Kara mahellenin adı sadece bir isim olarak koyulmamıştı. İçide adı kadar kara olduğu için koyulmuştu...

192 gün. Kimse fark etmedi. Gülüyordu. Konuşuyordu. Yaşıyor gibiydi. Ama zihninde her gün yeni bir çatlak oluşuyordu. Bir insan kaç gün dayanabilir? Ve kırıldığını kim anlar? Bu bir çöküş hikâyesi değil. Bu, içindeki karanlıkla yüzleşme hikâyesi.

"Av mı olacaksın, yoksa zehri mi taşıyacaksın?" Bir adada düzenlenen ölümcül bir oyun. Kurallar yok. Merhamet yok. Sadece hayatta kalmak var. Şah geçmişinin gölgeleriyle yüzleşirken, eski dostlar düşmana, düşmanlar sadık yoldaşlara dönüşüyor. Tunga, geçmişin aynasında Şah`ın yarım kalan hikayesini taşırken, Kılıç adanın karanlığında kendi kurallarını yazıyor. Hafıza kayıpları, ihanetler, kanla çizilmiş sırlar... Bu bir oyun değil. Bu bir av.

İmkansız gibi görünen bütün sırlarımız elbet birgün Gizliden Açığa çıkacaktı fakat öğrendiğimiz şeylerle nasıl yaşayacaktık Nefret, aşk, intikam hangi yol mantıklı geliyorsa onu seç ya aşkın ya aklın karar ver.

Selamm ilk kitabımı sildim bu yüzden bu kitabımı ilk sayıyorum. Acemice olabilir kusura bakmayın ya da bakın sizin kararınız neyse kitaba geçelim

Kitapı beğenirsiniz umarım

İntikam ateşiyle büyüyen bir kadın, kanla yıkanmış geçmişini kaybetmenin eşiğinde.

Geçmişinde çok sıkıntı yaşamış olan Riven kaybolan abisinin peşinden giderken çok zarar görür ve onun öldürüldüğüne inandırılmaya çalışılır. Yine de bu işi peşini bırakmayan Riven yanındaki insanların sakladığı sırları öğrenerek daha yalnız hissetmeye başlayacaktır. Güçlü duruşu ve ona inananlarla çıktığı bu yolda büyük hasarlar alması kaçınılmaz olacaktır. Onu daima destekleyen arkadaşları Bulut ,Uraz ,Arya ,Nora tarafından sevgiyi ve kaybetme korkusunu yaşayan Riven, hiç tatmadığı duyguyu; aşkı ve ihaneti Karan tarafından tadacaktır.

Bu evlilik: aşk için değil güç için yapılmıştır. Baran&zehra bu kurgu onların hayatını anlatmaya çalışmıştır.

Sahilde karşılaştığım kız, ateş kırmızısı saçlarıyla dikkat çeken Öykü, gizemli bir hayatın izlerini taşımaktadır. Aldatılmışlıkları, kayıpları ve karanlık sırlarıyla örülü hikayesini bana anlatırken, her kelimesi ruhumu hem büyüler hem de sınar. Ama bir gün Öykü ortadan kaybolur; ardında sadece sessiz sahil ve çözülmemiş bir sır bırakır. Zaman geçtikçe, onun kayboluşu zihnimi ele geçirir. Öykü`yü bulma umudum, giderek artan bir çaresizlikle karışır. Cinayetle sonuçlanan bu kayıp, akıl sağlığımın sınırlarını zorlar; geçmişin gölgeleriyle yüzleşmek ve onun izini sürmek, her adımda bana hem korku hem de çaresizlik getirir. Sahillerde yürüdüğüm her an, Öykü`nün hala burada olabileceğine dair bir umut taşırken, her boş adım onun artık geri dönmeyeceğini hatırlatır. Travmanın, suçluluk duygusunun ve belirsizliğin içinde, onun yokluğu zihnimde yankılanır; geriye sadece arayış, belirsizlik ve karanlık bir yalnızlık kalır. Bu roman, kayıp, suçluluk ve travmanın insan ruhunda yarattığı derin izleri, bir yandan da güven ve dostluğun iyileştirici gücünü anlatan karanlık ve sürükleyici bir psikolojik yolculuk.

"Yasemin çiçeği acılarımızı hatırlatmak içindi " 🌺 ~Karsu Yıldırım ~🌺 Küçük yaşta annesini kaybeden Karsu ; annesinin ölümünden sonra hayatı kaymıştır. Ve hayatını değiştiren kişiden intikam alacağına yemin etmiştir . Yılar sonra bir şirkete işe girer ve bu şirket geçmişinin izlerine aittir. Karsunun intikam ateşi harlanır ve intikamını almak için bir maceraya katılır. Ya intikamını alacaktır yada intikam yolunda kaybolup gidecektir . Adaletin ve intikam almak için attıldığı macera onu nasıl bir yola sürükliyecek? Ya anka kuşu olup küllerinden doğacaksın yada ateş adam olup olay çıkaracaksın. Sen hangisini tercih edersen ? 🔥 Bizimle bu macerada var mısınız?🩸

|SERİ KATİL KURGUSU| Yükselen ay kendini sana verince karanlığın ışık kaynaklı olmadığını anlayacaksın. Erdem, ailesine bakabilmek için üniversitesini dondurmuş bir kızdır. Hayatını kazanmak için, bir marketin gece vardiyasında çalışmaya başlar. Ancak her şey, devamlı müşterilerinden birisinin alışverişlerine kayıtsız kalmasıyla, farklı bir yönde ilerler.

1. Gün: Oysaki her şey çok normaldi. 7. Gün: Karantina başlayalı 7 gün olmuştu ve bir kaç gün sonra bitmesini umuyorduk. 9. Gün: Oslo alevler içerisindeydi. Ljubljana karanlığa gömülmüştü. Lima`da yaşayan kimse kalmamıştı. İstanbul sessizlik içindeydi. Geri kalan günlerde ne olacağını kimse bilmiyordu...

Lee Felix 5 yıldır tanıştığı Hwang Hyunjine karşı hisler besliyor fakat asla açıklayamıyor. crınge gelebılır ıyı okumalar dılerıım :33

Lina, kimsesizliğin ve mutsuz bir hayatın içinden çıkıp kendi cafesine sahip olmayı başarmış genç bir kızdır. Sessiz bir ara sokakta, lanetli olduğunu bilmediği bir dükkânda yeni bir başlangıç yapar. Ancak geceler uzadıkça, karanlık derinleştikçe Lina yalnız olmadığını fark eder.

Soğuk bir kış gecesi, kimsenin cesaret edemediği o ormana adım attı Yankı Sönmez. Ama bu sadece bir macera değildi. Bu, bir tuzağın başlangıcıydı. Terk edilmiş bir ev. İçeriden açılmayan bir kapı. Ve duvarlara kazınmış kanlı bir mesaj: “Yalnız olduğunu mu düşünüyorsun?” Yankı, karanlık bir labirentin içine hapsolduğunda, yalnız olmadığını fark etti. Her adımda bir sır, her köşede bir tehdit. Ve her şey, onun için hazırlanmıştı. Bu evde ölüm sessiz değil. Bu labirentte çıkış yok. Ve bu hikâyede, hayatta kalmak bir ihtimal değil—bir mücadele. Dilay Türk’ten psikolojik gerilim ve korkunun sınırlarını zorlayan bir roman: KANLI LABİRENT Adımını attığın anda, artık geri dönüş yok.

Bir şehir. Bir mafya lideri. Bir kadının adalet arayışı. Bu şehirde güç, kanla yazılır. Ve Karan Demirsoy, bu kuralın yaşayan hâlidir. Yeraltı dünyasının zirvesinde duran Karan, ihanetin affı olmadığını bilen, merhameti zayıflık sayan bir mafya lideridir. Adı fısıltıyla anılır, verdiği söz ölüm kadar kesindir. Onun dünyasında duygulara yer yoktur. Ta ki Duru Akın’a kadar… Hukuk stajyeri olan Duru, babasının ölümünün ardındaki karanlığı aydınlatmaya çalışırken kendini Karan’ın hüküm sürdüğü cehennemin tam ortasında bulur. Nefretle başlayan bu karşılaşma, zamanla tehlikeli bir çekime dönüşür. Çünkü Duru, Karan’ın kurduğu düzeni sorgulayan tek kişidir. Ve Karan, ilk kez bir kadının karşısında geri adım atmak zorunda kalır. Ancak yeraltı dünyasında aşk, en ölümcül zaaflardan biridir. Karan’ın acımasız hasmı Rauf Keskin, bu zayıflığı fırsata çevirmek isterken; perde arkasındaki asıl oyun kurucu Serdar Bozkurt, herkesi birbirine düşürecek hamlelerini çoktan yapmıştır. Karan’ın en güvendiği adam Taylan bile geçmişin gölgesinden Bu hikâye; kurşunların hedef şaşırdığı, ihanetin sessizce büyüdüğü, ve bazen bir kalbin, bir bedenden daha kolay öldüğü bir dünyanın hikâyesi. Kalbime Sıkılan Kurşun, mafyanın karanlığıyla aşkın kırılganlığının çarpıştığı, her sayfası gerilim ve tutku dolu bir başlangıç.

0541**: Öleceksin 0533**: Kimsiniz? 0541**: yakında öğrenirsin;) 0533**: Çok korktum ama lütfen bir daha olmasın. *engellendi* Telefonumu kapatıp cebime koydum. Son zamanlarda böyle eğlence isteyen kişiler artmıştı. Derslerin verdiği stresle bu tür oyunlara katlanamaz hale gelmiştim. Gittikçe ağırlaştığını hissettiğim çantamla birlikte okuldan çıktım. Okul çıkışında yaşanan kalabalıktan bir an önce kurtulmak için adımlarımı hızlandırmıştım ki gelen mesajla duraksadım. Az önceki kişiden gelmişti. İyide ben bunu engellememiş miydim? 0541**: Seni ilk gördüğüm andan beri öldürmek istiyorum. 0533**: Bak kardeş eğer oyun istiyorsan yanlış kişiye çattın. 0541**: İçimde sana karşı beslediğim bir öldürme arzusu var. 0533**: Tamam birader lütfen içindeki arzuları kendine sakla ve bir daha yazma. Yoksa bundan sonrasını polise anlatmak zorunda kalacaksın. 0541**: Polislerle aram pek iyi değildir:) ama seninle iyi anlaşabiliriz ha ne dersin? Böyle oyunlara kanacak değildim. Ama nedensizce içim ürpertiyle dolmuştu. Anlık refleksle kafamı kaldırdım. Karşımda bana göz kırpan bir adamı görmemle elim mesaj kısmında kaldı.

Her şehirde iki yüz vardır: görünen ve görünmeyen. Yerüstünde saygın iş adamı Aras Demir, yeraltında acımasız korhan karahan .. her ikisinin de aynı kişinin efendisidir. Almanya’da kazandığı düzen, İstanbul’un kaotik sokaklarında test edilecek. Eski düşmanlar, seçici sevkiyatlar ve ihanet… Bu oyun sessiz ama ölümcül. Hazır mısınız

Gündüze ulaşna kadar vazgeçmek yok

Ölüler sevebilir mi? Evet.

Psikolog-Suikastçı Yağız intikam için çıktığı yolda başarılı olabilecekmiydi ? Hayallerinin peşinden giden Efsun kalbini mi yoksa aklını mı dinleyecekti ?

İnsanı insan yapan en önemli şey, içindeki duygulardır. Peki ya bu duygular tamamen yok olur ve geriye yalnızca vahşet kalırsa? Son üç yılın en vahşi cinayetleriyle adını duyuran Toka, yeni kurbanlarının peşindedir. Masumiyetin yok oluşunu kaderin bir lütfu olarak gören Toka, yirmi iki gencin daha hayatını hedef alan entrikalarla dolu bir oyun hazırlar. Ancak bu kez oyun, öncekilerden çok daha farklıdır. Başarılı görevleriyle tanınan Altay Dinçer ve ekibi, Toka’nın hedef aldığı masum insanları korumak ve onu yakalamakla görevlendirilir. Fakat ekibe sonradan katılan yeni bir birim, tüm dengeleri altüst eder. Bu kaosu fırsata çeviren Toka, ilk hamlesini yapar ve ajanların ölümcül bir hata yapmasına neden olur. Yirmi iki yaşındaki Doğa Altun, arkadaşı Ela ile birlikte açtığı anaokulunda sakin bir hayat sürerken, diğer yirmi gençle birlikte Toka’nın gazabına uğrar. Böylece huzurlu yaşamları, ölüm kokan bir oyunun parçası hâline gelir. Bu bir ölüm değildi... Bu bir son da değil… Bu, ölüm kokan hayatların yalnızca ön fragmanıdır. Tüm Hakları saklıdır.

Bir gece. Bir okul. Ve kızlar tuvaletinde yatan bir ceset. Seda, hayatında ilk kez korkunun bu kadar yakından baktığını fark ettiğinde artık çok geçti. Yanında, adını bile bilmediği bir çocuk vardı. O, masum olduğunu söylüyordu. Ama bu gece kim masumdu ki? Hayatının sonunu getirebilecek bir ihanetin ortasında kaldığını nasıl bilebilirdi ki. Susmak zorundaydı. Güvenmek zorundaydı. Ve hiç istemediği bir suçun tam ortasında kalmıştı. Umut, Barış, Kerem ve Seda bu yola nasıl olduğunu bilmeyerek de olsa bilerek çıkmışlardı ve sonunun ne olduklarına bile emin değillerdi. Cinayet, sırlar ve zorunlu bir ortaklık… Bu hikâyede asıl soru “kim öldürdü?” değil, “kime güvenebilirsin?”

Bazı kapılar açılmaz. Bazıları ise açıldığında, geri kalan her şeyi kapatır. Genç gazeteci Emir, İstanbul’un Balat semtinde kimsenin girmeye cesaret edemediği eski bir köşkün izini sürmeye başladığında bunun sıradan bir haber olmadığını bilir. Ama bilmediği şey şudur: Bu köşk, gerçeği arayanlardan bedel ister. On dört kapı. Her kapının ardında bir suskunluk. Her suskunluğun ardından bir ölüm. Emir ilerledikçe yalnızca köşkün karanlık geçmişiyle değil, kendi hayatı boyunca görüp sustuğu her şeyle yüzleşir. Tanıklık ettikleri, yazmadıkları, bilerek görmezden geldikleri… Köşk, ona yeni sırlar sunmaz; eskilerini geri verir. Bu hikaye, bir korku hikâyesi değildir. Bu, sessiz kalmanın, bakıp geçmenin ve “benim işim değil” demenin bedelini anlatan bir yüzleşmedir. On Dördüncü Kapı, gerilimi bağırarak değil, fısıldayarak kuran; okuru korkutmaktan çok suç ortağı hissettiren karanlık bir hikayedir. Son sayfa bittiğinde geriye tek bir soru kalır: Bir kapıyı açmamak da bir seçim midir?