Hapçı annesiz babasız oğlan ile annesi babası uzakta olan avukat kız

Babasının esrarengiz ölümü ile hayatı değişen Umay`ın babasının ortağı ile karşılaşıp gerçeklerin yavaş yavaş açığa çıkan bir kurgu..

Geçmişin gölgesinde büyüyen Suna, ait olmadığı bir hayata sıkışmışken; görevle, disiplinle ve suskunlukla yoğrulmuş Arslan’la yolları kesişir. Arslan’ın mesleği kadar ağır olan duyguları, Suna’nın özgürlük arzusuyla çarpışır. Ayrılıklar, bekleyişler ve yanlış kararlar arasında ikisi de sevmekle kaçmak arasında kalır. Bu hikâye; aşkın bazen bir sığınak, bazen de en büyük sınav olduğunu anlatan, yaralı iki ruhun mücadelesidir.

Bir annenin ölümüyle başlayan cehennem, bir kadının özgürlük savaşıyla küllerinden doğabilir mi? Lidya ve Derya için dünya, babalarının merhametsizliğinde boğulan bir zindandan ibaretti. Sırf kız olarak doğdukları için annelerinin ölümüne tanıklık eden iki kardeşin hayatı, bir cehennemin ortasında başladı. Ama Lidya için asıl işkence, düşman bir mafya liderinin oğlu olan Şahin’e bir barış bedeli olarak satılmasıyla başladı. Şahin’in kontrolsüz öfkesi altında ezilen bir kadın ve bu karanlığın ortasında hayata tutunmaya çalışan küçük bir kız çocuğu: Eda. Lidya, kızının kaderi kendi kaderine benzemesin diye her şeyi ateşe vermeye hazırdı. Kaçtığı o gece, attığı her adım onu bir felaketten bir savaşa sürüklüyordu. Yanlışlıkla girilen bir askeriye, patlayan silahlar ve artık kaçacak yeri kalmayan bir annenin son çırpınışı... Bir yanda öfkesiyle dünyayı yakan bir koca, diğer yanda vatanı koruyan çelikten iradeler. Lidya şimdi sadece kendi hayatı için değil, kucağındaki Eda ve kalbindeki intikam için en büyük savaşı başlatıyor. Küllerinden doğmak masallara mahsustur, Lidya ateşi yanında götürüyordu. “Annemin kanıyla mühürlenen bu cehennemden kızım için kaçarken, bir askeri nizamiyenin eşiğinde sadece geçmişimi değil, tüm dünyayı yakacak o büyük savaşı başlattım.”

Vastesya, Bakanlık’ın gölgesinde yaşayan kimsenin tam anlamıyla özgür nefes alamadığı bir bölgeydi. Şehrin ortasında yükselen Bakanlık Yurdu, dışarıdan bir eğitim kurumu gibi görünse de içeride hayatta kalmanın tek yolu sessiz kalmak, kurallara teslim olmak ve kimseye güvenmemekti. Burada yedi genç vardı.Kader diye bir şey varsa, ona bile meydan okuyan bir yedi. Her biri kendi geçmişinin yarasını saklıyordu ama asıl tehlike, gelecekte öğrenecekleri sırların ağırlığıydı. Çünkü Vastesya’nın geceleri sadece karanlık değil uzun demir tırnaklı Gece Kemiricileri sokaklarda sürünüyordu.Bir çığlık duyulursa kimse arkasına dönmüyordu çünkü dönen bir daha dönüp bakamıyordu. Yurdun duvarlarının ardında ise bambaşka bir tehdit bekliyordu. Bir cadı kadar kötü, bir kraliçe kadar güzel olan adları fısıltıyla anılan hükümdar kadınlar. Onların iktidarları, güzellikleri kadar keskin ve acımasız olurdu. Hem karanlık büyüleri hem de insan zihnini bükebilen o sinsi cazibeleri yüzünden herkes onlardan korkuyorkuyordu ama bazıları farkında olmadan onlara çekiliyorlardı da. Onlar ruh kanatıcıları Yedi genç, bu üç kabusun arasında sıkışmış durumda. Öğrendikleri her yeni sır, onları ya birbirine daha çok bağlayacak ya da paramparça edecek. Çünkü bu şehirde bilgi güç değil hayatta kalma ihtimali. Ve bazen en büyük düşman, insanın kendi içindeki karanlık oluyor.

iki masum adamı belkide  benim Yüzümden öldürmüştü artık nefes alamıyordum bu kadarıda fazlaydı.. Karan eğilerek kolarımdan tutup ayağa kaldırdı beni. Hiç birşey yapmıyordum kımldamıyordum bile sadece ayakta karana bakıyordum bana yaklaştı her yer karanlıktı  beni belimden tutarak kendine çekti  ve kulağıma doğru fısıladı "Sana seçim hakı sunmuştum ama sen kaybetin." Diyerek kulağımdan uzaklaştı. Belimi Çok sıkı tutuyordu donuk bir şekile ona bakıyordum  burnunu burnuma yasladı.  Kendimi  konuşmaya zorlayarak "Beni kendi karanlığına çekme.." dedim. Burnunu burnuma sürterek konuştu "Uslu durmadığın sürece seni kendi karanlığımda boğacağım."dedi. Ürperdiğimi fark etim ama kıpırdayamıyordum bile üzerimde Gelinlik niyetine giydiğim kefen vardı. Çok karanlık bir oda da Beni karanlığında boğacağını söyleyen bir adam vardı. Kumru yok oluyordu artık kumru karanlıkta kalacağından emindi artık. Belkide o karanlıkta bogulacaktım  nefeslerimiz bir birine karışıyordu burnumu burnuna sürterek konuştum. "Sana yemin olsun ki Seni kendi soyadınla yakacağım!" Dedim.    Soyadı Ateş ti onu kendi soyadıyla yakacaktım.. Gerekirse onun karanlığında   boğulacaktım.. Kurgu tamamen hayal ürünüdür!!!

Kitabımı beynemenizi umuyuyorum.

İnsan en çok yaşarken ölür derler.Ölen insan yaşar mı hiç? Senin hikayen bittiğinde,yitip gittiğinde silinirdi her şey.Şeytanın ateşinden kurtulmak için suya atlarsın.Düşmanına bakarsın,dönerse senindir,arkasını döndüğünde ölüm kefenindir...

Zorunlu olarak evlenen Pars ve Gece`nin ilişkisi zamanla nasıl olacak?

Kan Banyosu halka kazandırılamayan insanların bir yere kapatılıp birbirlerini katlettikleri bir oyundur. Bu sistem getirildikten yaklaşık 10 sene sonra baştakiler halkı cezalandırmak için baş kaldıran, kurallara uymayıp onların kölesi olmayı reddeden insanları da bu oyunun içine katmış ve bunu halka canlı yayınlamaya başlamıştı. Peki bu düzen sonsuz muydu? Her sefaletin, cehaletin ardında bir güneş var mıydı? İşte bu tam bir muammaydı

Bir kadının bir adama duyduğu aşk nasıl biter?Oysa Gaye Yavuz`a kadar ne aşka.ne evliliğe inandı.Belki inanmayarak kalmayı yeğlerdi.Yavuz Gaye ınandırdığı herşeyden vazgeçtirdi.Gaye o gün ışığını kaybetti yıllar önce Yavuz`un kaybettiği gibi aradaki fark Yavuz karanlıktan çıkaran bir Gayesi olmasıydı.Gayeyi ise o karanlığa Yavuz itmişti.Yıllar önce "Güneşini Kaybetmiş İki Ay`a"ışık olmuştu Gaye bir Ayı onun için dönmeyi bıraktı.Diğer Ay ise onun için dönmeye devam ediyordu.Diğer Ay Yavuz`un babası Şinasi. Bu bağdan ne Yavuz`un nede başka birinin haberi yoktu.Ama sohbet arası "Kaç çocuğun vardı senin Şinasi abi denilince ?" ŞİNASİ AMCA "Bir...Bir Kızım var "derdi Yavuz onun yok hükmündeydi.

Birini sevdin. Ama o… seni aynı şekilde sevmedi. Yine de kaldın. Belki bir gün olur diye. Belki biraz daha konuşursanız düzelir diye. Belki de gitmeye cesaret edemediğin için. Bu kitap bir aşk hikâyesi değil. Bu… gitmek isteyeni kalıyormuş gibi sevenlerin hikâyesi. Bir akıl hastanesinde geçen bu hikâyede “deli” sandığın insanları okuyacaksın. Ama sayfalar ilerledikçe şunu fark edeceksin: Onlar farklı değil. Sadece hissettiklerini saklamıyorlar. Ve belki de en rahatsız edici gerçek şu: Bu hikâyede bir yerlerde… kendini bulacaksın.

Savaş, en ölümcül anlarda bile bir kalp çarpıntısıyla son bulabilirdi, o benim kalbimi paramparça edip gitmişti, geriye ise yalnızca hiçlik kalmıştı.

Her yarış bir seçim, her seçim bir bedel. • Ada Aksoy • Alaz Arslan 28 Nisan 2026 Yayımlanma tarihi: 2 Mayıs 2026

En büyük aşklar nefretle başlamaz mıydı?

Güneş o gün doğmamıştı belkide.... Aslında güneş Eylül için hep bir ışıktan ilerisi olamamıştı.......

"Mantığın esiri olan Kroma, on yıl önce yitirdiği tüm güzelliği geri getirecek, buz tutmuş ruhlara dokunacak kadim bir tınının ilk yankısına hasretti..."

Eski çocukluk arkadaşı grubu hiç ayrılmadı. Ayrılmak zorunda kalanlar oldu. Ölüm, kan, cinayet, uyuşturucu, yönelim; hepsi hayatın bir parçası. Bunu en iyi bizimkiler anlar.

"... ben istenmeden de olsa, herkesin hayatını mahvedecek biriydim. Kendimden, herkesten ve herşeyden nefret ediyordum. Yıllar önce köpeğini yaygın da kaybeden Vaka, bu kaybedişi kendinden sorumlu tutar. Geçmişte yaşadıklarının telafi etmenin yolunu ise itfaiyeci olarak düzeltmeye çalışır. Kendini geliştirip askeri itfaiyeci Ankara`da onun lanetli topraklarında görev alır. İçine kapanık biri olmasına rağmen kendisini hayata bağlayan arkadaşlıklar edinir. Bu yolda Vaka ile beraber olmak isterseniz Yangının eşiğinde`yi okuyabilirsiniz. " Kendimi hep çıkmaz yolda hisseder, çıkmanın bir yolunu bulurdum. Ama ben artık enkazda ölmeyi tercih eden oldum."

"Baba oluyorsun!" Ailesini karşısına alarak sevmediği bir adamla evlenmişti Gazel. Bir zamanlar kalbinin ilk defa çarptığı adamı unutmak için kurduğu o yuva, sevgiyle değil sabırla ayakta kalmaya çalıştı. Yıllar boyu sustu, katlandı, çabaladı… Ama evlilik yıldönümlerinde öğrendiği ihanet, içinde tuttuğu tüm sessizliği parçaladı. Aldatıldığını gözleriyle gördüğünde, kaçacak hiçbir yer kalmamıştı. Sığındığı en yakın otel odasında geçmişinden çıkan bir hayaletle göz göze geldi: Cihan Batur. İlk görüşte âşık olduğu, ama asla “olamayacak” dediği adam. Oysa Cihan da yıllar önce başka bir kadına kalbini açmış, karşılığında sadece parayla ölçülen bir yıkım almıştı. O günden beri aşk onun için bir hayal, güven ise bir tuzaktı. Ama o gece, karşısında duran kadın başka bir şeydi. Kırık ama güçlü, sessiz ama yakıcı… Tıpkı onun gibi. Ve işte o gece, hiçbir söz vermeden, sadece bir kural koyarak birbirlerine sığındılar: sadece bir gece, sadece unutmak için. Ne geçmişin acısı konuşulacaktı, ne geleceğin belirsizliği. Fakat hayat, insanların koyduğu kurallarla hareket etmezdi. Üç ay sonra Gazel yalnız değildi. Karnında taşıdığı sır, sadece onun değil, Cihan’ın da hayatını alt üst edecek bir başlangıcın habercisiydi. Bir zamanlar bir gecede birbirlerine ait olmayı seçen iki insan, şimdi aynı güneşi bekliyordu. Çünkü bazı hikâyeler, bir gecede başlar ama bir ömür sürer. Ve bazı insanlar… birbirinin gecesinde doğan tek güneştir.

Bir çift yeşil göze vuruldu ."Geçmişin karanlığıyla yoğrulmuş bir kadın, kurallarıyla hükmeden bir adam. Defne, geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan bir kadındı. Her adımında istismarın, nefretin ve sessiz çığlıkların izi vardı. Ayaz ise karanlığın içinden doğmuş soğuk, acımasız ve kimseye güvenmeyen bir mafya lideriydi. Aynı kandan gelen bu iki yabancının yolları yıllar sonra kesişti. Gerçeklerin ağırlığı, sırların sessizliğiyle yarışırken aşk, aralarındaki en büyük savaş haline geldi. Bazı hikâyeler sadece kalpte değil, kurşunların gölgesinde yazılır.

Bilim kurgu olarak tasarlanmıştır.

Işık içinde yükselmek için ölümlerin artması gerekir.

Yıllarca öyle anıldı. `Katilin kızı` Adı yok , sanı yok. Herkese katilin kızıydı. ------------ "İsmin ne? "dedi gözlerimin içine bakarak... aylardır tanıyordu beni ismimi bilmiyordu. "Sedef"dedim dik bakışlarımı çekmeden. Derin bir nefes aldı. Aynı odanın içindeydik. Ne zaman bu konuma düşmüştük belli değildi. "Adın ne?"dedi nefesini hissettim. "Katilin kızı"dedim. Bana öyle hitap etmişti hep. Öyle kalsındı....

Yarayı sarmak mı daha önemli yoksa yok saymak mı? Kimisi yarayı sevdiği insan açtı diye sever, kimisi ise yaranın üstündeki kabuğu kaldırarak onu kanatır. Zaman yavaş da olsa en büyük cezadır. Susmak bazen en büyük silah bazen ise kendi içindeki mahkemedir. Bu hikaye sessizliğin içine bir yıldırım gibi düşmüş çığlığın hikayesidir. Mihra Sayıner yaraları ve geçmişi ile barışabilecek mi? Turan Dağlı kendi karanlığında boğulurken başka bir karanlığa ışık olabilecek mi? Karanlıklar birleşecek mi? Yaralar iyileşecek mi? Dünyanın sonuna doğan Adam, ölü bir Kadına hayat olabilecek mi?