Bazı lakaplar sevgiyle takılır. Bazılarıysa insanın en derin yarasına dokunur. Nare Arven, köklü bir ailenin geriye kalan son varislerinden biridir. Hayatı boyunca kaybetmeyi öğrenmiş, güvenmeyi unutmuş ve gülmenin nasıl bir his olduğunu hiç tatmamıştır. Onun dünyasında her adım hesaplanır, her bakış bir tehdittir ve her nefes yeni bir savaşın habercisidir. Doruk Demirhan ise tam tersidir. Küstah gülümsemesi, bitmek bilmeyen alaycılığı ve dudaklarından düşmeyen tek kelime... "Pollyanna." İlk karşılaşmalarında birbirlerini öldürmek için yeterince sebepleri vardır. Fakat kanla yazılmış geçmiş, ikisini de hiç beklemedikleri bir gerçeğin ortasına sürükler. Çünkü bazen en büyük düşman, karşında duran kişi değildir. Bazen aynı masada oturduğun, aynı soyadı taşıdığın ya da en çok güvendiğin kişidir. İhanetin, sadakatin ve intikamın birbirine karıştığı bu oyunda tek bir soru cevabını bekliyor: Bir insan, hiç sahip olmadığı bir mutluluğu gerçekten bulabilir mi? Yoksa bazı insanlar, sadece başkalarının onlara taktığı isimleri mi yaşamaya mahkûmdur?

Evlilik hayalleri kurduğun askerin şehit haberini aldıktan 3 yıl sonra karşına çıkarsa ne olur “Ben seni kaybettim sandım… Sen ise sadece benden uzak bir hayata saklanmışsın.”

Hayat bir satranç tahtasıysa, ben piyon mu olacağım yoksa hamle yapan mı? Gerçek sandığım her şey, belki de en büyük yalandı. Yalanların içinde yüzüp gerçeğe ulaşabileceğimi mi sandım? Yoksa asıl yanılgım, gerçeğin sandığım kadar gerçek olması mıydı? Seçimlerim ya beni kaderimin mahkûmu yapacak ya da ipleri elime alıp oyunu yeniden kuracağım. Çünkü biliyorum ki kader ağlarını her zaman tesadüfen örmez. Bazen, en büyük sırlar en açık oynanan kartların arasındadır. Peki, ben gerçekten kendi oyunumun içindeyim mi, yoksa çoktan bir başkasının hamlesi mi oldum? -Kitap tamamen şahsıma aittir. Herhangi bir çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. -İnstagram hesabımız @mahperi00_

Kitap yeniden düzenleniyor Confionza şirketinin grubuna gelen bir görev belkide o gruptaki üyelerin geçmişinden kalan yaraları kanatıcak ve canlarını yeniden acıtacaktı.

Görevi basitti: Yeraltı dünyasının en tehlikeli adamına yaklaşmak, güvenini kazanmak ve onu içeriden çökertmek. Genç dedektif, yeni kimliğiyle mafyanın içine sızdığında her ayrıntıyı planladığını sanıyordu. Söyleyeceği yalanları, vereceği sahte cevapları, gerektiğinde kimi feda edeceğini bile biliyordu. Hesaplamadığı tek şey ise oyunun karşısındaki adamın ondan daha zeki olmasıydı. O, herkesin korktuğu bir mafya lideriydi. Acımasızdı, güçlüydü ve ihanetin bedelini asla affetmezdi. Fakat karanlığının ardında sakladığı gerçekler, dedektife anlatılan hiçbir şeye benzemiyordu. Güvenilmemesi gereken bir adama güvenmeye başladığında, görev ile kalbi arasındaki sınır giderek silindi. Şimdi her iki taraf da onun sadakatini sorguluyor. Bir tarafta uğruna yıllarını verdiği mesleği... Diğer tarafta düşmanı olması gereken adam... Ve ikisinin arasında, açığa çıkarsa onları yalnızca ayırmakla kalmayacak, hayatta bırakmayacak bir sır. Bu dünyada güller sevgiyle değil, kurşunla açar. Çünkü bazen en tehlikeli silah bir tabanca değil... Güvendiğin insandır.

Dokuzuncu sınıfa yeni geçmesinin ardından rehber öğretmeninin verdiği proje ile tanımadığı dört kişi ile birlikte eski ve ıssız bir okulu araştıracaklarını öğrenen Umay, aşkın, maceranın, umudun ve gerilimin onu bulacağını bilmiyordu. Başta birbirine zerre güvenmeyen bu beş kişinin arasında zamanla derin ve kuvvetli bir bağ oluşur. Araştıracakları okul hakkında daha da fazla bilgi edinmek isteyen bu grupsa sarmaşıklarla kaplanmış o okula giderler. Gittiklerindeyse bulunan eski bir öğrenciye ait günlük, onlara yeni maceraların kapılarını açar. Bunların yanı sıra yeniden başladığı ve devam etmesi için elinden geleni yaptığı kitabını yazan Umay, yeni tanıştığı kişilerle gizlenen ve zincirlenen hayallarini de açığa çıkarmaya başlarlar. ”Zincirlenen hayalleri gizleyende sarmaşıktı, açığa çıkaran da.”

Bazen bazı hikâyeler yaşanmaz gibi gelir... Ama ben yaşadım. 1.5 yıl boyunca her şey çok gerçekti: insanlar, duygular, kırılmalar... Şimdi geriye sadece anlatacaklarım kaldı.

Bazen insanın kaderi, adını bile bilmediği bir yabancıyla kesişir. Yasemin, hayatının en büyük sınavını tek başına vermek zorunda kalacağını düşünüyordu. Yavuz ise geride bıraktığını sandığı bir hikâyenin, bir gün yeniden karşısına çıkacağını... Bazı yaralar konuşularak değil, susularak büyür. Bazı mesafeler kilometrelerle değil, kırgınlıklarla ölçülür. Aynı soyadı altında başlayan bu yolculukta ne sevgi kolaydı ne de güven. Geçmiş peşlerini bırakmazken, aile bağları, gelenekler ve sırlar iki yabancıyı aynı çatı altında yaşamaya mecbur bıraktı. Peki, kaderin yan yana getirdiği iki yabancı, birbirinin yuvası olabilecek miydi? Çünkü bazen bir soyadı sadece bir isim değildir... Bazen bir ömrün en ağır yüküdür.

Bazı insanlar doğarken yalnız kalır. Bazılarıysa yaşarken eksilir... Neva, annesinin yarım kalmış hayalini tamamlamaya çalışan bir cerrah. Barlas, babasının izinden yürüyen bir asker. İkisi de güçlü, ikisi de yalnız. Hayat, yollarını hiç beklemedikleri bir yerde kesiştirir. Aşkın ve ölümün, bekleyişin ve vazgeçişin arasında, bir çizgi kadar ince, bir vatan kadar büyük bir hikâye başlar. Bu, iki ruhun buluşma hikâyesi. Ama belki de en çok... yarım kalanların tamamlanma hikâyesi.

Ben Lina, peşimde olan bir adamdan kaçarken kurtulmak için başka bir adamın arabasına binmiştim. Acaba bu adam da kaçtığım adam gibi biri miydi, yoksa beni kurtarabilecek biri mi?

Bir insan kaç kere ölebilirdi? Veya her ölümünde illa toprağa mı gömülmeliydi? İçinde yaşanılan hayatlar insanı çürütmez miydi? “Ben hayata zaten yenik başlamış,bir kızdım.Kim değiştirebilirdi ki bu gerçeği.” Hira.

Gözümü kırpmadan onu izlerken o oturduğu deri koltuğa yaslanmış "Neden en çok geceyi sevdiğimi biliyor musun?"demişti. Benden cevap gelmeyişini bir cevap olarak algılamış olmalı ki tok sesi ile cümlesine devam etmişti. "Bütün günahları tıpkı bir yorgan gibi örter" İçtiği kısmından bardağı tutup yavaşça ayağa kalkmış boy farkımız yüzünden kafamı kaldırmama sebep olmuştu. Tek elini pahalı kumaş pantolonunun cebine yerleştirdi. "Günahlarımı,günahlarımızı" Küçük kız iplerle düğüm yapmayı öğrenmişti. Balonu uçmasın, o da ondan gitmesin diye. Büyüyünce aynı düğümü atmıştı. Bu sefer giden balon değil geçmişin izleriydi.

Aldatılmanın acısı, yalnızlığın ağırlığı ve geçmişin izleri… Kaan ve İpek, birbirine tamamen yabancı iki yaralı ruhtur. Bir gece, bir sahil ve bir tesadüf… Onları ya iyileştirecek ya da daha da parçalayacaktır.

22 yaşındaki genç bir kız: Aden. Canından çok sevdiği sevgilisi tarafından hamile kalır ama erkek arkadaşı bunu öğrendiğinde arkasına bile bakmadan gider. Ailesi ise kızı reddeder ve evden kovar. Bunun üzerine Aden kendi ayakları üzerinde durmaya çalışır. Kendi parasıyla tatlı bir mahallede kendisine bir ev tutar. Mahallenin abisi olarak bilinen Sarp ile tanışır. Kızın derdini dinleyen Sarp, ona bir omuz olmaya karar verir. Aden her şeyin güzel olacağını sanarken bir gün kapısına tanımadığı insanlar dayanır. Kimse içinde bulunduğu durumu hâlâ kavrayamamıştır. Bu insanlar Aden’e biyolojik ailesi olduklarını söylüyordur. Her şey güzel olacak derken işler daha da karışır. Ailesi Aden’i ve bebeğini isteyecek miydi? • gerçek aile • abimin arkadaşı • mahalle 🤍 İyi okumalar dilerim..

Bazı insanlar hayata bir adım geriden başlar. Sevilmeden büyümek, ait hissedememek ve her gün biraz daha eksilerek yaşamak… bunu sadece yaşayan bilir. Bu hikâye, küçüklüğünden beri sevgiyi hep uzaktan izleyen bir kızın hikâyesi. Sustuğu için anlaşılmayan, güçlü durduğu için yaraları fark edilmeyen bir kızın… Ama her karanlığın içinde bir ışık vardır. Onun ışığı ise ikiz kardeşiydi. Bazen bir insan, bütün dünyaya bedel olur. Herkes sırtını dönerken elini bırakmayan, en çok sustuğunda bile seni anlayan biri… İşte bu hikâyede o kişi, onun ikiziydi. Birbirine tutunarak büyüyen, yaralarını birlikte taşıyan iki kız kardeşin; gerçek ailelerini, geçmişlerini ve aslında kendilerini bulma yolculuğu… Bu sadece bir aile arayışı değil. Bu; kırılmış bir kalbin yeniden atmayı öğrenmesi, yarım kalmış bir çocuğun kendini tamamlaması ve sevginin gerçekten ne demek olduğunu anlamasıdır. Belki de bazı insanlar ailelerini doğdukları yerde değil, kalplerinin ait olduğu yerde bulurlar. Ve belki de gerçek aile… seni en çok seven kişidir.

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe •Mümkün olduğunca gerçeğe uygun yazılmaya çalışılmıştır. •En azından ilk birkaç bölümden sonra kesin bir yargıya varmanız önerilir.

Burada yaşanılan acılardan aynı zamanda da derinin çektiği acılar paylaşılıyor. İlk başta onu abisi gibi seven deniz soylunun aslında derin soyluya aşık olduğu,daha sonra bir polis olacak olan ömer zorlunun da derin soyluya aşık olduğu ve son olarak da emir vuralın derin soyluya aşık olduğu ile karşı karşıya kalıcaz. Derin " Sende beni koruyamazsın Emir" Emir" Yanılıyorsun Derin seni en iyi ben korurum" Derin " Deniz sen beni sevemezsin uzak dur" Deniz " Tam aksine derin kimse seni benim kadar sevemez ve sabredemez" Derin " Olmuyor ömer bizden aşk ve güven hikayesi çıkmaz" Ömer" Hayır derin en çok biz birbirimize yakışıyoruz en çok biz birbirimize güveniyoruz ve bizden çok iyi aşk hikayesi çıkar derin"

Ailesi öğrense, evlenmeden önce Hamile kaldığını için hem onu hem de bebeğini öldüreceklerdi. Bu yüzden kaçtı... gizlendi... nefesini bile sessizce aldı. Ama geçmişten kaçmak kolay değil. Eleni henüz bilmiyor ki; geçmişi yeniden kapısını çalacak... Ve bu sefer yalnız değil. Bebeği var. Koruması gereken bir can var. "Bir gecede hayatıma giren adam... ve değişen kaderim. Onu tanımıyordum ama artık her şey ona bağlıydı."

Bazen önümüze yeni kapılar açılır, bizse bir türlü önümüzdeki kapıyı göremez içeriye giremeyiz. Oysaki girdiğimiz zaman bizi karşılamakta olan güzelliklerden bi haberiz... Bir sonbahar günü yada biz ona hazan diyelim, bir hazan günü hayatınız değişebilir...

Burada zamanı yalnızca bir geçiş değil, bir sınavdır. Geçmişten gelen bir insanın, gelecekte "insan" sayılmadığı bir dünyaya uyanışını anlatır. Arkeolojiyle başlayan hikâye; kimlik, güç ve insanlığın tanımı üzerine rahatsız edici sorular sorar: İnsan olmak genetik midir, yoksa hafıza mı? Değer, doğuştan mı gelir yoksa sonradan mı verilir? Yüz yıl sonra geçirilen mutasyonlar, insan bedenini değiştirirken; iktidar, farklı olanı tanımlamaya ve kontrol etmeye çalışır. İki metreyi aşan bir imparatorun karşısında duran genç bir kadın, artık bir buluntu değil; bir istisnadır. Ve istisnalar, her çağda korku yaratır.

Bir mafya olduğunuzu düşünün. Genç yaşta elini kana bulamış , geçmişini hiç açmamak üzere kilitli bir kutuya kapatmış hatta artık geçmişini hatırlayamayan , kalbinde en ufak bir sevgi kırıntısı bile kalmamış bir mafya... Ve bir gün kızın biri geçmişinizi size bir hançer gibi saplıyor unutmak istiyorsunuz ama geçmişin izlerini takip etmekten kendinizi alıkoyamıyorsunuz. Kendi kendinize geçmişinizi hatalarınızı ve hatalarınızın sebeplerini araştırırken içinde bulunduğunuz suç dünyasından sıkılacak mısınız yoksa karanlık sularda yüzmeye devammı ediceksiniz , birine güvenebilecemisiniz , tekrar masummiyet kazanabilecekmisiniz ? Bu kabustan uyanabilecekmisiniz ?

ŞAH MAT Bazı insanlar doğarken kaybeder. Bazıları ise kaybetmeyi öğrenir… ve sonra oyunu baştan yazar. Efsun Yelkıran, hayatın en kirli yüzünü çocuk yaşta tanıdı. Gördüğü son şey, bir babanın ölümüydü. İlk öğrendiği şey ise hayatta kalmaktı. Yıllar sonra… Artık kimsenin tanımadığı bir kadın. Zekâsı bir silah, güzelliği bir maske, güveni ise yok denecek kadar az. Kuralları o koyar, hamleleri o yapar. Ama her oyunun bir karşı hamlesi vardır. Tamer Polat Vargan… Küllerinden doğan bir geçmişin, karanlıkta büyütülmüş bir geleceğin sahibi. Onu yetiştiren şey acı değil— güçtü. Ve o gücü kimseyle paylaşmaya niyeti yok. İstanbul’un karanlığı ile Ankara’nın soğuk aklı karşı karşıya geldiğinde, oyun artık sadece bir oyun olmaktan çıkar. Çünkü bu hikâyede kimse masum değil… ve herkes birinin hamlesidir. Şah mı olacaksın… yoksa mat mı?

Her şey bir doğum günü gecesinde yıkıldı… Ama bazı sonlar, yeni başlangıçların habercisidir. Elya, 27. yaş gününde hayatının en büyük ihanetini yaşadı. Güvendiği insanlar, en büyük düşüşünün mimarı oldu. Bir gecede; kurduğu şirket, dostlukları ve geçmişi elinden kayıp gitti. Ama kimse onun bir şeyi fark ettiğini bilmiyordu: Kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştı. Geçmişinin yükünü sırtında taşımak yerine, onu geride bırakmayı seçti. Yeni bir yol, yeni kurallar ve belki de bambaşka bir kimlik… Fakat bazı izler silinmez. Bazı hesaplar kapanmaz. Ve bazı insanlar… yeniden karşına çıkmak için bekler.

Yağmur`un hayatı bir günde altüst olduğunda bu saatten sonra yapması gerekenlere karar vermek onun için kolay olmadı. Hayatında yeni bir düzen kurması gerekiyordu. Bunu yaparken sakladığı sırrı kimse öğrenmemeliydi. Yağmur için artık seçenekler değil tek bir seçenek vardı. Bir çok insanın hayatı ona bağlıyken, hayallerini bir kenara bırakarak kaderin onun için sunduğu hayatı yaşayacaktı. ‎7 ‎Nisan ‎2021 `de yazılmaya başlandı. Tüm Hakları Saklıdır.

Onu gördüğüm ilk andan beri aklımdan çıkartamıyordum. Ama nerden bilecektim ki onu unutmak için anılarımdan vazgeçeceğimi.