Defne o gün elbisesini hiç çıkarmak istemedi Dört yaşını geride bırakmıştı;beşe girmek üzereydi ve bu, onun için dünyanın en büyük olayıydı. Akşam yapılacak doğum günü partisini saatlerdir düşünüyor, aynanın karşısında kendi etrafında dönüp duruyordu. Elbisesinin etekleri her dönüşte hafifçe savruluyor, Defne kahkahalarla kendini izliyordu. "Kirlenir" dedi annesi yumuşak bir sesle. "Akşam giyersin" Defne başını iki yana salladı. "Hayır, ben bununla uyuyacağım. Bununla partiye gideceğim." Elbisesi sıradan değildi. Annesinin ona aldığı, üstünde yıldızlar olan, Defne`ye göre gerçek bir prenses elbisesiydi. Ve o gün, prensesler elbiselerini çıkarmazdı. Annesi gülümsedi. Sonra küçük bir kutu uzattı. Defne kutuyu açtığında içindeki kolyeyi gördü: ince bir zincirin ucunda, kendi ismininde yazdığı küçük bir yıldız. "Bu senin" dedi annesi. "Doğum günün için." Defne kolyeyyi avucunun içine aldı. Sanki yıldız sıcakmış gibi hissetti. Boynuna takıldığında, elbisesiyle birlikte tam olmuştu. O an Defne için dünya sadece yıldızlardan, elbiselerden ve akşamki partiden ibaretti. Ev yavaş yavaş kalabalıklaşmaya başlamıştı. Ağabeyleri salonda koşuşturuyor, babası misafirlerle ilgileniyor, annesi mutfakla salon arasında gidip geliyordu. Ev kahkahalarla, konuşmalarla, tabak sesleriyle doluydu. Büyük bir parti olacaktı. Herkes Defne’yi görmek için gelmişti. Ama Defne ortalarda yoktu. “Birazdan gelir,” dedi biri. “Oyun oynuyordur,” dedi diğeri. “Defne hiç sabırsız değildir,” dedi babası gülerek. Kimse endişelenmedi. Kimse bir şeylerin yanlış olabileceğini düşünmedi. Saatler ilerledi. Mumlar hazırlandı. Pasta masanın ortasına kondu. Herkes küçük kızın salona girmesini bekledi. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Defne birazdan gelmeyecekti. Aslında… hiç gelmeyecekti. O gece, yıldızlı elbisesiyle ve boynundaki kolyeyle kaybolan küçük bir kız vardı. Ve yıllar sonra, bu anıyı hatırladığında Defne bile bazı boşlukları doldurmak zorunda kalacaktı. Çünkü bazı doğum günleri kutlanmaz. Bazıları… insanın hayatını ikiye böler. Defne aslında evden çok uzaklaşmamıştı. Üst katta, herkesin “birazdan iner” diye düşündüğü odadaydı. Kapı aralıktı. Işık yanıyordu. Yıldızlı elbisesi yatağın kenarına takılmış, küçük ayakları yere değmeyecek kadar yüksekte durmuştu bir an. Sonra ne olduğunu Defne yıllar sonra bile tam hatırlayamayacaktı. Hatırladığı şeyler parça parçaydı. Annesinin sesini duymuştu sanki. Ama çağırmıyordu; sadece adını söylüyordu, rüyada gibi. Yıldız kolyesiyle oynamıştı. Zinciri ağzına götürüp soğukluğunu hissetmişti. Pencereye yaklaşmıştı çünkü dışarıda da yıldızlar vardı ve onlar daha parlaktı. Bir de sessizlik vardı. Evdeki o kalabalık gürültü, kahkahalar, tabak sesleri… hepsi bir anda kesilmiş gibiydi. Sanki Defne’nin olduğu yerde zaman duruyor, evin geri kalanı başka bir yerde akıyordu. Aşağıda biri adını söyledi. Sonra bir başkası. Sesler üst üste binmeye başladı. “Defne?” “Defne nerdesin?” “Şaka yapıyorsa hiç komik değil!” Kapı kapı açıldı. Oda kontrol edildi. Banyo, balkon, merdiven altı… Yıldızlı elbise hiçbir yerde yoktu. Küçük ayakkabıları hâlâ kapının yanındaydı. Kolyenin kutusu masanın üstünde duruyordu, boş. O gece kimse pastaya dokunmadı. Mumlar kendiliğinden söndü. Ve Defne… Sanki evden değil de, anının içinden çekilip alınmıştı. Yıllar geçti. Defne büyüdü. Ama her doğum gününde boğazında aynı sıkışma olurdu. Beş yaşını hiç hatırlamazdı. Fotoğraf yoktu. Anı yoktu. Sadece bir boşluk vardı; içine bakınca insanın üşüdüğü bir boşluk. Yıldızlı şeylerden hoşlanmazdı. Elbiselerle uyuyamazdı. Ve aynanın karşısında dönen küçük bir kız gördüğünde, gözlerini hemen kaçırırdı. Bazen rüyasında boynunda bir kolye hissederdi. Uyandığında eli istemsizce oraya giderdi. Hiçbir şey olmazdı. Ama Defne şunu bilirdi: O gece bir şey kaybolmamıştı sadece. Bir şey… geride kalmıştı. Yıldız kolyesi, o akşam ilk kez karanlıkta kaldı..

Aradığınız kişiye şuan ulaşabilirsiniz. Yeter ki doğru kodları kullanın.

Öz babası ve abilerinden habersiz geçen 16 yıl ... Kolayca affedilir miydi onca yıl ? Larin`in ince bir iplik üzerinde ki o mutlu hayatı bir günde yok olmuştu . Kapısına dayanan o "yabancı" adamlar herşeyi tek bir günde mahvetmişti . Babası ve annesi tarafından terkedildiğinde daha yaşadıklarını kavrayamadan yeni bir ortama öylece bırakılmıştı . Yeni bir "öz" baba ve ona düşmanca davranan dört abi ... Larin biranda değişen bu hayatı ile onu nasıl bir yolun beklediğini bilmiyordu . Tek bildiği onu zorlu günlerin beklediğiydi ...

Yaşamak bazen hiç gerçekleşmeyecek umutlara tutunmaktır.

Beyaz bir gül olsam ama tüm yapraklarım dökülse yine de sever misin beni?

Deniz dışarıya çıkınca tutsak kalacağını bilmiyordu...

Ben Karan Kuzey Ataman. Çocukluk zamanımı çaldıkları gibi onların çocukluklarını çalmaya geldim

Nerden bilebilirdi ki; Kuzeninin düğünü için gittiği Şanlıurfa’da gönlünü kaptıracağını…

Bir kızımız var ve bu kızımız sevgilisi tarafından dolandırılıyor ancak onu polise şikayet edemiyor ve ikisi arasında bir intikam oyunu başlıyor.

İsiwiiwsnajns jskwkwk jakakkw jwkwk

Zihin en dik uçurumdur…

Öz babası ve abilerinden habersiz geçen 16 yıl ... Kolayca affedilir miydi onca yıl ? Larin`in ince bir iplik üzerinde ki o mutlu hayatı bir günde yok olmuştu . Kapısına dayanan o "yabancı" adam herşeyi tek bir günde mahvetmişti . Babası ve annesi tarafından terkedildiğinde daha yaşadıklarını kavrayamadan yeni bir ortama öylece bırakılmıştı . Yeni bir "öz" baba ve ona düşmanca davranan dört abi ... Larin biranda değişen bu hayatı ile onu nasıl bir yolun beklediğini bilmiyordu . Tek bildiği onu zorlu günlerin beklediğiydi ...

Akasya Leona Green

Şu an bir açıklama yok.

19 Aralık 2009 O gece bir silah patladı, şimdi hiçbirimiz yokuz.

Bazı yaralar bantla kapanmaz, sadece saklanır. Gökçe Kaya, hayatını bir cam fanusun içinde, buz gibi bir sessizlikle kurmuştu. Tek bir kuralı vardı: Kimseye yakalanma, hiçbir duygunu ele verme ve asla durma. Ancak geçmişi, Gökçe’nin en büyük düşmanıydı. Şimdi, geçmişin nefesi ensesindeyken kaçması gereken bir hayatı vardı. Barlas Ulusoy ise girdiği her odayı sessizliğiyle donduran, sinirlendiğinde ise dünyayı yakıp yıkmaktan çekinmeyen bir enkazdı. Koruma içgüdüsü bir kalkan değil, bir hapishaneydi. Gökçe’nin yolu, Barlas’ın karanlık labirentine saptığında artık geri dönüş yoktu. Gökçe’nin gitmesi gerekiyordu ama Barlas’ın dünyasında hiçbir misafir izin almadan çıkamazdı. Biri buzdan bir duvar, diğeri patlamaya hazır bir kor… Zaman daralıyor. Gökçe için saniyeler biterken, Barlas’ın öfkesiyle mi yanacak yoksa o yaralı korumacı kanatların altında mı nefes alacak? "Kaçmaya çalıştığın şey senin kaderinse, ne kadar hızlı koştuğunun bir önemi kalmaz."

düzenleniyor yakın zamanda gelecek

"Buradan kaçmak zorundayız." "Kaçamayız."

yazgı aktı, Tundra sustu.

Hukukun sustuğu yerde başlayan.

Çok yakında sizlerle... Asker Kıvanç Aran Gökmen 🗝️❤️‍🔥 Doktor Nilvera Bayraktar

Bu kitapta katil çetesi ve ajanların arasındaki sırlar işleniyor. İlerisi zamanlarda ortaya çıkacak olan sırlar,ihanetler ve gerçekler herşeyi baştan yaratacak. İşte o zaman herşey tersine dönecek

@perisanıyor:Umarım kediler ve şarkılardan vazgeçmezsin. @perisanıyor:Çünkü ben senden vazgeçmeyeceğim. @ilgazmrt:Pardon? @ilgazmrt:Bu nasıl bir taktik? Her gün kedi fotoğrafları ve şarkı önerileri ile beni tavlayabileceğini mi sanıyosun? @ilgazmrt:Senin gibi küçük kızlarla işim yok. Hayır, anlamıyorum gidiyorsunuz saçma sapan kitaplar okuyorsunuz sonra bizi rahatsız ediyorsunuz. |Görüldü -Kitapta reklam yapmayınız. Başka kitaplardan bahsetmeyiniz. -Küfür, argo içerir.

Nyx ve Luna, birbirinden uzak farklı illerde yaşayan, birbirlerinden bağımsız iki kızdı. Biri kaderden kaçarken diğeri kadere bağımlı yaşıyordu. Şimdi kader öyle bir kumar başlattı ki ikisi de sonucunu kestiremiyordu.

Ben seni çok svejdm ve bu nedenle çok