ederek. "Hata yaptım Yiğit." dedim içli bir nefes alarak. "Kime karşı?" dedi ciddi bir tonda. O hataları affetmezdi. O böyle bir hatayı asla affetmezdi. Söylersem onu kaybederdim. Hem de bu kadar geç bulmuşken. "Gökçe?" dedi. Şimdi itiraf edersem gidebilirdi. Ama kalabilirdi de. Söylemezsem daha sonra muhakkak öğrenirdi ve beni asla affetmezdi. Ne yapmalıydım?

Küçüklükte aralarında masum bir bağ bulunan Güneş Akal ve Ayaz Altan`ın intikam,travma ve aşk ile birleşmiş hikayesi...

Ufuk Demirer, İstanbul`da Üniversite okuyan bir 3. sınıf öğrencisidir. Hayatı normal akışında ilerlerken ikinci dönemde, sınıfa yeni gelen, tanıdık bir sima ile kendini, geçmişini yaşarken bulur.

Yetimhanede büyüyen Aktan’ın tek bir çocukluk arkadaşı var lavina ama lavina 6 yıldır kayıp bu yıllarda lavina Aktan’la hiç iletişim kurmadı aktan uzun zaman ondan bir iz aradı ama bulamadı taki 31 aralık 2025e kadar

Babasının katilini bulmak isteyen cinayet savcısı Laçin babasının mafya arkadaşlarından birinin oğlunun babasının katili olduğunu öğrenir onunla düşmanlık kurmak istesede bazı şeyler istediği gibi gitmez

Görünmez bir kızın hikayesi.

Bazen kurtuluşun tek yolu, en çok sevdiğin kalbi kendi ellerinle ateşe vermektir. Barlas Tunca, ruhu Beşiktaş’ın isli sokaklarında dövülmüş, adaleti babasının paslı zippo çakmağının ateşinde arayan bir adam. Onun dünyasında renkler, Bahri Tunca’nın faili meçhul mezarı kadar karaydı. Ta ki Pera Şahsuvar, duru ve yaşanan her şeyden bir haber oluşunun getirdiği masumluğuyla bu zifiri karanlığın tam ortasına düşüp bir fırtına çıkaracağını bilmeden hayatına girene dek. Aralarındaki çekim, bir intihar pusulası kadar sapmasız ve bir o kadar ölümcüldü. Pera, Şahsuvar isminin mühürlü ağırlığından kaçıp Barlas’ın nasırlı ellerine sığınırken; Barlas, onun teninde otuz yıllık bir susuzluğu dindiriyordu. Ancak bu şehirde nefesi yasalar değil, Kadim Kanunlar verirdi. Ve Kadim Konsey, kendi kanından olanın bir "gölgeye" teslim olmasına asla izin vermezdi. Aşkları, inşa edilen bir yuva değil; bir imparatorluğun yıkıntıları arasında edilen kanlı bir yemindi. Barlas, yürüttüğü soruşturmanın ucunda Pera’nın babasının—o dokunulmaz Cihan Şahsuvar’ın—ellerindeki tütün lekesini gördüğünde, kalbiyle görevi arasındaki o dipsiz uçuruma kurban edilecekti. Adalet, Pera’nın dünyasını başına yıkmasını emrediyordu; aşk ise Pera’nın ruhunu bu pislikten korumak için koca bir yalanla onu kendinden söküp atmasını. Barlas, sevdiği kadını yaşatmak için onu kendi şefkatinden sürgün edip adaleti aşklarının üstüne bir mezar taşı gibi dikecek miydi? Yıllar sonra, toz bağlamış defterler yeniden açılıp yollar o tütün kokulu sokağa tekrar düştüğünde; Pera artık tanıdığı o masum kadın olmayacak, yaralarından zırh yapmış bir yabancı haline gelecekti. Barlas ise o yangından kalan tek külü savuracak olan bir cellat olacaktı... Şimdi İstanbul, otuz yılın sessizliğini bozacak o son nota için hazırlanıyor. Hakikat, onca yıl biriken nefreti eritecek kadar sıcak mıydı, yoksa bazı yalanlar sonsuza dek bir mezar taşı olarak mı kalmalıydı? Dans asıl şimdi başlıyordu. Ve bu vals, sadece karanlıkta son bulacaktı.

Jddkdkdkekekekkek

asla yapamam dediklerinizi bile sorgulayacaksın.

Deli aşık olmak lazım bazen.

sfrthgjgfrfjesnjgfsekfmsekgfmdksgmfdkgmdrfkgnkdfrgkdr

"Aşkımıza kan bulaştırdın sen, masumiyetimizi yıktın, ya da hep masum değildi, sadece ben öyle zannediyordum "

1.BÖLÜM BAŞLIYOR

" BAZI DIKUNUŞLAR KELİMELERDEN ÇOK İZ BIRAKIR " ( Severek, bazen içimiz kanaya kanaya, bazen ağlayarak, bazen ise tebessüm ederek... Her satırında kendimizden bir parça bulacağımız, yüreğimizin en derinlerinde iz bırakacak olan bir hikaye. Çok severek ve hissederek yazdığım bu güzel hikayeyi yüreğinizin en derinlerine dokunmak için bırakıyorum buraya💘

Kendim mfşdmenelrşfkfnn

"Seni sevdiğim her saniye kendimden nefret ediyorum." "Ya beni? Beni sevdiğin için benden de nefret ediyor musun?" "Senden nefret edemeyecek kadar sana muhtaç, seninle doluyum. Bu yüzden senden değil kendimden nefret ediyorum ya."

"Her aşk bir cinayettir, sevgilim. Her aşık bir katildir. Ve sanırım bu da, bizim cinayetimiz." Kuralların artık olmadığı bir dünya. Bir gece sevgilisiyle ettiği kavga sonucu dışarıya çıkan X hiç beklemediği bir şekilde kaçırılır ve bir oyuna zorla dahil edilir. Kurallar aslında basittir. İhanet yada ölüm. Oyunun kurucusu tımarhaneden kaçan bir delidir. İnsanlara duyduğu nefret ve kin bu oyunun doğmasında neden olmuştur. Oyun sonunda sadece bir kişi hayatta kalabilecek ve hayatına kaldığı yerden devam edecektir. Peki, oyun sonunda ihanet edip kazanan kim olacaktır?

.ökmfdjkkkkkzjhkdhvKDLIHSK

Bizler aynada yansıması olmayanlarız. Adaletin terazisi kırıldığında, kılıcı biz tutarız. Karanlığın gölgesi olmaz, çünkü biz bizzat karanlığın kendisiyiz; ve karanlık, hakkı olanı kimseden istemez, sadece alır."

Sılanın başından geçen olaylar trajikomik

*KİTAPTA GEÇEN BÜTÜN KARAKTERLER HAYALİDİR, OLAYLAR KURGUDUR, DÖNEMİN ŞARTLARI SADECE GENEL HATLARI BELİRLEMEKTEDİR* Siyasetin soğuk, paslı zincirleri toplumu sarmış, prangalamıştı. Sağın baskısı, solun devrimi… Her şeyin başı buydu. Düşünceler insanları birleştirir ama bir arada kalmak için inanmak gerekir demişler. Düşünceler, idealler, ideolojiler, inançlar, geçmişin suçları, geleceğin cezaları... "Konuş artık Dinçer, burada siyaset geçmez, burada babanın sözleri, yetkileri, konumu seni kurtarmaz. Anlat artık Yiğitsoy!" sorgusuna giren adamın sesi Feza`nın tutulduğu odanın duvarlarında yankılandı, aynı beyninde yankılandığı gibi. Dinçer Yiğitsoy... Bu isim zihnine kazındı Feza`nın. Devrimin kıyısında, darbenin acı gölgesinde peyda olan o yara bere dolu hikâye tam olarak burada başlamıştı. Yağmurlu bir 10 Kasım gecesi. Sene 1980… Saat 23.37... En çok inananlar en çok peşinden koşanlardır demiş biri. Feza ve Dinçer de en çok inananlardı, en çok yenenler, en çok yenilenler ve yerle bir olanlar...

Taşacak Ha Bu Deniz